"Kendi kendini idare edemez misin?"
"Hayır."
Bunu öyle kesin bir ifadeyle söylemişti ki beni çok rahatsız etti.
"Ben ediyorum," dedim.
''Ama sen alışkınsın."
“Sıradan zamanlarda cereyan eden bir hayat var,” dedim, “bir de patlayan ama sonra bir o kadar apansız sönen hayat. Ve bir de hiçbir zaman ulaşamayabileceğimiz ama nasıl bulacağımızı bir bilsek kolaylıkla bizim olabilecek bir hayat var. Bu hayat illa ki yaşanmıyor gezegenimizde, ama sürdürdüğümüz hayat kadar da gerçek -‘yıldız hayatımız’- diyelim buna. Nietzsche birbirinden uzaklaşan arkadaşların alenen düşman kesilebileceğini ama gizemli bir şekilde, tamamen farklı bir düzeyde olsa bile, arkadaş kalacağını yazmıştı. Bunlara ‘yıldız arkadaşlığı’ diyordu.”