Ranga Guru “sen artık ressam oldun Racıçi.. Artık senin resmini halk değerlendirecek” demiş, resmi şehrin en kalabalık meydanına götürmesini ve en görünen yerine koymasını istemiş. Yanına da kırmızı bir kalem koyarak halktan beğenmedikleri yerlere çarpı koymalarını rica eden bir yazı bırakmasını tavsiye etmiş. Racıçi denileni yapmış ve birkaç gün sonra resmine bakmaya gitmiş…
Ne görsün… Resmi kırmızı çarpılardan nerdeyse gözükmüyormuş! Çok üzülmüş. Emek ve sevgiyle yaptığı tablo karşısında kırmızı bir duvar gibi duruyormuş. Soluğu Ranga Guru’nun yanında almış, resmini göstererek durumu anlatmış. Ranga Guru ise, üzülmemesini, aynı resmi tekrar yapmasını söylemiş Raciçi’ye. Racıçi resmi tekrar yapmış, tamamlayınca gene Ranga Guru’nun fikrini almaya gitmiş. Ranga Guru yine resmi şehrin en kalabalık yerine koymasını istemiş Racıçi’den ancak bu defa yanına bir palet dolusu çeşitli renklerde yağlı boya, birkaç fırça koymasını gene insanlardan beğenmedikleri yerleri düzeltmelerini rica eden yazıyı iliştirmesini önermiş. Racıçi Guru’nun önerisini harfiyen yerine getirmiş.
Birkaç gün sonra merak içinde meydana gitmiş, bir de bakmış resmi aynı bıraktığı gibi duruyor, kimse resmine dokunmamış. Resminin düzelecek hiçbir yanı olmadığını düşünerek sevinç içinde Ranga Guru’ya gitmiş. Guru durumu şöyle özetlemiş:
“Sevgili Raciçi, sen ilk resminle insanlara fırsat verildiğinde ne kadar acımasız bir eleştiri sağanağı ile karşılaşabileceğini gördün. Hayatında resim yapmamış insanlar dahi gelip senin resmini eleştirdi. Oysa ikinci resminle insanlardan hatalarını düzeltmelerini istedin, boyaları ve fırçayı onlara verdin, bana yardımcı olun dedin. Yani, yapıcı olmalarını istedin. Yapıcı olmak eğitim gerektirir. Kimse bilmediği bir konuyu düzeltmeye kalkışmadı, fırçayı eline almaya bile
Puan vermedi·232 syf.··
Beğendi
·2026 4. kitabı
·29 günde okudu
·Okunma: 18 Nisan 2026 13:38
Arzu ettiklerinize bağımlı kalıp olmadığında, arzu etmediğiniz anda isteklerinizin hayatınıza girdiğini ve zamanın çokta uzak olmadığını farkedeceksiniz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir Kutu Kitap üyeliğimin şubat ayı seçkisi. Neredeyse nisan ayı kitapları gelecek ama ben ocak ayının kitaplarını bile okumadım. Nedense elim ilk bu kitaba gitti. İsminden olsa gerek. Böyle melankolik bir kitap sandım ama ondan çok daha fazlasıydı.
Konsolosluk çalışanı Conway gittiği bir görevden dönmeyince hakkında pek çok söylenti dolaşır. Öldüğünü düşünen arkadaşları bile vardır. Arkadaşları arasında çok sevilen ve sayılan bir adam Conway. Onu ismen tanıyan bile hakkında pek çok güzel söz söyleyebilir. Conway’in ölmediğini ve hatta onunla görüştüğünü iddia eden Rutherford bunu arkadaşına söyler. Hatta Conway’i Çin’de bir hastanede bulduğunu onu geri getirmeye çalıştığını söyler. Bu kısımdan sonrası ise Conway’in başından geçen olayların Rutherford’un romanı için kaleme aldığı yazıdan oluşur.
Hikayeye göre Conway, Mallinson adında bir genç, Barnard adında bir kanun kaçağı ve Bayan Brinklow adında bir misyoner bindikleri uçağın kaçırılması ile Tibet’de bir yerde mahsur kalırlar. Shangri La adında bir manastıra yerleşmek zorunda kalırlar. Sıradan bir manastır değildir burası. Yer şekilleri bakımından dışarıya çıkışı ve girişi zor olan bu izole haline kıyasla gelişmiş bir iç yapıya sahip bir yerdir. Barnard’ın burada keyfi yerindedir. Bayan Brinklow için misyonerlik yapacağı bir görev yeridir. Conway ise hissiz ruhsuz yaşamında bundan daha dingin bir yerde olamayacağının farkındadır. Burada olmaktan hoşnut olmayan tek kişi ise geri dönme arzusu ile yanıp tutuşan Mallison’dan başkası değildir.
Kitabın asıl kısmı Shangri La manastırında geçen olayları anlatır. Conway’in Yüce Lama’nın huzuruna çıkması, onun öğretilerini dinlemesi orada kaldıkları süre boyunca iç huzuruna ve mutluluğa ulaşacakları ve en önemlisi çok ama çok uzun yaşayacaklarına dair pek çok şey öğrenir.
Kim hayvanların ruhuna saygısızlık ederse, kendi ruhuna saygısızlık etmiş olur.”
Bu söz kimi kaynaklarda İdris Peygamber’e atfedilir. Sahih bir rivayet olup olmadığı tartışmalı olabilir ama içerdiği anlam çok derin.
Kur’an’da hayvanların da bir “ümmet” olduğu söylenir.
Muhammed’in hadislerinde susuz bırakılan bir kedi yüzünden azap gören bir kadından, susamış bir köpeğe su verdiği için bağışlanan bir insandan söz edilir.
Yani merhamet, inancın kenarında değil merkezindedir.
Bugün ise hayvanlara yönelik şiddet, ihmal ve katliam haberleri vicdanı yaralıyor.
Bir toplumun ruh hâli, en savunmasız olana nasıl davrandığıyla anlaşılır.
Din adına üretilen bazı hurafeler –“hayvan olan yerde ibadet olmaz” gibi– merhametin önüne geçtiğinde, sorun hayvanda değil; kalbin katılaşmasındadır.
Belki de mesele şu:
İnanç, sadece sözle değil; güçsüze gösterilen şefkatle ölçülür.
Ve belki gerçekten…
Bir hayvanın ruhuna gösterdiğimiz saygı, kendi ruhumuzun aynasıdır.
1984 üzerine;
1984
Kişiler:
-Winston Smith
-Julia: winstonun sevgilisi
-O’Brien: iç parti üyesi, iri
-Golfstein: baş hain, koyuna benziyor
-Ton: alt komşu
-Bayan Parsons: alt komşunun karısı
-Tillotson: varlık Bakanlığında çalışan
-Ampleforth: varlık bakanlığı çalışanı
-Syme: araştırma dairesindeki görevli filolog
-Parsons: Winston’un zafer konutlarındaki arkadaşı.
-Katharine: winstonun eşi
-Rutherford:sağ kalan suçlu
-Jones:sağ kalan suçlu
-Aaronson: sağ kalan suçlu
-Wilsher: sarı saçlı salak
-Ampleforth: kulakları kıllı şair
-Bay Charrington: oda sahibi
-Martin: O’Brienin uşağı
-Emmanuel Goldstein: yeni Önder
*****************
Bir devlet düşünün ki;
III. Dünya savaşı sonrası dünya 3 kıtaya bölünüyor.
1)Okyanusya
2)Avrasya
3)Asya
Bu devletin Okyanusya kıtasında şöyle bir yönetim var;
Damla okyanusa karışma yolundaHayata Dair
Puan vermedi·246 syf.·
2026 1. kitabı
Bu kitabı Mayıs gibi yarılamışken birkaç gün önce içeriğini pek hatırlayamadığım için sıfırdan başladım.
Şamanları, şamanizmi anlattıktan sonra biraz şifa uygulamalarından ve insanın özünü- gücünü nasıl kaybedip yeniden ne şekilde bulabileceğinin yollarını "Alıştırma" dediği desteklemeler ile sağlıyor.
O yüzden sadece okunması değil: okurken aynı zamanda hayatınıza kolayca dahil edebileceğiniz bir kitap.
Farkındalığı ve bakış açılarını arttırıyor.
Artık neredeyse tamamen monotonlaşmış hayatta gözden ya da yanımızdan kaçırdıklarımıza değinerek ruhumuzu bulmamızı amaç haline getirirken kendimizle yüzleşmeye de çağırıyor: yaşamda zihnimizde oluşturulan kalıpların köküne iniyor ve onların kötü yansımalarına parmak basıyor. Bu bağımlılık olsun ya da kurban veya kurtarıcı rolleri olsun. Genel tiplerin çocuğuna değinmişti.
Şamanizmde ruhun, bedenin ve zihnin dengeli bir aradalığı çok önemli. Zaten neredeyse tamamen enerjiden (ruhtan, maneviyattan) ibaret: onlar için hastalık kelimesi yoktur. Enerji dengesizliği vardır. Ve o enerji dengelenerek çözüme (sağlığa) kavuşturulur.
Kendimize "hastalık" deyip durumu daha da kötüleştirip vahimleştirmek yerine "enerji dengesizliği" olarak söylesek daha kolay ve basit görünür. İyileşmeye de böyle etki sağlar.
Her şey enerjiye bakıyorsa ve enerji değişken ise hastalıklar nasıl kalıcı oluyor bunu düşünmek lazım? Ya da insanlara neden böyle düşündürülüyor ya da niye bu şekilde inandırılıyorlar?
Kendi enerjinizi kendinizi hasta etmenize kullandırtmış oluyorlar aslında. Çünkü düşünceler de, inançlar da enerji. Ve size "Tedavi pek mümkün değil." ya da "Tedavisi yok." dendiğinde aksine ne kadar inanıp aksini ne kadar düşüneceksiniz: plasebo etkisini biliyor musunuz?
Ve hastalığı sağlıktan daha kolay kabulleniyoruz. Sebep?
Ruh da beden de