Bizi hiçbir yere götürmeyen acılara alışmıştık, acılarımızın boşluğu büyülemişti bizi. kendi yaralarımıza bakarken mutluyduk.
Gece gündüz okumak, ciltleri yutmak, uykusuzluklar… Çünkü hiç kimse öğrenmek için okumaz, unutmak için okur insan. Geleceği ve takıntılarını yok ederek bunalımın kaynağına kadar gitmek