Rabia
@ryenzzz
Türk Dili ve Edebiyatı
69 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap ilklerimizden biri olmasının yanı sıra hızlıca okunabilecek ve anlaşılabilecek bir dildedir. Toplum ve kalıplaşmış bazı gelenekler İbrahim Şinasi’nin açık anlatımıyla eleştirilmiştir. İçerisinde komedi unsurları da bulunmaktadır. Hakkında yazılacak birçok şey olmasına rağmen kısaca bu şekildedir.
Keyifli okumalar dilerim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Acıyı bilmeden acıyı eleştiremezsiniz. Çocuğunuz ölmeden bir anneye teselli veremezsiniz. Sakat kalmadan, sakat kalmış birine "en azından yaşıyorsun" diyemezsiniz. Deli olup kapatılmadan özgürlüğün ne olduğunu bilemezsiniz. Acıyı yaşamadan onu önemsizleştiremezsiniz. Ve bir gün doğru sandığınız şeylerin yanlışlığı yüzünüze vurursa o zaman anlarsınız insanların ne kadar aptal olduğunu. Ve kendinizin.
Korku, içinizi yiyip bitiren, sizi en diplere sürükleyebilecek bir şey. Korku, dil, din, ırk, rütbe belirlemeden herkese uğrayan çoğu şeyden sadece bir tanesi. Herkesin bir korkusu vardır. Ya hep içindedir ya da sonradan ortaya çıkmıştır fakat olmaması zannımca imkânsızdır. Bu kitapta da kendi kendine korkuyu elde etmiş birini görüyoruz. Bunu yapmasının sebebi ise sıradanlıktan sıkılması. Her şeyin fazla sakin, her şeyin fazla güzel olması. Güzellik ve sakinlik her zaman iyi olmuyor. Bundan da sıkılınabiliyor. Tamamen huzur içinde, her şey yolunda gittiği zaman insan kendine macera arıyor. Korku arıyor, heyecan arıyor, belirsizlik arıyor... Fakat elde edilen bu duygular bir süre sonra daha büyük korkular ortaya çıkarıp sizi mahvediyor. Karamsarlık, melankoli, intihara teşebbüs gibi durumlar olabiliyor. Aradığınız o macera birden felakete dönüşüyor ve üstünüzden atmaya çalışıyorsunuz. Eski sakinliğinizi arıyorsunuz. Eski huzurunuzu.
.
.
Bu kitapta da bu aradıklarımızı görüyoruz, korkunun nasıl içimize işleyip bizi ele geçirdiğini. Korkunun bir hatadan, on hataya nasıl sürüklediğini. Keyifli okumalar.
Ah Werther! Dünyanın boş ve hiç bir zevki olmayan bir yer olduğunu anladın değil mi? Tüm o doğada bulduğun güzellikler teker teker yok oldular değil mi? Ölmek istemenin sebebi sadece Lotte değildi bence. İnsanlar, insanlar o kadar iğrençler ki. Senin söyleminle "mutlu edemediğimiz mutlu insanlar görüyoruz, dayanılmaz olan bu." Sende bu insanlara dayanamamıştın, çünkü sen nereye gidersen git oradalar Werther. İnsanlara ya dayanmalısın ya da, ah! Bilemiyorum ne yapabilirsinki, hep seninle olacaklar. Hep!
.
.
.
.
Kitap o kadar güzel ki anlatamıyorum bile. İlk on sayfayı neredeyse anlamayarak okudum çünkü anlatma tarzı benim için çok farklıydı okudukça bu yazıya alışıyorsunuz ve rüya gibi devam ediyor. Beni tek hayalkırıklığına uğratan şey ise son cümledeki son kelimenin güzel olmayışıydı. Son cümleler bence bütün kitabın nereye varacağını anlatır, kitabın karakteri gibi. Bilmiyorum bu benim için önemliydi ve güzel bir son cümle görememek beni üzdü. Yinede kesinlikle okunması gereken bir kitap okumadıysanız hemen okuyun derim.
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024149,9bin okunma
İçimizdeki şeytan. Ömer içindeki şeytanı yönetmeyi bilememişti zannımca. Denemişti çünkü en başından beri bunun farkındaydı. Onu yönetemeyince bütün hataları içindeki şeytanın üstüne kalmıştı. Böyle bir şeyin varlığına bende inanıyorum. Yapmak istemediğin veya yapmam dediğin şeyleri yaptıran bir güç vardır benim düşüncemle. Farkında bile olmadan ele geçirir ve seni artık içindeki gizli kalmış istekler veya arzular yönetir. Buna kapıldığın zaman kurtuluş pek zordur Ömer ' de gördüğümüz üzere. Kendimi bu kitapta hem Ömer olarak, hem Macide olarak, hem de Bedri olarak görürüm. Ömer'de içimdeki şeytanı gördüm, Macide'de ise onun sadeliği, düşünceleri ve hayata bakış açısı, Bedri' de ise sabrı gördüm. Sahte arkadaşlıklar, menfaat peşinde koşmak ve en büyük olma isteği. Ömer ne kadar bunların içinde olmak istemesede, farkında olmadan bunlara dahil oldu. Ömer'in tek isteği hayatında bir amaç elde edip mutlu yaşamaktı. Ömer her şeyin farkındaydı, ayın, güneşin, hayatın bu kadar farkında olmasına rağmen oda dünyaya daldı. İstemeden içindeki şeytana uyduğu için.
.
.
Sabahattin Ali'nin dili açıkça beni çok etkiledi okurken karakterleri okur gibi değilde Sabahattin Ali'nin hislerini duygularını okur gibi hissettim. Üç,dört satır arası bu yazıları onun yazdığını ve onun böyle düşündüğünü onunda içinde bir şeytan olduğunu düşündüm. Belkide yazdığı şeyler kendi hatalarıydı. Ya da Bedri onun içindeki naifliğiydi, Macide ise onun gerçekleriydi.
