Ben gidince de, adam sen de, kim isterse okusun benim bu kağıt parçalarını. Ne gelecek umrumda, ne onlar. Yazıyorsam, yazmak ihtiyacı beni zorluyor da ondan. Mecburum, düşüncelerimi hayali bir varlığa, gölgeme bildirmek baskısınıçok, pek çok hissediyorum. O uğursuz gölge lamba ışığında duvardan eğiliyor, yazdıklarımı dikkatle okuyor, oburca yutuyor sanki. Bu gölge, besbelli, benden daha iyi anlıyor onları! Fakat ben yalnız gölgeme konuşabilirim. Beni konuşmaya o zorladı, yalnız o anlar, kavrar şüphesiz...