Sayfalar arasında kendimi arıyorum;
bazen buluyorum, bazen altını çiziyorum.
Peki ya, önemli olan okuduğumuz kitaplar mı,
yoksa altını çizdiğimiz cümleler mi?
Hâlbuki bir zamanlar bu da kabadayı imiş,
Bu da adam öldürmüş bu da canlara kıymış,
Günahının tokadı onu da yere serdi:
Kuduz köpek gibi sokaklarda geber/di...
Sensin beni en onulmaz yerimden vuran,
Fakat sensin yine boş ömrü dolduran...
Bu çılgının senden başka muini var mı?
Gitme... Beni senden başka kimse anlar mı?