“Yazmak intihar etmenin en kanuni biçimi”Edebiyat & Roman
Muhteşem. Aslında diyebileceğim başka hiçbir şey yok. Yine de bu tanım etrafında dönen birkaç kelam daha edeceğim.
Sert, sarsıcı, rahatsız edici metinleri sevenlerin (mesela Hakan Günday, Chuck Palahniuk okuyanların) kesinlikle keşfettiğine eminim, ben biraz geç kaldım. Aslında yazarın Nü Peride’sini uzun yıllar önce okumuş ve çok beğenmiştim. Listemde bu kitabı epeydir beklemekteydi. Ne yazsa okurum, her kitabını alırım dediğim yazarlar arasına girdi kendisi.
Kitapta eğer son okuma sırasında gözden kaçmadıysa tekrar eden bir bölüm var, o biraz rahatsız etti, bilinçli tercih de olabilir emin olamadım. Eksik Parça Yayınları’nın kaliteli bir baskısıydı, ayraçlı, kalın kâğıtlı. Artık bu kalitede kitaplar basılmıyor tasarruf derdinden.
Konusuyla, anlatımıyla, cesur ve keskin diliyle nefis bir roman. Kısacık, hemen bitiyor, bitmesin dedirtiyor. Bir de bana Kaybedenler Kulübü’nü feci anımsattı, bağlantı var mı bilmiyorum, sadece kahramanın radyocu olması sebebiyle öyle hissetmiş de olabilirim.
Rus jiletlerine itibar etmeden okuyunuz :) 
Serinin diğer kitaplarına göre biraz daha, nasıl desem bilmiyorum ama sanırım "sade" diyeceğim, sade kalmış. Diğerlerinde karakterlerin birbirine yardım etme kısmı daha fazlayken bunda bu durum çok daha azdı.
Konusuna gelecek olursak; Gretchen, çok zengin bir ailenin ilgisiz büyüttüğü asi bir kızken yetişkinlik döneminde kendisini göçmenler için avukatlık yaparken bulur ve tüm mirasıyla ününü görmezden gelir. Colton ise ünlü bir şarkıcıdır. Neşeli, her zaman iyi görünen bir adam olsa da içten içe korkuları vardır fakat bunlara sadece tek paragrafta değinilmiş. Açıkçası biraz daha üzerinde durulabilirdi.
Gelelim ikisinin tanışmasına. Arkadaşlarının düğününde tek gecelik bir ilişkinin ardından Colton’ın tüm çabalarına rağmen bir sene boyunca hiç görüşmezler. Ta ki Gretchen bir iş teklifi ile Colton’ın karşısına çıkana kadar. İşte tüm olaylar böyle başlıyor.
Reklam
Yazarın dedesinin hayat hikâyesinden esinlenerek yazdığı bu roman, bizi Cihan Harbi yıllarına götürüyor. Hikâye, Ruslara esir düşen Bekir'in yaşadıklarıyla ilerliyor ve biz de onun zorlu yolculuğuna tanıklık ediyoruz.
Bu kitabı okurken kendimi sık sık Bekir'in yolculuğunun içinde hissettim. Bir insanın memleketinden ve sevdiklerinden uzak kalmasının ne kadar ağır olduğunu sayfalar ilerledikçe daha iyi anladım. En çok da yaşadığı onca zorluğa rağmen umudunu kaybetmemesi beni etkiledi.
Kitabın gerçek bir hayat hikâyesinden esinlenerek yazılmış olması anlatılanları benim için daha anlamlı hale getirdi. Bazı bölümlerde durup düşündüm, bazı bölümlerde ise duygulandım.
Benim için bu kitap sadece bir savaş ve esaret hikâyesi değildi. Hasreti, sabrı, umudu ve insanın ayakta kalma mücadelesini hissettiren etkileyici bir romandı.
**Gece Yarısı Kütüphanesi**
Bazen insan, hayatında bazı şeyleri değiştirebilse her şeyin tamamen yoluna gireceğini düşünür. Peki ya sonuç hiç de beklediği gibi olmazsa?
Hayatı pişmanlıklarla dolu bir kadın olan Nora’ya, geçmişteki farklı seçimlerini yaşayabileceği birçok alternatif hayat sunulur. Ancak bu hayatların herhangi birinde, pişmanlıklarının ötesine geçip gerçekten mutlu olabilmiş midir? Sadece bu temel sorunun cevabını keşfetmek bile bu kitabı okumaya fazlasıyla değer.
Merhaba kitap dostlarım.
Bugün sizlere okurken bana huzur veren, sıcacık atmosferiyle kalbime dokunan Elzem ile geldim.
Bazı kitaplar büyük olaylarla değil, hissettirdiği duygularla unutulmaz olur. Elzem de benim için tam olarak öyleydi.
Leyla'nın hayatı fedakârlıklarla örülmüş bir hayat.Yaşadığı kaybın ardından ailesi için kendi isteklerini geri plana atarken,bir yandan da güçlü kalmaya çalışıyor.Tam da bu noktada hikâyeye dahil olan Akın,sadece bir aşk karakteri değil;sabrı,anlayışı ve desteğiyle Leyla'nın yanında duran bir yol arkadaşı oluyor.
Kitapta en çok sevdiğim şeylerden biri karakterlerin birbirlerini değiştirmeye çalışmadan sevmeleriydi.Aralarındaki bağ yavaş yavaş kurulurken okuyucu olarak o gelişime tanıklık etmek oldukça keyifliydi.
Bunun yanında hikâyenin arka planında işlenen aile ilişkileri,komşuluk bağları ve mahalle kültürü kitaba ayrı bir samimiyet katmış. Kendimi bazen o mahallenin bir sakini gibi hissettim;kah gülümsedim kah duygulandım.
Yazarın sade ve akıcı anlatımı sayesinde sayfalar su gibi akıp geçti.Gereksiz drama boğulmayan,duygusunu dozunda veren hikâyesiyle beni içine çekmeyi başardı.
Ve final...Kitabı bitirdiğimde içimde tatlı bir mutluluk vardı.Karakterlerin çıktıkları yolculuğun sonunda yüzlerinin gülmesi,benim de kitabı huzurlu bir tebessümle kapatmama neden oldu.
Eğer sevginin, anlayışın ve aile sıcaklığının ön planda olduğu;sizi yormadan kalbinize dokunacak bir hikâye arıyorsanız,Elzem'e mutlaka bir şans vermelisiniz.
Dünyanın Son Tren İstasyonu okurken gözlerimin dolduğu, bitirdiğimde ise uzun süre etkisinden çıkamadığım kitaplardan biri oldu. Hikâye aslında kayıplar üzerine kurulu olsa da bana en çok yarım kalan vedaların ne kadar ağır olabileceğini hissettirdi.
Kitap boyunca karakterlerle birlikte ben de geçmişe dönmek, söylenemeyen sözleri söylemek, yarım kalan duyguları tamamlamak istedim. Her sayfada insanın içinde sakladığı özlemlere, pişmanlıklara ve “Keşke bir kez daha görebilseydim” dediği insanlara dokunuyor.
Bazı bölümlerde kendimi tutmakta zorlandım. Çünkü kitap sadece karakterlerin hikâyesini anlatmıyor; bir şekilde okuyucunun da kalbine dokunuyor. Hepimizin hayatında zamansız kaybettiği, söyleyemediği sözler bıraktığı insanlar vardır. Bu kitap bana onları hatırlattı.
Son sayfayı kapattığımda içimde derin bir hüzün vardı ama aynı zamanda kabullenmenin verdiği bir huzur da hissettim. Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar duygulandırmamıştı. Bazen bir vedanın mümkün olmaması, insanın içinde yıllarca kapanmayan bir boşluk bırakıyor. Bu kitap o boşluğa çok güzel dokunmuş.
Reklam
Reklam