Kitap ilk bakışta kapitalizmden sosyalizme geçişin başarısızlığını anlatan bir distopya gibi görünse de, aslında çok daha derin bir sistem eleştirisidir. Birçok kişi bu eseri genel bir komünizm eleştirisi sanıyor ama yanlış. Orwell burada doğrudan Stalin dönemini ve devrimin nasıl bir diktatörlüğe evrildiğini hedefe alıyor.
Kitabı tam anlamıyla kavrayabilmek için 1917 Rus Devrimi'nin aktörlerini bilmek gerekiyor.
**spoiler
Kitabın bence en sarsıcı kısmı, domuzlar ile insanların aynı masada kağıt oynayıp zaferlerini kutladıkları o son sahneydi. Hayvanlar dışarıdan içeriye bakarken artık kimin domuz, kimin insan olduğunu ayırt edemiyorlar. Bu sahne, "günün sonunda kazananın hep elitler, kaybedenin ise hep halk olduğu" gerçeğini yüzümüze çarpıyor.
Tüm bunların yanında aslında kitap bize şunu fısıldıyor: Güç, kimin eline geçerse geçsin
"kirletir". Dün ezilenin bugün gücü ele geçirdiğinde kendinden zayıfı ezmekte hiçbir sakınca görmemesi, sadece siyasetin değil, günlük hayatın da acı bir gerçeği maalesef. Yine de kitapta da olduğu gibi bunu en çok siyasette görüyoruz; teoride mükemmel olan vaatlerin pratiğe döküldüğüne kaç kere şahit olabildik?
Yani diyeceğim şu ki "iyi yönetim biçimi" veya "kusursuz ideoloji" diye bir şey yoktur; yalnızca iyi niyetli yöneticiler ve en önemlisi, domuzların vaatlerine kanmayacak kadar bilinçli halklar vardır. Aksi halde, düşmanın değiştiğini sandığımız her zaferin sonunda aslında hiçbir zaman aynı tarafta olmadığımızı fark ederiz
"Siz gidin artık
Düşman dağıldı dedikleri bir anda
Anlaşılıyor
Baştan beri bütün yenik düşenlerle
Aynı kışlaktaymışız"
-İsmet Özel
Kurtuluş Savaşı'nın unutulmaması gereken kahramanlarından birinin hikâyesini akıcı bir dille anlatıyor. Şerife Bacı'nın vatanı için gösterdiği fedakârlık, okurken hem duygulandırıyor hem de gururlandırıyor. Sadece bir kahramanlık hikâyesi değil, aynı zamanda Türk kadınının Milli Mücadele'deki yerini hatırlatan anlamlı bir eser. Kısa sürede okunabilecek, etkisi uzun süre devam edecek kitaplardan biri.
Reklam
İlk kitabı güzel,ama durağandı.Belki ikinci kitapta açılır diye düşündüm.Ama 200 sayfa boyunca sadece tasvir okuyoruz.Ayrıca ilerleme katetmiyoruz.Cidden sıkıcıydı,yarım bıraktım.Asla tavsiye etmiyorum
Annie Ernaux’nun Bir Kadın adlı eseri, bir annenin ölümünün ardından yazılmış sıradan bir yas anlatısından çok daha fazlasıdır. Yazar, annesinin yaşamını ve ölümünü anlatırken aynı zamanda kendi geçmişiyle, sınıfsal kökenleriyle ve kimliğiyle de hesaplaşır. Eserde yer alan “Artık sesini duymayacağım. Olduğum kadını, bir zamanlar olduğum çocukla bir araya getiren onun sesi, sözleri, elleri, tavırları, gülüşü ve yürüyüşüydü. Geldiğim dünyayla aramdaki son bağ da koptu.” sözleri, romanın temel duygusunu yoğun bir şekilde yansıtır.
Bu ifadelerde anne yalnızca sevilen bir insan değil, aynı zamanda geçmişin taşıyıcısı olarak karşımıza çıkar. Ernaux için annenin kaybı, çocukluğa açılan kapının kapanması anlamına gelir. Annenin sesi ve varlığı, yazarın bugünkü kimliği ile geçmişteki benliği arasında bir köprü işlevi görmektedir. Bu nedenle ölüm, sadece bir yakının yokluğu değil, aynı zamanda kişinin kendi tarihinin bir bölümünü kaybetmesidir.
Ernaux’nun anlatımındaki en dikkat çekici özelliklerden biri duygusallığı abartmadan derin bir etki yaratabilmesidir. Yazar, yalın ve nesnel görünen diliyle okuru doğrudan gerçeğin içine çeker. Bu sadelik, kaybın ağırlığını daha da görünür kılar. Alıntıda geçen “Geldiğim dünyayla aramdaki son bağ da koptu” cümlesi ise bireysel yasın ötesine geçerek aidiyet, sınıf ve köken meselelerini gündeme taşır. Çünkü anne, Ernaux’nun geride bıraktığı işçi sınıfı dünyasının son temsilcisidir.
Sonuç olarak Bir Kadın, bir annenin yaşam öyküsünü anlatırken insanın geçmişiyle kurduğu bağı, belleğin önemini ve ölümün kimlik üzerindeki etkisini sorgulayan güçlü bir eserdir. Ernaux, kişisel bir deneyimi evrensel bir anlatıya dönüştürerek okura, kaybettiklerimizin yalnızca insanlar değil, aynı zamanda bizi biz yapan parçalar olduğunu hatırlatır.
Herkesin bir derdi var durur içerisinde...1000Kitap
Bir aile ne kadar sır barındırabilir bünyesinde ya da insanoğlu ne kadar sırrı sırtlanabilir. Sonsuza kadar saklanabilir mi sır dediğimiz? Şermin Yaşar yalın sade ve içine okuyucuyu alan diliyle döktürmüş yine. Seviyorum ben bu kadının tarzını. Anne, baba, çocuklar... Hepsinin ayrı bir hikayesi ayrı bir derdi var kendince.
"insan böyle bir șey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, Sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor." derken Volkan Konak'ın eşsiz yorumuyla "herkesin bir derdi var durur içerisinde" şarkısı geçiyor zihnimden sonra istemsizce dudaklarıma dökülüyor. Bir müddet Ethem'i, Mürüvvet'i, Kazım'ı,Sevgi'yi, Emin'i Nurten'i, Ekrem'i, Hülyayı düşünüyorum ayrı ayrı. Herkesin derdi olur da bu kadar dert bir araya gelir mi hiç diyorum gelirse böyle olur işte.
Kendileri anlatıyorlar kendi ağızlarından yaşadıkları ruhsal gelgitleri aile bireyleri. Aile olmak demek sadece aynı çatı altında bulunmak değil aileyi tamamlayan çatı sevgi bence bir arada tutan koruyan kollayan. Eksik oldu mu ne yaparsan yap çökmeye mahkum. Sevgi iskeletini de anne baba oluşturur el ele tutuşarak birinden biri bıraktığı anda elini yıkım başlıyor. Zamanla da enkaz oluveriyor yapı. Ne zaman enkaza döndü aile bilinmez belki Mürüvvet Anne nin Ethem i sadece kabullenip sevmediğinde "Al buna bak ve sus" dediklerinde sadece susmayı tercih ettiğinde belki de. Kazım Baba nın karısına yüklediği sorumlulukla belki de ve belki de Karşısına alıp Mürüvvet i konuşmadıkça kabullendikçe bu sessizliği...
Fazlasıyla içimizden bizden birileri karakterler. Belki yaşanmış ya da yaşanması oldukça olası.
Hiç küsmedik mi biz de hayata kabullendiğimiz için içinde bulunduğumuz durumu çekip gidemediğimiz için tıpkı Mürüvvet gibi.
Kazım gibi
Ince Memed 1 bayıldığım bir kitap oldu. Bu yaşıma kadar okumamış olmam çok büyük bir eksiklik bence.
Çukurova'nın Değirmenoluk köyünde, Abdi Ağa'nın zulmü ve baskısı altında yaşayan köylülerden biri olan Memed, hayatı boyunca sömürüye, haksızlığa ve yoksulluğa tanık olmuştur. Sevdiklerini korumak ve insanca yaşayabilmek için bu acımasız düzene tek başına başkaldırır. Köyünden kaçıp dağlara sığınarak bir eşkıya haline gelen Memed'in hikâyesi, aslında sadece bir kaçış değil; feodal sisteme, ezenlere ve adaletsizliğe karşı verilen destansı bir özgürlük mücadelesidir.
Yaşar Kemal'in şahane diliyle ben de onlarla beraber
Çukurova'da gibiydim
En kısa zamanda serinin diğer kitaplarını da okuyacağım
Reklam
Reklam