Onun 2 nağılı vardı. Biri özünündür...
Kitabın ilk 20 səhifəsində əsəbləşməyə başladım, çünki ne məktəbdə, nə universitetdə, nə də 27 illk həyatımda Şahmar kimi birini tanımamışdım və mənə mümkünsüz, həddindən artıq şişirdilmiş bir qəhrəman kimi gəldi. Sonra anladım ki, biz dünyanın yaxșı tərəfini görməyə çalışırıq. Amma hərgün küçələrdə, ușaq evlərində, həbsxanalarda yüzlərlə belə ușaq, belə insan məhv olur. Niyə? Çünki biz onları həyata qaytara bilmirik. Qaytarmaq istəmirik. Amma o insan sevdiyimiz, dəyər verdiyimiz biri olsa əlimizdən gələni edərik yəqin ki. Deməli seçici yanaşırıq. Açığı kitab o insanları necə həyata qaytara bilərik demir, ancaq onların var oluşunu və onlara nece davranmamalıyıq onu göstərir. Mən tabuların danışılmasını sevən biriyəm, elə bir "ayy ayıbdır o haqda danışma" və ya "o forma danıșma" deyən biri deyiləm, ancaq kitabın bəzi jarqonları mənə belə artıq gəldi), Yenə hər anımıza şükür etməyi xatırlamamız üçün oxumağa dəyər bir kitabdır.
Kitabdan bir neçə cümlə qalsın burda:
1. "Müəllimlər günündə hamı 20 manat verəndə mən 10 manat verdiyim üçün uşağımdan acıq çıxır"- məktəb vaxtı ən çox güldüyüm cümlə idi. Bir də sinif rəhbərinin yanına hazırlığa göndərmək
2. "Valideyn olmaq, ana olmaq uşağı dünyaya gətirmək deyil. Ömrünü ona sərf etməkdir"- bunu anlamadan cəmiyyətə uşaq gətirilməməlidir. O uşağa bunları yaşatmağa haqqınız yoxdu.
3. "Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didnt do than by the ones you did do. Sail away from the safe harbor. Explore. Dream. Discover".
4. "Toylarda qulağına verdiyin əziyyətlə ölçülür toy sahibinə yaxınlığın" - Allah bizi səhnəyə yaxın otuzdurulduğumuz toylardan qorusun
5."Həmin gün elədliklərimin qarşılığını alacağım gün idi. Belə günlərdə insanın qarşısında iki seçim olur. Birincisi, səhvlərini başa düşüb
MeczuplarDin İslam
Meczuplar
Sözlükte “kendine çekmek, yaklaştırmak” anlamındaki cezb (cezbe) kökünden türeyen meczûb kelimesi tasavvufta, bir daha kendine gelmemek üzere Allah’ın âniden kendine çektiği, dost edindiği ve dâimî surette huzurunda bulundurduğu velîleri tanımlamak için kullanılmıştır.
Dinî duygu ve heyecanlara genellikle cezbe denir ve bu anlamda her dindar kişi ve sâlik az çok cezbe sahibidir. Mutasavvıflar, bir anda Hakk’ın katına ulaşan meczupların bu yüce mertebeyi kendi gayretleriyle kazanmadıklarını, bunun kendilerine Hakk’ın bir lutfu olduğunu söylerler. Cezbe aklı baştan alan bir hal olduğundan meczuplar ömür boyu kendilerinden tamamen veya kısmen geçmiş bir durumda yaşarlar. Günlük işlerini yönetip düzenleyemedikleri gibi dinî emir ve yasaklara zâhiren tam olarak riayet etmezler. Dinî yükümlülüğe temel oluşturan aklî dengeye tam anlamıyla sahip olmadıklarından dinin emir ve yasaklarıyla da yükümlü sayılmayan meczuplara me’hûz (kendinden alınmış), meslûb (akıldan soyulmuş), ma‘tûh (bunak), mağlûb (yenilmiş), vâlih (çılgın), behlûl (sâf), dîvâne ve mecnun gibi unvanlar da verilir.
İbn Haldûn, meczupların bir bakıma delilere benzedikleri halde velâyet makamında bulunduklarını ve sıddîkların hallerine sahip olduklarını belirttikten sonra fıkıh âlimlerinin onların velîliğini kabul etmediğini, ancak bunun yanlış bir hüküm olduğunu, zira ibadetin velîliğin mutlak şartı olmadığını, Allah’ın velîliği dilediğine lutfettiğini söyler. Ona göre meczuplar şer‘î hükümlere tam anlamıyla uygun olmasa da ibadet ederler. Doğuştan saftırlar, kendilerine göre iyi işlerin yapılmasını teşvik eder, kötü işleri engeller, hiçbir kayıt altında bulunmadıklarından bazan gaybdan haber verirler (Muḳaddime, s. 153; Şifâʾü’s-sâʾil, s. 107). Hücvîrî, meczupların kulluk görevlerini yerine
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Öncelikle serinin ilk kitabı bitti . Kitapla ilgili genel bir yorum yapacak olursam kitap akıcıydı.Bu tarz romanlarda sadeliği çok sevmiyorum. Oradaki dünyaya baktığımızda yazar bize bambaşka olay örgüsü yazabilirdi çünkü kitap buna çok müsaitti. Hem karakterler olarak hem de hikayenin gittiği yöne bakınca fakat göremedim. Yazarın hayal gücünü ortalama buldum bu konuda. Daha fazla eleştiri yazmayacağım. Seri bitince genel yorum yapmak istiyorum.
Auren(altın kızımız): Genel olarak sevdim ama kızın kişiliğini ve karakterini o dünyayla bağdaştıramadım şu anlık.Diğer kitaplarda ne olur bilmiyorum.
Kral Midas: Çoğu yerde neyin kafasını yaşıyorsun diye okudum çünkü bu tarz adamları sevmiyorum.
Digby : Kral Midas'ın muhafızı diyelim (unuttum şimdi kitapta ne dediklerini, komutan da olabilir). İyi birisi ve genel olarak görmeye,okumaya alışık olduğumuz türde bir karakter .
Kraliyet Semerleri(Cariye): Hiçbir kızı sevmedim fakat onlara kızmayın suç kralda
-SPOİLER-
.
.
.
Kitap daha ilk sayfada kral ve hareminden başlıyor ve bunu biricik sevdiceğine izletiyor vs vs . Hiç sevmedim bu kısmı çünkü Kral diye her b.ku yapabilecek olması fikrinden hoşlanmıyorum.Daha fazla detay vermeyeceğim ama kitapta benim kendimi kötü hissettiğim tek yer Sail'in öldürüldüğü ve gemiye bağlandığı olay kötü hissettirdi.Bu nasıl bir barbarlık.Haketmedin Sail :(
10/10
2024 4. kitabı
Ebû Zeyd Veliyyüddîn Abdurrahmân b. Muhammed b. Muhammed b. Muhammed b. Hasen el-Hadramî el-Mağribî et-Tûnisî (ö. 808/1406)
"Meşhur tarihçi, sosyolog, filozof, siyaset ve devlet adamı İbn Haldun (1332 – 1406), asıl olarak, İslâm ve hatta dünya düşünce tarihinin en özgün eserlerinden biri olan Mukaddime’deki kendisine has fikir ve metotlarıyla sonraki nesiller üzerinde derin etkiler bırakan bir âlimdir."
İbn Haldun Mukaddime'si ile bilinir ama tasavvufa dair yazdığı "Şifau's-sail" de çok mühim bir eseridir. Tasavvufun mahiyeti alanında okuduğum en orijinal kitaplardan biridir hatta Temel İslam Bilimlerinde özgün eserlerden biridir desem abartmış olmam. Özgünlüğünü en fazla sistemli oluşuna ve eleştirel düşünme biçiminde yazılmış olmasına borçludur.
Kitap giriş ve iki bölümden oluşmaktadır. Girişte çevirmenin kitabı anlaşılır hale getirmek için yaptığı açıklamalar var. Birinci bölümde ise kitabın esasını teşkil eden kısım bulunmaktadır. İkinci bölüm ise Mukaddimede ibni Haldun'un tasavvufa dair görüşleri tercüme edilmiş bulunmaktadır. Kitabın esasını birinci bölüm oluşturmaktadır.
"XIV. yüzyılın ikinci yarısında, bir şeyhe bağlanmadan kitaplarla yetinerek tasavvuf hayatı yaşamanın mümkün olup olmadığı konusunda Endülüs âlimleri arasında bir tartışma çıkmış (Şifâʾü’s-sâʾil, s. 3-5), bunun üzerine İbrâhim b. Mûsâ eş-Şâtıbî, Mağrib’in tanınmış âlimlerine birer mektup göndererek bu konudaki düşüncelerini sormuştu. Söz konusu mesele kendisine sorulmadığı halde İbn Haldûn, 1372-1374 yıllarında konuyla ilgili olarak tam adı Şifâʾü’s-sâʾil li-tehẕîbi’l-mesâʾil olan bu eserini kaleme almıştır."
"Müellif, tasavvufun temelini teşkil eden kalple ilgili fiillerin bedenle ilgili fiillere nisbetle önemini vurguladıktan sonra tasavvufun ortaya çıkışı ve gelişimi hakkında kısa
4/10
2024 7. kitabı
1-100: Kesinlikle nefret ettim
100-225: iyi gitti
225-300: Her anından tiksindim
300-330: Çok iyi gitti
Bu kitap bol bol sefalet, cinsel şiddet ve korkunç erkek karakterler içeriyor.
Kitabı keyifle okumak gerçekten imkânsız, bunun yerine büyük bir sinirle ve diken üstünde durarak okumaya devam ediyorsunuz. Kral Midas tarafından bir yetimken kurtarılıp altına dönüştürülen Auren yıllardır kafeste tutuluyor ve Kral Midas dışında kimsenin ona dokunmasına izin verilmiyor. Auren yaşadığı hayatı pek fazla sorgulamıyor, ne zaman bu hayatın kötü yanını görse kendini Midas’ın onu kurtarmış olmasıyla ve eskiden arkadaş olmalarıyla avutup mutlu olmaya çalışıyor. Ona kızamıyorum klasik Stockholm Sendromu… Midas, Auren’i herkesten korumaya çalışırken bir yandan da haremiyle gününü gün ediyor ve yaptığı her şeyi Auren’in izlemesini sağlıyor. (Ayrıca evli) Midas manipülatif bir karakter ve Auren’in zayıf kısımlarını çok iyi bilerek bunu kendi çıkarı doğrultusunda kullanıyor ve Auren’in bu hayata şükretmesini sağlıyor. Kral Fluke ile olan kısımların hepsinden etimle kemiğimle tiksindim. Ancak Fluke’nin sonunun bağlanış kısmı beni şaşırttığı ve bu bağlantıyı takdir ettiğim için spoiler vermeyeceğim. Fluke’nin olduğu her sahne sadece ve sadece Midas’tan daha fazla nefret etmeme neden oldu. Kitabın orta kısmı hızlı bir şekilde aktı, özellikle Sail ve Digby’nin olduğu kısımları çok sevdim. Ancak 225 ve 300. Sayfalar arasında olan kısım beni sinirden çıldırttı. Bu denli büyük bir fiziksel ve cinsel şiddetin tasviri çok fazla kanlı/şiddetli kitap okuyan beni bile tiksindirdi. Rissa’nın başına gelen her şeyden ve katlanması gereken her şeyden etimle kemiğimle nefret ettim. Birçok kişinin son 30 sayfayı okuyup 2. Kitaba geçin deme sebebini anlıyorum. Bu kitabı parçalayıp yok etmek mi
SelammDüşünce
Kitabın en güzel yanı dilinin çok akıcı olması. Ve birazcık enteresan bir konu. Eğer okuyamama durumunuz varsa size yardımcı ola bilir.
Bunlarla birlikte bir çok eksiği olan bir kitap. Başlarda acaba yazar bir erkek düşmanı mı diye düşündüm . Ama sonra hakaret ettiğinde bile kadınlar üzerinden de hakaret ettiğini okudum. Çok fazla cüretkar ve güçlü bir dile sahip. Cüretkar yönü, betimlemeleri fazla yetişkin. Yaşınız en az 16 ise önermiyorum. Belkı de ilk kitap olduğundan biz kadın karakterin ordan ora savrulmasını, elinde güç olmasına rağmen onu kullanmamasını okuyoruz. Anca başına birşey geldiğinde, bundan kurtulayım birşeyler yapmayı öğreneceğim kafasında bir insan. En kötü şeyde bile en azından onun kiymetlisiyim, buda iyi birşey diye düşünerek insanı çıldırtacak bir karakter. Tüm bunları onun bir tutsak olduğunu kavramamasına verip pek sinirlenmedim
Midas zaten bela arayan bir tip. Umarım bulur.
Sail karakterini çok sevmiştim. Kitapta Digby efendiden sonra aklı başında olanda tek karakterdi kendisi. Gerçi ondanda birşeyler çıksa pek şaşırmam:))
Velhasıl kitabı okursanız sıkılmazsınız. Ben bu aralar pek birşey okuyamıyorum diye bana iyi geldi. Belki başka bir zamanda okusaydım yarım bırakırdım. Sizlere keyifli okumalar