Dün bizimdi, fakat bize ait değildi.
Bugün bizim, ve bize itaat ediyor.
Koynun benim için bir tuzak,
Ve tekinsiz kucağın.
Bahar göğsünün tam üzerine bastırmış.
Tutuşuyoruz, ilk ateş gözlerimize düştü.
İnsanoğlunun gözlerinde, dehşet bir şiir saklı.
Görmezden gelinemeyecek kadar da ,
bilinçli üstelik.
Sisli karanlıklardan, ıslak kırıntılar bıraktık geceye.
Anda ,
ruhumuzun işlememizi isteyip durduğu bir suç gizli.
Sana karşı zırhlanamıyorum.
Ve bunun için üzgün olmadığımı söylemeliyim.
Küçük sayılabilecek ağzım irileşiyor dudaklarınla
Saçlarımın aralarına kıvılcımlar doluyor ışıl ışıl
Tırnak diplerinden öpmeye başlayacağım seni
Titreme, yanıyorsun.
Yanıyorsun, yanıyorum, yanıyoruz.
----
geceleyin benden habersiz öptüğünü sandığın saçlarımla beraber müthiş huzurluyuz.
Baştan aşağı ruhumdan sıyrıldım...
varsın cesetlerimiz bütünleşsin.
Sabahın 7' sinde serilen ,
yağmurun sesleri yaklaşıyor ,
damla damla
Hâlâ koynundayım.
Yaş bir toz bezi gibiyim.
Sevgili şair;
gözlerinle başbaşayız bugün
Gözlerin diyor ki , acı- mutlak
Mantığın diyor ki; ölebiliriz.
Mantıktan ölen milyon kişi
Cennette her şey eşitlenecek bir şekilde
Bir denklem kurulacak yepyeni,
Ama ne olmuş yani?
----
Acılı bakışları severim,
Bilirim çünkü gerçekten doğduklarını.
Gözlerim donuklaştı bir kez- aşktı bu.
Aklım karışıyor,
Öyle ki,
Dönüş yolunu bulamıyorum evimize
Belki de aldırmamalıyım buna,
Gelmezlik etmediği sürece
Çelişmeliyim , sevişmeliyim zihnimle.
son derece tezat bir münakaşa benimkisi
kedi kuyruğu gibi geziniyor aklım etrafımda.
bu, bu zehir zıkkım şiirlerin ,
ağlak kalemi olacak kadın mıyım ben?
-Melek Arslan
Dünyada yalnızım İnsanlar bana değmeden geçiyor yanımdan. Etrafımda havadan başka şey yok. Kendimi o kadar tecrit edilmiş hissediyorum ki, üzerimdeki giysiyle aramdaki boşluğu bile algılıyorum