Melek Arslan

Melek Arslan
@sairvari
Kocaeli/Gebze
23 Ağustos 2003
15 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
son derece tezat bir münakaşa benimkisi kedi kuyruğu gibi geziniyor aklım etrafımda. bu, bu zehir zıkkım şiirlerin , ağlak kalemi olacak kadın mıyım ben? -Melek Arslan
Şiir
Reklam
:”)

lider Polat

@dersimce
·
Dünyada yalnızım İnsanlar bana değmeden geçiyor yanımdan. Etrafımda havadan başka şey yok. Kendimi o kadar tecrit edilmiş hissediyorum ki, üzerimdeki giysiyle aramdaki boşluğu bile algılıyorum
Hayat
KURBAN Üzerinde siyah tülü, sırada tek ayak duruyor kurban. Nasıl içi titriyor korkudan. gaflete düşüp, bir soru sorsa, çıksa ağzından bir kelam, canı okunacak! Önüme atlayacak elleri boğazımda .. düğüm düğüm bir gece, bekler durur yüreği ağzında. gürültüsü çok ötelerden duyulur.. hiç hakkı yokken cüret edenin ağzından kızgın ateşler saçılır, kaynar sular dökülür. gözleri,kibirli müthiş bir öfke.. acısı dağları devirir. hayatından yıllar çalınmış... senet gibi yırtılıp ; atılmış bir hayat. kendisi yoktu, teslim olmuştu kurbanlığa. bir şeye ait olmamak, hiçliğe teslimiyet olabilirdi ancak. his yoktu, acı,korku,sevinç yoktu. derisi yüzülmüş bir kurban, ölüme uğurlanırdı ancak ve ancak. doğmadan evvel.. zaman akışından öte
Doğabildim.. önce anneciğimin öptüğü, sonra beyaz kanatlı, iri gözlü bir meleğin kollarında doğabildim. küçücük ellerim, Toprağa inmekte olan bir su gibi , alelade geldim. baktım. baktım tıpkı bir kuş yavrusu gibi; emekledim önce akşama doğru, daha sonra koşabildim. hayatla merhabalaştım. bitkiyle, toprakla, insanla... ne güzeldi hava, ne güzeldi yeryüzü, o ışıklar, sokaklar, elma şekercileri. ne güzeldi tadı o elma şekerinin. ne kadar yesem , o kadar kırmızlığı gitmezdi. her şey,herkes yaşamaya hazırlanıyordu, yaşamın yarısında. sanki bir daha doğacakmış gibi dünyaya, durup yerlerinde ölmeyi bekleyenler vardı. Ben ise ; tutup dünyaya niçin bu kadar geç geldiğimi soracaktım elimde olsa, Ben doğduğum an unuttum yalnızlığımı; annem tuttu elimden. babam küçük, kirli bir bulut ,olanları seyreden. hayat solacaktı benim içinde, engin bir günün birinde. göçüp gidecekte olsam yorgun bir gönülle, ben adımı , geride bırakarak ölebildim.