Felsefe işte öyle bir sözcük ki her şeyden önce emekçilerin pek çoğunda hiç güven uyandırmaz. Emekçiler der ki ; filozof ayakları yere basmayan kimsedir .Yiğit insanları felsefe yapmaya çağırma belki onları ip üstünde bir cambazlık gösterisine davet etmek gibi bir şeydir diye düşünürler bu gösteriden sonra başımız dönecektir...
Tarihte birçok harfler kalemin aciz kaldığı yerde kılıcın medeniyet dersi verdiğini gösterirler .Bu dersi verenlerin büyük menfaatleri vardır ; çünkü medeniyet namına da olsa menfaatsiz iş yoktur.
Ayaklı kütüphane denilen adamların lehinde ve aleyhinde çok şey söylenmiştir.Bunların kafalarında kitap midede öğütülen ekmek gibi değil, ambarda bekleyen buğday gibi durur.Nasıl konmuşsa öyledir. Kana ve hayata karışmamıştır.Onların bilgileri ile zekaları arasında münasebet bir kitapta bir kütüphanenin raf tahtası arasındaki münasebeti aynısıdır: Biri ötekinin üstüne binmekle kalır.
Ortaöğretim , özellikle liseler gençlere hemen hiçbir şey vermiyordu .Tarih ,felsefe ,sosyoloji ,edebiyat ve sanat gibi kültürün temel konularından öğrencilerin kafalarına yalan yanlış abuk subuk ipe sapa gelmez bir takım şeyler sıkıştırılıyordu. Ne gerçekçi ve bilimsel bir yaklaşım ne de bir bütün olarak kucaklayıp kültürü bir bölük pörçüklük bir derme çatmalık bir keşmekeş kısacası.
