june
@sanjunipero
57 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü; hem akıl çağıydı, hem aptallık, hem inanç devriydi, hem de kuşku; aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi, hem umut baharı, hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı, hem de hiçbir şeyimiz yoktu...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Cengiz Aytmatov’la beni tanıştıran ilk eser oldu. Son olacağını da sanmıyorum çünkü yazarın kalemini çok beğendim. Normalde fazla betimleme yapan yazarları sıkıcı bulurum fakat Aytmatov, sanki betimlemiyor, sizi orada yaşatıyor gibi. Kitapta soğuk kış gününü öyle bir anlatıyor ki oturduğum yerden ben üşüdüm; yaptığı doğa tasfirleriyle Isık Gölü çevresine gitmiş kadar oldum. Hatta internetten açıp acaba burası nasıl bir yermiş diye baktığımda tam da hayalimde canlandırdığım gibi çıktı karşıma. :D
Kitabın başkahramanı adını bile bilmediğim bir çocuk. Adını bilmiyoruz çünkü aslında hepimiz bazı zamanlar o çocuk oluyoruz. Mümin dedenin anlattığı masallara biz de onun gibi tüm kalbimizle inanmak istiyoruz. Özellikle de Boynuzlu Maral Ana masalına.
Boynuzu Maral Ana masalı doğanın vericiliğinin, cömertliğinin karşısında; insanoğlunun bencilliğini anlatan, çocuğun en sevdiği masal. Aynı zamanda çocuğun hayatını değiştirecek ikinci masalı. İlkini çocuktan ve bizden başka kimse bilmiyor.Yazar Boynuzlu Maral Ana masalını iki cümleye de sığdırmayı başarmış: ”Eğer yıldızlar insan olsa gökyüzü onlara dar gelir sığmazlardı. Eğer balıklar insan olsa, nehirler ve denizler onlara yetmezdi.”
Kitabın sonuna gelecek olursak, sonu beklediğim gibi değildi fakat beni şaşırtmadı. Hikayenin daha gerçekçi olmasını sağlamış bence. Yazar, birçok eleştirmen ve okurun kitabın sonu için yaptığı eleştirilere bir cevap olarak, kendini daha iyi anlatmak için sona bir açıklama eklemiş. Çok da iyi yapmış.
Bu açıklamada yazdıkları, bu sonun arkasında yatan sebepler beni yazara daha da bağladı. Hele şu sözüyle gönlümde taht kurdu: “ Hikayede olay ne olursa olsun, zaferi kim kazanırsa kazansın, yenilen kim olursa olsun, gerçek zafer, estetik ve fikirsel sonuçtadır. Hikaye okuru etkilemiş, onun
“...eğer insanlar atalarının adlarını bilmezlerse bozulur, kötü olurlarmış.”
