Ben mi doğru bir vakitte okumadım,kitap mı edebilikten uzaktı. Kesik kesik duygusuz bir anlatımı vardı. Ki ben yazarın diğer kitaplarını çok severek okumuştum. Selim ve Zeynep’in darbe sonrası yaşadıkları süreç anlatılıyor kitapta. Ama sanki bir gazete yazısı gibi. Atlaya atlaya gidiyor konu zaman kavramı konusunda ne ne kadar sürdü anlayamadım ben. Okunur elbette ama beklentisiz.
Şükrü Erbaş'ın şiirlerini okurken insan yalnızca dizeleri okumuyor; kendi iç sesini de dinlemeye başlıyor. Otların Uğultusu Altında, sade görünen ama derin anlamlar taşıyan şiirlerden oluşuyor. Şair, doğayı, yalnızlığı, sevgiyi ve insanın iç dünyasını öyle doğal bir dille anlatıyor ki kendinizi satırların arasında kaybolmuş buluyorsunuz.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, gösterişten uzak ama güçlü bir anlatımın olmasıydı. Bazı dizelerin altını çizmeden geçemedim. Özellikle insanın kendisiyle hesaplaşmasını ve hayata karşı kırgınlıklarını anlatan bölümler uzun süre zihnimde kaldı.
Şükrü Erbaş'ın şiirlerinde hep bir samimiyet hissediyorum. Sanki bir şair değil de yıllardır tanıdığınız bir dost konuşuyor. Şiiri sevenlerin yanında şiire mesafeli duran okurların bile kendinden bir şeyler bulabileceği bir eser olduğunu düşünüyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Şükrü Erbaş'ın kalemiyle tanışanlar onun insan ruhuna dokunma konusunda ne kadar başarılı olduğunu bilir. Yarasaların Avlusunda da bu yönünü güçlü şekilde hissettiren bir şiir kitabı.
Şiirlerde yalnızlık, kırgınlık, sevgi ve yaşamın yükü sık sık karşımıza çıkıyor. Ancak bunlar karamsar bir dille değil; içten ve düşündüren bir anlatımla sunuluyor. Bazı dizeler insanın zihninde uzun süre yer ediyor.
Bu kitabı okurken en çok hissettiğim şey, anlaşılma duygusuydu. Şair sanki birçok kişinin söyleyemediği duyguları kelimelere dökmüş. Bu nedenle şiirlerle aramda güçlü bir bağ oluştu.
Şiir okumayı sevenler için sakin ama derin bir yolculuk sunan etkileyici bir eser olduğunu düşünüyorum.
Umut bu zorlu dünyada hayatımızı devam ettirmemizi sağlayan ama modern dünyada artık çok da farkına varmadığımız unuttuğumuz bir güç.Sanki 80’ler 90’larda kalmış 2000lerde kaybolmaya yüz tutumuş bir kelime gibi.Analog dünyadan kalma nostaljik bir güç.
Umut kitabını çok beğendim.Çok bu tarz kitaplar okuyan birisi değilim kitabı da bir podcastte duyup edinmiştim.Ama bir kavrama atfedilmiş onu değişik yönlerden bu kadar derinlemesine belki hiç düşünmediğim yönleriyle anlatması açıkçası benim çok hoşuma gitti.Benim için tam doğru zamanda doğru yerde karşıma çıkmış içimde bambaşka kapılar açmış bir kitaptı.
Herkese Selamm
Bugün sizlere kalemiyle ilk kez tanıştığım Ezgi Alcı’nın Onun Aynısı Bana Da Oldu adlı kitabının yorumuyla geldim.
Kitabın ilk sayfalarında açıkçası beni hemen içine çeken bir atmosfer yakalayamadım. Ancak ilerleyen sayfalarda yazarın samimi anlatımıyla bağ kurmaya başladım. Bir noktadan sonra kendimi sanki karşılıklı kahve içip sohbet ettiğim bir arkadaşımı dinliyormuş gibi hissettim.
Kitap, günlük hayatın içinden durumları, insan ilişkilerini ve yaşadığımız olayların üzerimizde bıraktığı izleri ele alıyor. Özellikle günümüzde giderek bireyselleşen yaşam tarzımızı, kendimize odaklanırken bazen farkında olmadan empatiyi ikinci plana atışımızı sorgulatıyor. Sürekli bir koşuşturmanın, gürültünün ve karmaşanın içinde durup düşünmeyi ne kadar ihmal ettiğimizi hatırlatıyor.
Genel olarak keyifle okuduğum bir eser oldu. Akıcı dili, samimi anlatımı ve düşündüren içeriğiyle bende güzel bir iz bıraktı. Sevdim.
Bu kitap başlığından dolayı insanı farklı bir beklentiye sokuyor ama içine girince aslında bambaşka bir şeyle karşılaşıyorsun. Ben açıkçası daha iddialı, daha çarpıcı bir şey beklemiştim ama Sait Faik burada çok daha içe dönük ve sakin bir yerden konuşuyor. Mesele “sevişmek” değil; daha çok insanın kendi iç sesiyle, yalnızlığıyla ve hayatta tutunma hâliyle baş başa kalması gibi. Kitapta klasik anlamda düzenli şiirler yok; sanki birinin aklına düşen cümleler, yarım kalmış düşünceler ve anlık notlar bir araya getirilmiş gibi. İlk başta biraz dağınık geliyor ama bir süre sonra aslında bu dağınıklığın kitabın dili olduğunu fark ediyorsun. Aşk, insan, şehir ve yalnızlık sürekli hissediliyor ama hiçbir şey net anlatılmıyor; daha çok okuyucunun içinde tamamlanıyor. En şaşırtıcı tarafı ise başlıkla içerik arasındaki tezat. Dışarıdan daha dikkat çekici ve iddialı duran bir kitapken içeride çok daha sessiz, fısıltı gibi bir anlatım var. Okurken açıklamaya çalışmıyor, sadece bir duygu bırakıp geçiyor. Genel olarak “Şimdi Sevişme Vakti”, büyük cümleler kurmadan küçük parçalarla etki bırakmayı başaran, bitirdikten sonra da bir süre akılda kalan bir kitap.
