Ayfer Tunç Hep Yazsın Biz Hep Okuyalım1000Kitap
Ayfer Tunç sadece yazmıyor; insanın ruh haritasını yeniden çiziyor. O yazsın, biz nefesimizi tutup okuyalım. Son şaheseri Annemin Uyurgezer Geceleri, bittiğinde insanı kendi hayatıyla baş başa bırakan cinsten. Sarsıcı. Akıldan çıkmayacak kadar derin.
Şehnaz, annesi ve anneannesiyle yaşayan bir kadın. Hayatı zaten kırık dökük. Üniversitedeki hocasıyla tam otuz yıl süren yasak bir aşkın pençesinde. Aşk mı? Yoksa bir tür bağımlılık ve ruh kanseri mi? Şehnaz, bu manipülatif ilişkinin içinde kendini feda ederken statüsünü de yitiriyor. Aşıklıktan köleliğe evrilen acı bir ömür onunki.
Fakat asıl fırtına bir gece yarısı kopuyor.
Şehnaz, annesinin uyurgezer olduğunu fark ediyor. Ve o uykulu gecelerde, annesinin dudaklarından dökülenleri dehşet içinde dinliyor. Sırlar birer birer bocalıor üzerine. Geçmişe, ebeveynlerine, hatta üst kuşak atalarına dair doğru bildiği tüm yanlışlar paramparça oluyor. Hayat ardı ardına tokatlar indiriyor genç kadına. Bir elinde yeni gerçekler, diğer elinde öğrenmek istemediği belirsizlikler...
Bu sadece Şehnaz’ın ya da annesinin hikayesi değil. Bu, bir ailenin dört kuşak kadınının genetik geçişli acılarının öyküsü. Anneden kıza devredilen mutsuzluklar, kopuk anne-kız ilişkileri ve zehirli bağlar. Kendi hayatlarımızı mı yaşıyoruz, yoksa üzerimize biçilen kaftanların içine girmeye mi çalışıyoruz?
Unutmak, beynimizin hayatı sürdürebilmek için bulduğu en muhteşem çözümdü belki de. Ama ya uyanırsak? Ya uyurgezerlik, içimizdeki gizli acıların dışavurumuysa?
Hem duygusal, hem gizemli, hem de fazlasıyla sarsıcı. Şiddetle, ısrarla tavsiyemdir. Okuyun ve uyanışın karanlığıyla yüzleşin.
Hayal kırıklığı...1000Kitap
Bazı kitaplar vardır; bittiğinde uzun süre etkisinden çıkamazsınız. Bazıları da vardır ki elinizden bıraktığınız anda geriye pek bir şey kalmaz. Ne yazık ki 
Esme Lennox Nasıl Yok Oldu benim için ikinci grupta yer
Rus edebiyatının ve dünya düşünce tarihinin sarsılmaz devlerinden Lev Nikolayeviç Tolstoy’un 1879-1882 yılları arasında kaleme aldığı "İtiraflarım" (Ispoved), sadece bir yazarın otobiyografisi değil; insan zihninin ve ruhunun erişebileceği en radikal, en çıplak ve en sarsıcı varoluşsal kriz belgesidir. "Savaş ve Barış" ile "Anna Karenina" gibi devasa başyapıtları yazıp dünya çapında şöhrete, büyük bir servete, saygınlığa ve mutlu bir aileye sahip olduğu ellili yaşlarında, Tolstoy aniden derin bir anlamsızlık girdabına kapılır. Eser; yazarın intiharın eşiğine gelmesine sebep olan "Hayatımın anlamı nedir?" sorusuna yanıt arayışını ve bu süreçte bilim, felsefe, teoloji ve nihayetinde elit tabakanın ikiyüzlülüğünden kaçarak halkın saf inancına sığınışını konu alır. Tolstoy; kendi geçmişini, kibirlenmelerini ve entelektüel bunatılarını cerrah titizliğiyle deşerken, rasyonalizmin insanı götürdüğü o soğuk hiçlik ile ruhsal aydınlanma arasındaki amansız savaşı dâhice işler. Yazarın o abartısız, sarsıcı derecede dürüst, her satırında vicdani bir hesaplaşmanın ağırlığı hissedilen akıcı dili; bu eseri edebi bir metin olmanın ötesine taşıyarak, modern insanın anlam arayışına adanmış ölümsüz bir itiraf ve felsefe anıtı haline getirir.
Türk edebiyatının tarihi ve arkeolojik polisiye türündeki usta kalemi Ahmet Ümit’in 2000 yılında yayımlanan ve edebiyatımızda adeta bir dönüm noktası olan "Patasana", okuyucuyu Gaziantep’in kavurucu sıcağında, Hitit krallığının kadim topraklarında soluk soluğa bir takibe çıkarırken, insan doğasının değişmeyen şiddet eğilimini ve vahşetini deşen sarsıcı bir başyapıttır. Roman; Anadolu’nun en eski yerleşim yerlerinden biri olan asırlık antik Hitit kentinde yürütülen bir arkeolojik kazı esnasında, kazı başkanı arkeolog Esra ve ekibinin etrafında gelişen tekinsiz, ayin benzeri cinayetleri odağına alır. Ahmet Ümit; bu modern cinayet örgüsünün paralelinde, günümüzden yaklaşık üç bin yıl önce yaşamış olan ve tarihin ilk yazılı tablete imza atan Hititli Saray Yazmanı Patasana’nın bıraktığı gizemli günlükleri kurguya dâhice entegre eder. Yazar; Asurluların katliamlarından kaçan Patasana’nın çığlığı ile günümüz Güneydoğu Anadolu’sundaki etnik gerilimleri, kan davalarını ve feodal sancıları cerrah titizliğiyle harmanlar. Ümit’in o yüksek tempolu, tarihi ve kültürel dokuyu bir karakter gibi canlandıran ve insan ruhunun karanlık dehlizlerini fısıldayan akıcı dili; bu eseri basit bir polisiye olmaktan çıkarıp, insanlığın şiddetle olan o ezeli ve bitmeyen imtihanını anlatan çok katmanlı, görkemli bir edebi anıta dönüştürür.
Jean-Paul Sartre’ın 1938’de yayımlanan Bulantı romanı, 20. yüzyıl edebiyatının ve felsefesinin en önemli eserlerinden biridir. Varoluşçuluğun (existentialism) en çarpıcı ve etkili manifestolarından
Dünya edebiyat tarihinin ve tiyatro sanatının sarsılmaz dehası William Shakespeare’in 17. yüzyılın başlarında kaleme aldığı "Macbeth", sadece bir krallık mücadelesi ya da taht kavgası değil; insan psikolojisinin en karanlık dehlizlerini, hırsın yıkıcı gücünü ve vicdan azabının insanı adım adım deliliğe sürükleyen anatomisini deşen sarsıcı bir trajedi başyapıtıdır. Eser; İskoçya Kralı Duncan’ın sadık ve kahraman generali Macbeth’in, üç cadının karşına çıkıp gelecekte kral olacağını kehanet etmesi ve hırslı eşi Lady Macbeth’in kışkırtmaları sonucu sadakatini satarak kanlı bir taht suikastına girişmesini odağına alır. Shakespeare; gücü elde etmek için dökülen kanın, sahibini nasıl tekinsiz bir klostrofobiye, paranoyaya ve içsel bir çürümeye mahkum ettiğini cerrah titizliğiyle işler. "Güzel çirkindir, çirkin de güzel" düsturuyla başlayan oyun, ahlaki değerlerin altüst oluşunu ve insanın kendi hırslarının kölesi haline gelişini felsefi bir derinlikle sunar. Yazarın o metaforlarla örülü, şiirsel, her bir tiradı insan doğasının zamansız birer aynası olan görkemli ve katmanlı dili; bu eseri sahne sanatlarının ötesinde, insanın karanlık tarafıyla yüzleştiği ölümsüz bir edebi anıt haline getirir.
