Başkalarını soyunup kendini giyinen herkesin güzelliği içindeydiler. Dünyaya açılan iki büyük kapıdan birini yeni bulmuşlardı. Kimse kendini silerek var olamazdı. Ölüme dek süren bir mucizeydi dünya ve insana yalnızca bir ömür bağışlamıştı. Gökyüzü öylesine genişti ki...Ne tuhaf, insanın en büyük hazinesi ona en büyük acıyı çektiren yüreğiydi ve gökyüzünü içine alacak kadar genişti. İnsan bunu ne geç öğreniyordu. Şükrü Erbaş
"Yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesten daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir ana bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak... Ve bilhassa bütün bunları anlatacak bir insanın mevcut olduğunu düşünerek, onu bekleyerek yaşamak... "