"Insan ehtiraslarının yükü" kitabı məni əsəb xəstəsi edəcək. Bir insanın özünə hörməti bu qədərmi olmaz Ilahi?!
Reklam
Bir toplum ne zaman çöker? Ekonomisi bozulduğunda mı, sınırları aşıldığında mı? Hayır. Bir medeniyet; evlerin içindeki sofradan sohbet ve muhabbet kalktığında, bir büyüğün karşısında saygı ve edep şuuruyla ayaklar toplanmadığında çöker. Çünkü medeniyetler meydanlarda kurulmaz, ailede kurulur; savaşlarda değil, gönüllerde ve zihinlerde yıkılır.
SB
V ə k i l
Həqsizə həqli dеyib, bir çоx günaha batmışam.
H ə k i m
Dərdi təşxis еtməyib, qövm-əqrəba ağlatmışam.
T a c i r
Mən həlal ilə həramı bir-birinə qatmışam.
R ö v z ə x a n
Ümmətin pulun alıb, mən gözlərin islatmışam.
D ə r v i ş
Nеrdə bulsam sоq açıb, min-min yalan söz satmışam1.
S о f i
Ruzü şəb həq-həq dеyib, mən hər kəsi оynatmışam.
M о l l a
Gündə bir fitva vеrib, məxluqu çоx aldatmışam.
Е l m
Qət’i-ümmid еtmişəm, yеksər bu qövmi atmışam.
C ə h l
Оrtada kеyf еyləyib, mən həm məramə çatmışam.
Ş a i r
Bülbülə, еşqə, gülə dair yalan fırlatmışam.
Ə v a m
Anlamam hərgiz, cəhalət bəstərində yatmışam.
Q ə z е t ə ç i
Mən cəridəm dоlmaq üçün mətləbi uzatmışam.
Hophopname 
Mirzə Ələkbər Sabir
Hophopname Mirzə Ələkbər SabirHəftə sonu effekti1000Kitap
Həftənin günləri, aylar, illər, bayramlar, ad günləri — bunların hamısı insanın zamanı idarə etmək üçün yaratdığı simvolik bölgülərdir. Torpağı nə vaxt şumlamaq, nə vaxt əkmək, nə vaxt biçmək, hesabı nə vaxt bağlamaq, dini ritualı nə vaxt yerinə yetirmək üçün. Yəni bunlar əvvəlcə həyatın içindən doğulmuş praktiki işarələr idi. İnsan zamanı tutmaq üçün ona ad verdi, hissələrə böldü, yadda saxlana bilən formaya saldı. Bu, müəyyən mənada qaçılmaz idi. Çünki adsız və sərhədsiz zamanın içində yaşamaq çətindir.
Amma məsələ təkcə bununla bitmir. Zamanı bölmək bir yerdən sonra sadəcə rahatlıq yaratmır, insanın ruhuna da sızmağa başlayır. Son vaxtlar daha çox fikir verdiyim bir şey var: həftə sonu effekti. Bu nə bayramdır, nə də rəsmi şəkildə xüsusi elan olunmuş bir gündür. Amma müasir həyatın içində yavaş-yavaş xüsusi mənaya çevrilib. Xüsusən də ofis mühitində işləyən insanların həyatında.
Həftənin ilk günləri adamda ağırlıq olur. Yorğunluq, əsəb, içdən gəlməyən bir hərəkət. Sonra günlər keçdikcə bu hal yavaş-yavaş dəyişir. Beşinci günə çatanda isə eyni adamda qəribə bir canlanma yaranır. İş çox ola bilər, bədən yorğun ola bilər, hətta problem yerində qala bilər - amma yenə də içəridə bir yüngüllük dolaşmağa başlayır. Sanki həmin günün özündə yox, onun vəd etdiyi sabahda yaşayır insan. Bir azdan azad olacağam hissi, sabah daha uzun yatacağam fikri, harasa gedərəm ehtimalı, heç nə etməsəm də edə bilərəm rahatlığı. Günün özü bir növ simvola çevrilir. Elə bil kollektiv şəkildə görünməz bir razılaşma var: beşinci gün gələndə bir az dirilmək olar. Səndə bu hiss olmasa belə, başqalarının davranışı onu sənə keçirir. Bir növ emosional yoluxma başlayır. Həmin gün adi cümə axşamı, ya da cümə olmaqdan çıxır; psixoloji hadisəyə çevrilir.
Burada narahat edən şey təkcə yorğun adamın
Reklam