"SB," dedi yavaşça, bakışlarını bana doğru kaldırarak.
"Evet!"
"Sebastian Bell." Durup kafa karışıklığımı izledi. "Bu senin ismin Sebastian. Bunlar senin baş harflerin. Bu senin pusulan."
Türk tarihine bu kadar damga vurulur ancak.
Gerçek bir tarih için arşivlerimizin tasnifi ve tam açıklığı tezini savunuyordum. Değerli bir tarihçi olan İsmail Soysal ile birlikte Türk arşivlerinin herkese açılması yönünde bir kampanya başlattık. Yakın tarihimizde yeniliklerin, belki bugünkü gelişmelerin ilk mimarı Turgut Özal ve onun müsteşarı Hasan Celal Güzel bize destek verdiler. Hasan Celal benim SB Fakültesinde öğrencim olmuştur; onun müsteşarlığı zamanında Özal’ın takdiri sayesinde İstanbul’da, 1985’te bir sempozyum örgütledik. İlk iş 150 milyon belgenin tasnifiydi, ama arşivin o zamanki kadrosuyla bu iş 100 yıl sürebilirdi. Sempozyumda arşivlerimizin herkesin her türlü vesikaya engelsiz erişebileceği bir duruma getirilmesinin, Türkiye’nin ve tarihimizin doğru biçimde araştırılması için gerekli olduğu vurgulandı. Başbakan Turgut Özal bu sempozyumda hazır bulundu, bunun önemini çok iyi kavradı ve arşivlerimizin bilimsel modern bir arşiv olması için hızla gerekli önlemleri gündemine aldı. Özal her sahada olduğu gibi burada da radikal bir önleme başvurdu: Arşivin süratle tasnifi için bir fon ayırarak imtihanla 500 uzman alınmasını sağladı. Böylece arşivimiz süratle tasnif edilmeye başladı. Eski harfleri öğrenen uzmanlar, Osmanlı yazı çeşitlerini de öğrenip divanda çeşitli seriler üzerinde ihtisas kazanarak arşivimizdeki belgeleri tasnif ettiler.
Bugün bu tasnif katalogları sayesinde aradığımız bir belgeyi derhal tespit edebilmekteyiz. Artık Japonya’dan, Almanya’dan, Amerika’dan, Fransa’dan, Yunanistan’dan araştırmacılar geliyor.
Reklam
1987-88 yıllarında iki yıl Şişli'de çalıştıtıktan sonra Gayrettepe Asayiş Şubesi 2.ŞB. 5. Kısım Parmak İzi, Fotoğrafçılık ve Teknik Büro'ya- tayinim çıktı. Parmak izine inanarak girmedim. "Parmak izi dediğin nedir? İz işte!" diyordum. İz okumayı öğrendim, aklım şaştı. Milyonlarca parmak izi baktım. Birbirine benzeyen yok, yok, yok... O zamana kadar farkında olmadığım yaratılıştaki mükemmeliyeti gördüm..
İnsan mənə bax belə bir mənzərəni xatırladır: sanki, kimsə yüzlərcə əsrin ağır əməyinin nəticəsində məftunedici, çox gözəl qızıl heykəlin səthinin hər bir santimetrinə qəribə formalar verərək onu kəsib. Susan melodiyalar, miniatür divar naxışları, bütün dünyanın gözəlliyi və bütün bunlar minlərlə sehrli qanunun təsirinə tabe olaraq tam halında bir yerə yığılıb. Bu qədd-qamətli heykəli peyin horrasını qarışdıran maşının içərisinə yerləşdiriblər. Bax bu da sizə insanın həyatdakı təxmini yeri. Necə də dahilik, necə də zərif icra edilmə! Orqanların gözəlliyi. Fikirlərin dayanıqlığı sayəsində dəmir məntiqlə hər tərəfə qaçışan atomları, elektronların yüngül tüstüsünü, vəhşi hissəcikləri bir yerə yığmaq və bədəni qılafda dustaq eləyərək onlara yad olan tapşırıqları yerinə yetirməyə məcbur eləmək mümkün olub. Hüdudsuz səbirlə oynaqların sadə mexanizmlərinin, dizlərin üslubunun, dairə üzrə axan qanın labirintlərinin, əcaib optik cihazların, əsəb sisteminin arxitekturası, minlərlə və minlərlə bir-birini qarşılıqlı surətdə cilovlayan, öz mükəmməllikləri ilə bizim təsəvvür eləməyə qadir olduqlarımızı belə üstələyən cihazın planlaşdırılması. Bütün bunlar tamamilə faydasızdır!
İnsanların sənin barəndə fikirləri, sənə qarşı hissləri, davranışları sənin ixtiyarında deyil. Bütün bunlara görə narahatlıq keçirsən, ürək, mədə-bağırsaq, əsəb xəstəliklərindən əziyyət çəkərək yaşayacaqsan. Heç bir hədəfinə çatmadan gənc yaşında dünyadan köçəcəksən. Hətta hədəfinə çatsan belə, sağlamlığın bahasına görülmüş həmin işi uğur saymaq olmaz.
Reklam
Reklam