Burcu Kılıç
@sburcukilic
3 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
“Çünkü iyi insan, çevresine olduğu kadar kendisine karşı da iyi olan kişidir.”
Sayfa 60
Reklam
Bir Orman Hikâyesi
Her şeyimiz, delikanlı, varımız yoğumuz ormandır bizim... Ormanı evimizden iyi tanırız, her ağaç bizim kahrımızı anamızdan çok çekmiştir. Köyümüz bir ormanın ortasındaydı, etrafını ağaçlar bir duvar gibi sarmıştı. Biz onun dışında da dünya olduğunu bilmezdik bile. Çocukken değneklerden yaptığımız kağnılara kuru yaprak doldurur, arabacılık oynardık. Daha sonraları babalarımıza yardım etmeye özenir, kaybolan deve torumlarını aramak için en sık yerlere dalardık. Orada kaybolmamız mümkün değildi. Hiç bilmediğimiz yerlerde bile sıkıntı çekmeden yolumuzu bulurduk. Kırık dallar, devrilmiş kütükler bize yol gösterirdi. Hem insan kendi evinde kaybolur mu? Büyüdükçe ormanın, bizim için daha başka şeyler olduğunu da anladık: Sırtımızı o giydiriyor, karnımızı o doyuruyor, evimizin kerestesini o veriyordu. Ormansız yaşamak!.. Bunu aklımıza getiremiyorduk bile...
Bizim gibilerin ailesi yoktur. Biraz paraları olduğunda hemen harcayıp bitirirler. Onları düşünen tek bir kişi bile yoktur bu dünyada ama biz öyle değiliz çünkü sen varsın benim yanımda ve ben varım senin yanında. Biz ikimiz hep birbirimizin yanındayız işte böylece bizi düşünen biri var bu dünyada...
