Dayanmadan fiziki əməklə məşğul olmaq insanın fikirlər burulğanına baş vurmaması üçün ən böyük sədd imiş.
"Fikirləşirdim ki, bu yaşda adam olasan, şəhərdə təhsil alasan, amma özünü sadəlövh kəndli kimi aparasan, başa düşməyəsən ki, sən bu dünyada təksən, heç kim qıraqdan gəlib sənə kömək edən deyil. Hər kəs öz başına çarə qılmalıdır. Qavrila da, Mitka da, Lal-dinməz də gəldi-gedərdir. Bunu nə qədər tez anlasan, o qədər yaxşı olar. Mənim aləmimdə danışa bilməməyim xüsusi bir əhəmiyyət kəsb etmirdi. Çünki insanlar onsuz da bir-birilərini başa düşmürlər. Onlar bir-birilərini sevir, nifrət edir, qucaqlayır, rədd edirlər, amma, əslində, hər kəs yalnız özünü tanıyır. İnsanın şəxsi təcrübəsi, xatirələri, emosiya və hissləri onunla başqaları arasına sədd çəkir - bir çayın qıjovu ilə bataqlıq sahili arasındakı qamışlıq kimi. Bu kişini necə başa salaydım ki, biz ətrafımızdakı dağ zirvələri kimiyik. Bir-birimizi görürük, amma aramızda dərin dərələr, gen vadilər var. Nə görünməyəcək qədər alçağıq, nə də göy qübbəsinə dirənəcək qədər yüksək."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Cəmi məxluqat cəm olub təbiətin torunu birdəfəlik qırmağa qəsd etsələr, yenə də onların qarşısında bir ahənin sədd, bir vəhşi və müdhiş düşmən qalır ki, onu heç bir qüvvət, heç bir mədəniyyət silah ilə rəf etməyə qadir olmazlar; necə böyük bir qüvvət olursa, onun qarşısında payız yarpağı kimi titrər, nə qədər insan xoşbəxt olursa, onun qorxusundan asudə olmaz; o da... ölümdür!.. Bir dəqiqə öz seydinə fürsət və azadəlik verməz; hara getsə, kölgə kimi onu təqib edər. Hər saniyədə, hər nəfəsdə insan onu gözləyir. Bu intizar isə ölümün özündən daha müdhiş deyilmi? İnsanların bu qədər şirin saydıqları va məhəbbətlə adını yad etdikləri həyata bircə kəlmə ilə "əzab' adı versəydilər, daha da gözəl olmazdımı?
Bir vaxtlar çinlilər insanları və onların dünyalarını bir-birindən ayıran sədd tikirdilər, indi isə həmin işin öhdəsindən heç də pis gəlməyən qulaqlıqlar düzəldirlər.
Siz özünüz də gözəlcə bilirsiniz ki, bu dünyada insan zəkasının ülvi mənəvi təzahürlərindən savayı, hər şey əhəmiyyətsiz və maraqsızdır. Ağıl heyvanla insan arasına möhkəm bir sədd çəkir, insanın ilahi bir vücud olmasina dəlalət edir və bir dərəcəyə qədər hətta onun üçün ölməzliyi, yəni olmayan bir şeyi əvəz edir.
Günlərin adi gedişatı da həyata daxildir. Həyat nə qədər çətin və ya həddindən artıq stresli olsa belə... Biz ya özümüzü canlı hiss etmək üçün inanılmaz səylər göstəririk, ya da, ümumiyyətlə, həyatla aramıza sədd çəkirik. Nə üçün? Məgər normal həyat yaşamaq bu qədər çətindir?
