Seda Sezer
@sdsezer
Seçilen her şeyden önce bizde barınan, arzumuzun şiddetini düzenleyen (tatminsizlik) ve bizi şekillendiren salt bir düşlemdir. O sadece yaşayan, dışsal bir beden değil, onun imgesinden inşa edilen, imgelerimizin aynası (hayali), arzunun gücüyle baştan sona kat edilen (gerçek), bu gücün ritmiyle çevrelenen (simgesel) ve onun canlı bedeniyle desteklenen (yine gerçek) bir düşlem, arzumuzun uyarılma kaynağı ve hayali yansıtmalarımızın bir nesnesidir.
Bir acı oluştuğunda şundan emin olalım ki bir eşikten, belirleyici bir sınavdan geçmekteyizdir. Geri dönüşü olmayan bir ayrılığın sınavı, bizi aniden ve sonsuza dek terk ederek altüst eden, kendimizi sil baştan yapılandırmaya zorlayan nesnenin eşsiz ayrılığının sınavı. Ayrılık gönülden bağlandığımız nesnenin - sevilen bir kişinin, maddi bir şeyin, bir değerin ya da vücut bütünlüğümüzün- bizden sökülüp alınması, kaybedilmesiyse, bu nesneye duyduğumuz bağ bizim kendimizi oluşturan bir bağ ise, evet, psişik acı ayrılığın acısıdır. Bu, bilinçdışımızın varlığımızın acı veren değişik ayrılıklarını birbirine bağlayan ince bir tel olduğu anlamına gelir.
Yas tutan kişinin kat ettiği sonsuz acı halinin, ben'in oyulmasından ve kasılmalardan oluşan bu karışımın bir anıya dönüşmesinin bir savunma, yeniden canlanma anlamına geldiğini biliyoruz. Bu acının deliliğe karşı son savunma aracı olduğunu da biliyoruz. İnsani duygular listesinde olsa da psişik acı aslında hiçliğin içinde kaybolmamak için çırpınan çaresiz bir ben'in son gerilimi, en son duygulanımıdır.
Çünkü ancak severken
Bir insanı
Bir çiçeği
Bir kuşu
Bir ormanı
Bir denizi
Ve onlardan açılan
Ve onlardan yayılan ve bize ulaşan
-ki bizim onlardaki yansımamızdır belki-
Yaşamın anlamını
Bulduk arayıp severken.
Mademki öleceğiz
Bir anlamı olsun
Çiçekli, kuşlu, insanlı, ormanlı, denizli
-çocuklar gibi yaşam dolu-
Ölümümüzün
Aşktan olsun ölümümüz.
Sayfa 124
