Hayat mecbur bırakmadıkça insan hayatı boyunca hayatını sorgulamıyordu, sorgulamak için bir sebep gerekiyordu. Hayat pek çok kişiye bu sebebi veriyordu aslında; tesadüf sandığımız karşılaşmalar, kaderin oyunu sandığımız olaylar hayatın GÖR deme biçimiydi. Ama çoğunluk görmezden gelmeyi tercih ediyordu. Hayatın akıntısının içinde kaybolup gidiyordu ya da büyük bir kayaya çarpıp parçalanıyordu.
Pekâlâ, tatlım, bu dünyada erkek çocuk yetiştirmek bir fikirden çok daha fazlasıdır. Gel, bir de bana sor. Gerçekten onları besleyebilmek ve okulda tutabilmek için dua edersin. Biraz büyürler ve etraftaki beyaz bir kadının onun yanında tecavüz diye bağırmamasını ve onu linç ettirmemesini dilemeye başlarsın. Yetişkinliğe adım attıklarında beyazlar onu savaşa çağırırlarsa, bu defa da beyazların savaşında öldürülmesin diye yalvarırsın. Hayır. Siyahi bir çocuğu büyütmek seni oturtur ve düşünmene sebep olur.”
Hüzünlü kalpler bir hediyedirAlıntı
Kalbinizde sebebini hiç bilmediğiniz bir hüzün hissediyorsanız bilin ki o an Allah'a yakınsınız. Dolayısıyla zahiri bir sebep yokken bir hüzün hissederseniz, o an Allah a yakınsınız demektir. Hüzün hali çok beşeri, çok insani ve çok güzeldir. Sizi iyi ahlaka yaklaştırır.
kabus gibi bir kabusun içindeyiz. ülkede erkek şiddeti cirit atıyor. attığını vuruyor. kadınlar kah bir otobüs durağında, kah bir büfede, en çok da sokak ortasında kolayca öldürülebiliyor. erkekler ava çıkmış gibiler. herhangi bir sebep veya herhangi bir yöntemle saldırabiliyorlar
