Seda Özdemir
@sedaykn
Şu anda okuduğu kitaplar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“ İşte o Çatalhöyük’te 10.000 yıl önce Tanrılar kadındı. Ana Tanrıçalar hükmediyordu dünyaya. Ama sonra ne oldu? Erkekler dünyayı ele geçirdi. Tabi tanrıların cinsiyeti de değişmeye başladı. Babillerin Marduk’u, Yunanlılar’ın Zeusu, İsa Mesih’in babası hepsi erkek oldu. Oysa daha önce Sümerler’de İnanna, Babiller’de İştar, Mısır’da İsis, Hititler’de Hepat vardı. İnsanların yazgılarını belirleyen bu Tanrıçalardı. Onlar bereketin, servetin, doğurganlığın, gizemin yani yaşamanın simgeleriydi. Son 10.000 yılda erkekler bunları aldılar elimizden. Ama hala alamayacakları bir yeteneğimiz var; doğurganlık. Bir insanı dünyaya getirmek ayrıcalığı.”
Zweig, eserin kısalığına rağmen insan iradesinin sınırlarını, zekanın farklı türlerini ve psikolojik baskının insan üzerinde bıraktığı etkileri ustalıkla ele almış kitapta. Satranç, yalnızca bir oyun değil; hayatta kalma, direnme ve aynı zamanda kaybetme korkusunun simgesi haline gelmiş.
Satranç, beni hem karakterlerin dramatik hikayesi hem de insan zihninin karmaşıklığı üzerine düşündüren bir kitap oldu.
“
Fakat satranca oyun demekle, insan haksızca bir kısıtlama yapmış olmaz mı? Satranç aynı zamanda bir bilim, bir sanat değil midir, yerle gök arasında süzülen Muhammed’in ruhu gibi bu iki alan arasında gidip gelmez mi, bütün karşıtlıkların bir kerelik birbirine bağlanışı değil midir? Hem çok eski, hem de yeni, hem düzeneği mekanik, hem de sadece hayal gücüyle etkili olabilen, hem geometrik bir alanla sınırlı hem de olasılıkları sınırsız, hem durmaksızın gelişen hem de kısır; hiçbir şeye götürmeyen bir düşünce, hiçbir şeyi hesaplamayan bir matematik, hiçbir yapıt ortaya koymayan bir sanat, yapısı olmayan bir mimari ve yine de varlığı ve oluşuyla tüm kitap ve yapıtlardan kesinlikle daha dayanıklı, tüm halklara ve tüm zamanlara ait tek oyun”
