Portnoy'un Kaosu ve Okurun Sabrı!
Philip Roth’un 
Portnoy'un Feryadı, klasik bir anlatıdan çok, kontrolsüz bir zihnin iç dökümü gibi ilerliyor. Roman boyunca okur olarak, Alex Portnoy’un bastırılmış arzuları, suçluluk duygusu ve içsel çatışmaları arasında sıkışıp kalıyoruz. Ancak bu sıkışmışlık yalnızca karaktere ait değil; metnin tekdüze, döngüsel ve yer yer abartılı anlatımı, okuru da aynı zihinsel tekrarın içine çekiyor. Bu yüzden eser, bilinçli olarak rahatsız edici ve yorucu bir deneyim sunuyor—insanın sabrını zorlayan ama aynı zamanda insan doğasının karanlık tarafına ayna tutan bir metin.
Benim okuma deneyimimde en belirgin duygu sıkılmaydı. Sürekli aynı tonda ilerleyen anlatım, bir noktadan sonra beklentiyle kurduğum bağı zayıflattı. Hikâyenin bir kırılma anına ulaşmasını, karakterin dönüşmesini ya da en azından yeni bir katman açılmasını bekledim; fakat roman, tam tersine, bu döngüselliği bilinçli olarak sürdürmeyi tercih ediyor. Bu da eseri herkes için uygun olmaktan çıkarıyor. Sabır isteyen, hatta yer yer zorlayan bir metin olduğu açık.
Yine de ortalara doğru Alex karakterini Seinfeld dizisindeki George Costanza’ya benzetmem, okuma deneyimime farklı bir kapı açtı. İkisinin de nevrotik, takıntılı ve kendi içinde debelenen yapısı benzer; ancak George’un komik ve hafif kalan hali, Portnoy’da yerini daha yoğun ve itici bir gerçekliğe bırakıyor. Belki de bu yüzden zaman zaman eğlendiğim anlar oldu, ama genel olarak karakter zamanla gözümde daha da antipatik hale geldi. Sonuç olarak Portnoy’un Feryadı, etkileyici ama mesafeli durduğum; herkese hitap etmeyecek kadar keskin bir roman olarak bende yer etti.
Okur kalın...Alıntı
Philip Roth’un Portnoy'un Feryadı, klasik bir anlatıdan çok, kontrolsüz bir zihnin iç dökümü gibi ilerliyor. Roman boyunca okur olarak, Alex Portnoy’un bastırılmış arzuları, suçluluk duygusu ve içsel çatışmaları arasında sıkışıp kalıyoruz. Ancak bu sıkışmışlık yalnızca karaktere ait değil; metnin tekdüze, döngüsel ve yer yer abartılı anlatımı, okuru da aynı zihinsel tekrarın içine çekiyor. Bu yüzden eser, bilinçli olarak rahatsız edici ve yorucu bir deneyim sunuyor—insanın sabrını zorlayan ama aynı zamanda insan doğasının karanlık tarafına ayna tutan bir metin.
Benim okuma deneyimimde en belirgin duygu sıkılmaydı. Sürekli aynı tonda ilerleyen anlatım, bir noktadan sonra beklentiyle kurduğum bağı zayıflattı. Hikâyenin bir kırılma anına ulaşmasını, karakterin dönüşmesini ya da en azından yeni bir katman açılmasını bekledim; fakat roman, tam tersine, bu döngüselliği bilinçli olarak sürdürmeyi tercih ediyor. Bu da eseri herkes için uygun olmaktan çıkarıyor. Sabır isteyen, hatta yer yer zorlayan bir metin olduğu açık.
Yine de ortalara doğru Alex karakterini Seinfeld dizisindeki George Costanza’ya benzetmem, okuma deneyimime farklı bir kapı açtı. İkisinin de nevrotik, takıntılı ve kendi içinde debelenen yapısı benzer; ancak George’un komik ve hafif kalan hali, Portnoy’da yerini daha yoğun ve itici bir gerçekliğe bırakıyor. Belki de bu yüzden zaman zaman eğlendiğim anlar oldu, ama genel olarak karakter zamanla gözümde daha da antipatik hale geldi. Sonuç olarak Portnoy’un Feryadı, etkileyici ama mesafeli durduğum; herkese hitap etmeyecek kadar keskin bir roman olarak bende yer etti.
Okur kalın...
Puan vermedi·304 syf.··
Beğendi
·2025 1. kitabı
·21 günde okudu
·Okunma: 20 Temmuz 2025 21:37
Kitap öncelikle o içinizde hep olupta adını koyamadığınız bazı hisleri tanımanıza yardımcı olabilecek bunu yaparken de sizi ağır psikolojik terimlerle boğmayan bir anlatıma sahip. İyileştirici etkisi olan kitaplardan olduğunu söyleyebilirim.
Sevenleri vardır, 1990'ların dizisi Seinfeld dizisindeki George Costanza'dan esinlerek yapılan The George Costanza Deneyi'nin varlığını da bu kitap sayesinde öğrenmiş oldum. Kısaca bu deney duygularımızı paylaşmak söz konusu olduğu zaman, normalde yaptığımızın tam zıddını yapmak anlamına gelmektedir. Deneyin çıkış noktası ise bir bölümde tam bir kaybedene dönüşen George'un bütün bir haftayı her zaman yaptığı şeylerin tam zıddını yaparak geçirmeye karar vermesidir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gülse Birsel’i çok beğenirim.#Avrupa yakası benim için #Seinfeld ayarında kült 1 dizidir.Keza #Aile arasında çok ama çok güzel 1 filmdir ve 2-3 kere izlemişliğim vardır.Gülse hanımın diğer kitaplarını okumadım ,tarzı nasıl bilmiyorum.Ama sanırım yeni 1 kitap yazsa okumam.#Beni Gözünüzde Büyütmeyin bence alelade olmuş.Tamam kitap yazmak zor iş ama herkes herşeyi yapacak diye 1 kural yok.İş çıkışı arkadaşlarla gittiğiniz 1 cafede yapılan muhabbetlere benziyor.Sevmedim.
Seinfeld izlerken adını duydum ve kitaplarına ulaştım, akabinde okumaya başladım. Okuduğum kitap bir şiir kitabı ve orijinal dilindeki hali de kitapta yer alıyor. Şiirlerini çok beğendiğimi söyleyebilirim, diğer kitaplarına da en kısa zamanda göz atmayı düşünüyorum.
En sevdiğim yabancı dizilerden Malcolm in the Middle'dan Monk'a unutulmaz yerli dizilerimizden Bizimkiler'den Mahallenin Muhtarları'na pek çok dizinin detaylı analizine yer verilen bu nostaljik eser alanındaki büyük bir boşluğu giderirken okurlarına da nostalji dolu anlar yaşatıyor. Eserde incelenen TV dizileri şunlardır:
A Takımı, Alacakaranlık Kuşağı, Alf, Ally Mcbeal, Altı Milyon Dolarlık Adam, Altın Kızlar, Asmalı Konak, Aşk Gemisi, Aşk-ı Memnu, Atlıkarınca, Avrupa Yakası, Bir Demet Tiyatro, Bizimkiler, Bonanza, Breaking Bad, Buffy the Vampire Slayer / Angel, Carnivale, Cesur ve Güzel, Charles İş Başında, Charlie'nin Melekleri, Cheers, Cinayet Dosyası, Cosby Ailesi, Coupling, CSI: Crime Scene Investigation, Çemberimde Gül Oya, Çiçek Taksi, Çocuklar Duymasın, Dallas, Dawson's Creek, Deli Yürek, Desperate Housewives, Dexter, Doktor Kim, Ekmek Teknesi, Elveda Rumeli, Emret Bakanım, ER, Evimiz Hollywood'da, Evli ve Çocuklu, Firefly, Frasier, Freddy'nin Kabusları, Friends, Fringe, Full House, Gizli Dosyalar, Gossip Girl, Görevimiz Tehlike, Grey's Anatomy, Hayat Ağacı, Hayat Bilgisi, Herkül, Heroes, House M.D, How I Met Your Mother, İkinci Bahar, Jericho, Kaçak, Kara Melek, Kara Şimşek, Kartallar Yüksek Uçar, Kaygısızlar, Kaynanalar, Komiser Kolombo, Kökler, Köle İzaura, Kung Fu, Kurtlar Vadisi, Küçük Ev, Lassie, Lost, Macgyver, Mahallenin Muhtarları, Malcolm in the Middle, Manuela, Mavi Ay, Miami Vice, Monk, Muhteşem İkili, Nip/Tuck, Perihan Abla, Power Rangers, Prison Break, Quantum Leap, Sahil Güvenlik, San Francisco Sokakları, Savaş Yıldızı Galaktika, Scrubs, Seinfeld, Sex and the City, Sıdıka, Six Feet Under, Sleeper Cell, Smallville, Spartaküs: Kan ve Kum, Stargate SG-1 / Stargate AtlantIs / Stargate UnIverse, Supernatural, Süper Baba, TatlI Cadı, TatlI Kaçıklar,
Seinfeld, Being There ve DiğerleriEdebiyat
Yabancı şahane bir roman olmasına karşın şu günün insanına hiç de yabancı değil. Zira "cezanın özgürlüklerin yitirilişi" olduğunu hatırlarsak, bizimki gibi üçüncü dünya ülkelerinde milyonlarca insan bu sefaletin pençesinde zaten umutlarını, hayallerini geride bırakmış ve (kayıtsızlık içinde) rüzgârda sürüklenir durumda. Gelişmiş ülkelerde ise kara mizah öğesi olarak görüyoruz bunu:
"Her şey hakkında hiçbir şey" sloganlı sit-com Seinfeld'den Peter Sellers'in yüzünü verdiği 
Bir Yerde'ye , Brezilya'dan çıkma O Cheiro do Ralo (2006)'dan taa sessiz dönem deadpanlarıyla Buster Keaton'a, bencillikleriyle Monty Python, Coupling vb. İngiliz güldürü ekiplerine... Kaldı ki Meursault mahkemesinin bir bölümünde duygu seline kapılıp, kendisine karşı duyulan nefrete karşı hayatında ilk kez hüngür hüngür ağlamak istediğini söyler. Bu karakterlerin hiçbirinde ise bu duygunun esamesi okunmaz. Daha güzel bir örneği Peter Cook'un Bedazzled'deki Şeytan tiplemesi için söyleyebiliriz (1967). İngilizler bu işin piri olmuşlardır. Karakterimiz aynı zamanda roman boyunca şehvet duyar, temel ihtiyaçlarından sadece bu öne çıkar gibi görünse de, hücrede geçirdiği günlerin 16-18 saatini uykuda geçirmekten de keyif duyar. Verdiği esinlerin önünde, kendisi de finalinde Hugo'nun 
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü'nden etkilenmiş gibidir.
Topluma, düzene, insanlığa yabancılaşmışsanız ve "dünya" denince sadece doğayı ve hayvanları görüyorsanız, romanı özyaşam öykünüz gibi okumamanız için hiçbir sebep yok. Sadece Lost'un Jack'i gibi, anne-babanızı madden/manen kaybetmiş ve bunun acısını içinizde yaşıyor iseniz, okumayı süresiz bekletebilirsiniz. Zaten size açacağı yeni bir ufuk da yok. Bunun için Pollyannalar sıraya girebilir.
Şunu da tam yerine iliştireyim: #224711581
Bir Yerde'ye , Brezilya'dan çıkma O Cheiro do Ralo (2006)'dan taa sessiz dönem deadpanlarıyla Buster Keaton'a, bencillikleriyle Monty Python, Coupling vb. İngiliz güldürü ekiplerine... Kaldı ki Meursault mahkemesinin bir bölümünde duygu seline kapılıp, kendisine karşı duyulan nefrete karşı hayatında ilk kez hüngür hüngür ağlamak istediğini söyler. Bu karakterlerin hiçbirinde ise bu duygunun esamesi okunmaz. Daha güzel bir örneği Peter Cook'un Bedazzled'deki Şeytan tiplemesi için söyleyebiliriz (1967). İngilizler bu işin piri olmuşlardır. Karakterimiz aynı zamanda roman boyunca şehvet duyar, temel ihtiyaçlarından sadece bu öne çıkar gibi görünse de, hücrede geçirdiği günlerin 16-18 saatini uykuda geçirmekten de keyif duyar. Verdiği esinlerin önünde, kendisi de finalinde Hugo'nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü'nden etkilenmiş gibidir.
Topluma, düzene, insanlığa yabancılaşmışsanız ve "dünya" denince sadece doğayı ve hayvanları görüyorsanız, romanı özyaşam öykünüz gibi okumamanız için hiçbir sebep yok. Sadece Lost'un Jack'i gibi, anne-babanızı madden/manen kaybetmiş ve bunun acısını içinizde yaşıyor iseniz, okumayı süresiz bekletebilirsiniz. Zaten size açacağı yeni bir ufuk da yok. Bunun için Pollyannalar sıraya girebilir.
Şunu da tam yerine iliştireyim: #224711581