“Ne dövmelerim silindi, ne de zihnim ölmekten vazgeçti…”
Reklam
Ayağını bastın odama
Kırk yıllık beton, çayır çimen şimdi
Güldün,
Güller açtı penceremin demirlerinde
Ağladın,
Avuçlarıma döküldü inciler
Kalabalığın kafamın içinde dur durak bilmeden dolanan uğultusu, orkestranın tangırtısı ve şehrin iniltisi sandığım amansız gürültü, ondan uzak olmanın huzursuzluğuymuş yalnızca.
Sayfa 134
Okumaya devam etmek istedik fakat gökyüzü yıldızlarla doluydu.
Sonuçta bir kürek mahkumu yürüyebilir, çalışabilir, güneşi görebilir…
Reklam