selen
@selenyolda
en sevdiklerimle yeniden, yenilerle de ilk kez tanışıyorum, biraz da kendimden taşıyorum *✧°｡⋆
Yere bakarak yürüyorum hala. Sadece ayakkabılar var. Yürüyorlar, duruyorlar, koşuyorlar. Kimlerin ayakları bunlar bilmiyorum. Sonra birini takip etmeye başlıyorum. Aylarca, yıllarca. Ne olduysa durmaya karar veriyorum bir anda. Yürüyen o, evet ama neden uzaklaşan benim? İnsan durduğu yerde kendinden uzaklaşır mı? Uzaklaşırmış. Kendini tanıyamayacak kadar uzaklaşırmış hem de. Önce birbirimizden, sonra da kendimizden kopup gidişimizi izliyorum.
Tekrar yürümeye başlıyorum. Başka ayaklara takılıyorum, kaybettiğimi arıyorum yıllarca. Sonra kafamı kaldırıyorum. Boynum tutulmuş, unutmuşum dik durmayı. Alışkın değilim. Karşımdakine bakıyorum. Ona da alışkın değilim. Yüzü hem tanıdık hem de yabancı. Acaba onu da mı unutmuşum? Takip ettiğim ayaklar senin miydi? Emin olamıyorum. Adımları değişmiş ama izleri aynı. Her yerde var bu izler. Geçmişimden geliyor ve görüyorum, ilerliyor geleceğime. Ne diye ilerliyor?
Ellerimle tek tek koyduğum tuğlaları zar zor tutuyor, bunun için bitmeyen bir emek harcıyorum. Hep daha fazla, daha fazla… Bir dursam her şey tepeme yıkılır. Yorgunum ve yüküm ağır. "Varsın yıkılsın," diyesim geliyor da bir enkaz yuva olur mu insana? Kimler kalır altında? Yaşamayı beceremiyorum galiba, keşke birileri benim yerime baştan başlasa.
Hep yanımda taşıdığım bir şey var. Bir parçam gibi. Bir taraftan sırıtıyor üstümde çünkü bana ait olmadığı belli. Ama o kadar uzun süredir bende ki, o bile kendini bana ait sanıyor. Bütünleşmiş benimle. En başta da kendisi sanmış beni. Bir olmuşuz. Ama haklı da… O kadar aynıymışız ki… Biz biliyoruz bir tek ayrı şeyler olduğumuzu ama dışarıdan bakan bir sanıyor. Anlamıyor; bir değil de iki olduğumuzu.
Bazen düşürdüm, kaybettim diye korkuyorum. Çaktırmadan gölgeme bakıyorum da görüyorum onu. Hala üstümde. Rahatlıyorum. Gölgeme
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Terlik, pijama yapıştı üstüme. Varamam ki şimdi çıkıp başlasam yürümeye. Benim de bakkala diye çıkıp sana gelesim var. Ama olmaz ki. Buralarda bakkal da yok, sen de.
Zaten çıkılmaz terlikle. Soğuk havalar. Senden bile…
Bu sefer kar da değil, buz var her yerde. Artık sadece üşütmüyor, donduruyor ve zamanı da durduruyor.
O kadar uzun süredir yere bakarak yürüyormuşum ki… Sen misin karşımdaki? Ben miyim aynadaki? Tanıyamıyorum.
Ne zamandır yere bakarak yürüyormuşum? Sen misin arkamdaki? Göremiyorum. Acaba bunca zaman geri mi gitmiş ayaklarım? Bilemiyorum.
Konuşarak hayat buluyor diye çenem düşmüş. Susarsam ölür diye korkuyorum.
Sonra susuyorum. Çünkü ölürüm diye de korkuyorum.
Ama dayanamıyorum ve sustuğum her şeyi kusmak istiyorum. Ve kustuğum her şeyi yeniden yeşertmek, yeşerttiğim her şeyi yeniden yaşatmak istiyorum.
Hep bir bekleyeninin olması nasıl bir şey? Bir yerlerde, bir zamanda saklananın olması nasıl bir şey?
Bekleyen benim diye mi kaçıyorsun? Görüyorum, kaçıyorsun işte. Peki kaçıyorsan neden yaklaşıyorsun?
Çünkü bana akıyor duyguların, anıların. Ben de oradaydım, ben de hissettim, ben de hatırladım. Dur, şimdi değil ama belki bir gün sarıp sarmalarım.
Görüyorum, yaklaşıyorsun işte. Yaklaştıkça da gözden kayboluyorsun… Sanırım parçalarına ayrılıyorsun. Seni tutmamdan mı korkuyorsun?
Kaç sen bir yarım, kaç ben bir yarın eder? Kaç yarın bir dün eder? Yerden topluyorum seni de elimden kayıp gidiyorsun. Bir tam olmayalım mı istiyorsun?
Uzanıp alıyorum bir yarım parça. Sen bırakmışsın, elimle koymuşum gibi bulmuşum ben de. Bakıyorum kendime, eksilmiş benden de. Artık bu yarım parça benim; gömdüm içime, en derinime. Belki beni tamamlar diye.
09.01.2026 - 02.11
True Love Waits / Radiohead
