Biliyor musun, yaşamanın dayanılmaz bir hal aldığı zamanlarda içimizden birisi hikâye anlatmaya başlar. Hepimizin bininci kez dinlediği bir hikâyedir .Yeri değildir. Ayıptır hatta.Yalnızlığımıza bir yalnızlık daha açacak bir hikâyedir. Birden gülmeye başlarız. Saygısızlık olur mu hiç. İnsanın ,acısını sevmesi için dünyaya ait bir tutamağa ihtiyacı oluyor.
Duyarlılık istemiyoruz; şefkat, acıma, yardım falan da umurumuzda değil. Istediğimiz tek şey sükûnet. Durmadan ''Neyin var?'' diye sorular soran bir insandan daha kötü tek şey geliyor aklıma: Durmadan ''Neyin var? '' diyen birden fazla insan.İnsanların bize yapacakları en büyük iyilik çenelerini kapalı tutup aptalca sorular sormaktan vazgeçmeleri. Bize baktıklarında arkamızdaki duvarı gören insanlar istiyoruz çevremizde, o kadar.''