Semih
@semihdlk
7 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Böylece Drogo, bir kez daha Bastiani Kalesi'ne çıkan vadiyi tırmanmaktadır, ömründen on beş yıl daha eksilmiştir. Ne yazık ki, kendisinde hiçbir değişiklik hissetmemektedir, zaman çok çabuk geçmiş, ruhu yaşlanmaya vakit bulamamıştır. Ve geçen saatlerin yarattığı karanlık endişe her
gün biraz artsa da, Drogo hâlâ asıl önemli olan şeyin henüz başlamadığı fikrinde inat etmektedir. Giovanni, sabırla, o hiç gelmeyen anı beklemektedir, geleceğin feci derecede gûdükleştiğini, artık hiçbir şeyin eskisi gibi, yani önündeki zamanin kendisine upuzun bir dönem, harcamakla tükenmeyecek bir servet gibi göründüğũ zamanlardaki gibi olmadıgını görmemektedir.
Sayfa 198
Yavaş yavaş güveni azalıyordu. Insanın, tek başına oldugu ve hiç kimseyle konuşamadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. Işte tam da o dönemde, Drogo, insanların her
zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde
diğerlerinin, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu
durumun oluşturduğunu fark etti.
Sayfa 193