nuur
@semnsem
52 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Il nome della rosa | 1980 | PolisiyeEdebiyat
Puan vermedi·%17 (130/732 syf.)
Karakterleri ve mekan kurgusunu tam olarak kafamda oturtmaya başladım. İtalya'nın kuzeyinde bir kilisede tek bir maktul varken şu an rahiplerden birisi daha ölü bulunduğu için olayın derinine inmek için sabırsızlanıyorum. ( Otranto'lu Adelmo, minyatür ustası, William intihar ettiğine inanmıyor.)
Baskerwille'li William ve Melkli Dom Adso'nun Fransisken olmasına karşın Benedikten tarikatının gösterdiği davranışlara şüpheci yaklaşımı ama aynı zamanda yaptıkları ibadetlere saygı duymaları hatta yeri geldiğinde okunan mezmurlara ictenlikle katılmaları, bilakis William çömezi Adso fazlasıyla etkilenip kendi düşüncelerinde derin bir yolculuğa çıkıp inancını sorguluyorken, kafamı kurcalayan sorulara yönelemiyorum. 7 günün sonunda din adamlarına yaklaşımları tamamen değişecek gibi.
Kar izlerinin hafızalarında geziniyorum şu an. Aedificium, (Latince kamu yapıları) (Birinci kat mutfak ve yemekhane,üst iki kat yazı salonu ve kitaplık) rotamın sonunda gibi duruyor.
•••••••
"....., çünkü biz burada, kitaplar arasında, kitaplarla birlikte, kitaplara göre yaşayan insanlar arasında ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz; bu nedenle onların kitaplar üstüne söyledikleri sözler de önemlidir."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Twain'le tanışma·134 syf.·Edebiyat
9/10
2020 2. kitabı
Tom Sawyer'ın zıpırlığından tutalım ki yaşadığı içsel dönüşümlerin tamamına kadar sevgisini nasıl göstereceğini bilemeyen, çevresindekilerle iletişim kurmak için hep kendini kanıtlaması gerektiğini düşünen bir çocuk var. Büyümüş de küçülmüş tam anlamıyla. Bunun temel sebebinin anne babasının Tom'un büyüme ve gelişim çağındaki yokluğu olduğunu düşünüyorum.
Dışarıdan dayatılan manevi bir darbenin uzantısı olan acı, şekil değiştirmek ister; planlar yapıp bilgi toplamaya çalışarak onu buharlaştıracağımızı umut ederiz; sayısız başkalaşım evresinden geçmesini dileriz, çünkü bu, acıyı olduğu gibi korumak kadar cesaret gerektirmez; acımızla birlikte uzandığımız yatak bize daracık, sert, soğuk gelir.
Bir sevinçli bir hayretle donakalmış, bir başkası şaşkın bir sevinçle yaralanmış, kimi şaşkınlıkla biçim değiştirmiş, kimi mutlulukla gençleşmiş, tümü de orada, yüzlerinin anlatımı, tüniklerinin kıvrımları, eklemlerinin duruşu ve gerginliği ile dudakları sonsuz bir özlü gülümseyişi ile aralık, yepyeni bir şarkı söylüyorlardı.
