Yenə də təəccüb edirəm ki, heç nəyə qadir olmayan, aciz, gərəksiz bir şeyə axı niyə
təmtəraqlı qəlb, ruh, hiss, əzab adı qoyuruq. Əgər bütün bunlar iztirablar çəkmiş bədəni, işgəncə verilmiş cismi məhv edə bilməyəcəksə, əgər elə dəhşətlər görəndən sonra ildırım vurmuş ağac kimi qopub yerə kömülmək əvəzinə hələ nəfəs alıb yaşayacaqdırsa, bunu necə hiss etmək olar.
Düşünürsən ki... adamın dilini-ağzını bağlayan...
həmişə... hər zaman yalnız qorxu olur? Məgər bu... həya ola
bilməzdimi... etiraf həyası... insanların qarşısında çılpaq-
lanmaq həyası?