Və sonra, insan nə qədər məhdud olsa da, qəlbində həmişə azadlığın şirin
duyğularını gəzdirir və düşünür ki, həyat adlanan bu dustaqxananı istədiyi vaxt tərk edə bilər. .
Bir dostunuz size yanlış yaparsa, şunu söyleyin, “Bana bunu yaptığın için seni affediyorum fakat bunu KENDİNE yaptığın için, seni nasıl affedebilirim!”
İndi əsl ağrının nə olduğunu başa düşürdüm. Ağrı, özündən gedənə qədər döyülmək deyil. Ağrı, ayağını şüşə qırığı ilə kəsmək, əczaxanada yaranı tikdirmək də deyil. Ağrı, insanların öz sirlərini açmaq fürsəti əldə etmədən ölmələri və bu iztirabın qəlbi doldurmasıdır. Ağrı qollarından, başından gücünü əlindən alır, hətta başını yastıqda döndərmək həvəsini də yox edir.