"Mademki nefsini bilmekte herkes gafil,
Ne olurdu bilseydim kimlerdir cahil!"
Şems Tebrizi 🌸
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Nefisle Mücadele, Tevazu ve Hakiki KurtuluşHayat ve İnsan
İnsan hayatındaki en büyük mücadele, dış düşmanlarla değil; kendi nefsiyle verdiği mücadeledir. Çünkü nefis; kibri, gururu, hevâyı, dünya sevgisini ve kötülüğü insana süslü gösterir. Terbiye edilmediğinde insanı helâke sürükler; terbiye edildiğinde ise Allah Teâlâ’ya yaklaştırarak kurtuluşa erdirir. Bu yönüyle nefis terbiyesi, insanın kötülüklerden iyiliğe, gafletten şuura doğru çıktığı bitmek bilmeyen bir manevi hicret yolculuğudur.
Yüce Allah Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyurur:
“Nefsini arındıran kurtuluşa ermiştir. Onu kirleten ise ziyana uğramıştır.” (Şems, 9-10)
Bir başka ayet-i kerimede ise nefsin bu amansız yönüne şöyle dikkat çekilir:
“Ben nefsimi temize çıkarmam. Çünkü nefis, Rabbimin merhamet ettiği hariç, kötülüğü emreder.” (Yusuf, 53)
Bu yüzden Mü’min, nefsine asla güvenmez; onu her an adeta bir elekten geçirir gibi hesaba çeker ve durmaksızın terbiye etmeye çalışır.
Kibir: Şeytanın İlk Günahı
Kibrin ve “benlik” davasının tarihteki en büyük ve en ibretlik örneği şeytandır. Allah Teâlâ, Âdem Aleyhisselâm’a secde edilmesini emredince şeytan gururuna yenik düşerek şöyle dedi:
“Ben ondan hayırlıyım. Beni ateşten, onu çamurdan yarattın.” (A‘râf, 12)
Şeytanın asıl problemi ateş ve çamur değil, kendisini üstün görme yanılgısıydı. Kendini kıyasladı, kibirlendi ve neticede Allah’ın rahmetinden ebediyen uzaklaştı.
Bu yüzden insan; ilmiyle, makamıyla, malıyla, ibadetiyle, soyu ve güzelliğiyle asla kibirlenmemelidir. Nitekim ecdadımız bu hakikati ne güzel dile getirmiştir:
“Kibirlenme padişahım! Senden büyük Allah var!”
Nasıl ki olgunlaşan bir meyve tatlandıkça ve ağırlaştıkça ağırlığından dolayı başını aşağıya eğerse; gerçek bir Mü’min de ilmi, yaşı, tecrübesi ve manevi olgunluğu arttıkça o nispette mütevazı olur, kibirden uzaklaşır.
Nitekim Hazret-i Muhammed
Ruhun Kutsal Aracı Sevgi - Kavli Garib Çob
Ruhun Kutsal Aracı Sevgi - Kavli Garib Çoban
İnsan bir süslenme yada put değildir.
Sadece kutsal bir geometri değildir.
Sadece birbirini kesen iki sevgili değildir.
Sadece habil kabil gibi manevi imge değildir.
İnsan bir öğretidir.
İnsan alemlerin bedeninin bir haritasıdır.
Sadece et, hafıza, duygu ve düşünce olmadığının bir hatırlatıcısıdır ölüm.
Teheccüt vakti süregeldim aşk meyini içerek, şems vakti her bir akı karasından seçerek insandan geçtim.
Sen güzellikle sözünü söylersin, arif olan ders alır, cahil olan tavır.
Sen bir ruh içindeki bilinçsin.
İnsan kelimesi kırklar meclisinde karla yüklü dal gibi anlaşılır!..
Alemlerin ışığı, manevi ruh, ölümlü bedenin adı.
Ayrı şeyler değil, hep yenilenen canlı bir sistem.
İnsan, beden, ruh, zihin ve ilahi zekânın hizalandığında neler olduğunu açığa vurur.
Ben istemeden birinin kalbini kırdım.
Bunu bir daha yapmamak için ne hissediysem hasret oldu.
Sen güzellikle sözünü söylersin, arif olan ders alır, cahil olan tavır.
Umudu olduğum gibi yaşıyamadığım için nerde susmak gerektiğini öğretti hayat bir kabirbaşında.
Sadece arkadaş değildik.
Ama ne olduğumuzunda önemi yok.
Karşılıksız sevgi yükselen ruhun yükselişini temsil eder.
Putlarıyla alçalan insan gökten ineni temsil eder mi?..
Biri sonsuza doğru uzanır teheccüt vakti.
Biri yeryüzünde bir avuç toprak şems vakti.
Sen güzellikle sözünü söylersin, arif olan ders alır, cahil olan tavır.
