"Benim evim GÖKKUBBE"1000Kitap
"Tebrizli'nin GÜNEŞ'i canım Şems’ten sonra en bi sevdiğim İbnü'l Arabi'dir. Onun kelamların da beni kendine çeken şey, ademoğlunu bilgiyle değil, hâl ile buluşturması. Bu eseri de evvela yıldızlardan bahsediyormuş gibi görünse de, aslında ademoğlunun iç alemine, hikmete ve manaya dair kapılar aralıyor ve bol bol tefekkür ettiriyor. Satır aralarında da tevhidi ve ademoğlunun Güzel Mevlam ile olan bağını hatırlatan nükteler var. Benim nezim de ŞEMS AŞK dilidir, İbnü'i Arabi'de hikmet dilidir...
Babamın hediye alması üstüne okuduğum bir kitap. Depresyonuma faydası olacağını düşündü, açıkçası kronikleşmiş depresyona uzun vadede kalıcı etki etmek zor. Ama bu kitabı okuma fırsatına sahip olduğum için mutluyum.
Beni şaşırtan bir kitaptı, çünkü içimde hissettiğim din ve tanrı inancına bu kadar yakın başka bir metin daha görmemiştim. Okurken bu nedenle kendimi yakın hissettim, gerçeğe yakın hissettim. Gerçekten benim inandığım ve başka yerde başka dinlerde henüz duymamış olduğum ama içimde taşıdığım o tanrıya kavuşmuşum gibi hissettim. Yazara teşekkürler. Muhtemelen sonraki kitapları da okuyacağım.
Tanrı İle Sohbet 1: Alışılmadık Bir DiyalogNeale Donald Walsch · Ötesi Yayıncılık · 20191,420 okunma
Reklam
Aklın kimyası ile aşkın kimyası başkadır. Akıl temkinlidir. Korka korka atar adımlarını. 'Aman sakın kendini' diye tembihler. Halbuki aşk öyle mi? Onun tek dediği: ' Bırak kendini, koy gitsin! ' Akıl kolay kolay yıkılmaz. Aşk ise kendini yıpratır, harap düşer. Halbuki hazineler ve defineler yıkıntılar arasında olur. Ne varsa harap bir kalpte var!
Okurken “Mış gibi” yaşanan anları, “mış gibi” yaşayan kişileri tekrar tekrar gözlerimin önüne getiren bir kitap oldu. Okuduğum her kitaba minik notlar düşmeyi ve hoşuma giden satırların altını çizmeyi severim. Yine dikkatimi celp eden bir çok cümlenin altını çizdim. Çok verimli bir okuma oldu.
Farkındalığım arttıkça kızdığım , üzüldüğüm noktalar da oldu elbette. Keşke dediğim kısımlar da..
Sıra dışı bir Ahmet Ümit kitabı
Bugüne kadar Ahmet Ümit kitaplarının en sevdiğim yönleri akıcı ve yalın dili ile polisiye ve genel kültürün ustaca harmanlaması oldu. Genelde pek insan hikayesi, kişisel arayışlar/hesaplaşmalar, felsefi anlatımlar görmeyiz.
Bu kitapta polisiye kısım daha arka planda (hatta yok denecek kadar az) kalmış. Mevlana ve Şems'in hikayeleri, Mevleviliğin hatta kısmen ateizmin felsefesi, çocukluktan beri hissedilen eksilik/öfke hislerinin baş kahramanın hikayesine yön vermesi ve bu duyguların çözüme kavuşması gibi unsurlar daha önce çıkmış.
Yine o yalın ve akıcı anlatım var, polisiye heyecanı düşük olsa da normalin dışında bir Ahmet Ümit kitabıydı. Benim açımdan ufuk açıcıydı. Sevdim, öneririm
Kaybettiği sevgilisini (Fesleğen) aramak için Konya'ya doğru yola çıkan "Seyyah" isimli bir karakterin hikayesidir. Bu arayış, Konya'nın mistik atmosferinde Mevlânâ ve Şems'in öğretileriyle birleşerek dünyevi bir aşktan ilahi aşka (Allah aşkına) doğru bükülür. İnsanın kendi içsel huzurunu ve teslimiyeti ("Eyvallah" demeyi) bulma yolculuğudur.
Reklam
Reklam