“Kendi salonlarında yaşayan insanları sevmiyor musun?” diye sordum şaşırarak.
“Seviyorum,” dedi, isteksiz bir sesle. “Genelde seviyorum. Bazılarını. Onları her zaman anlamıyorum. Onlar da beni her zaman anlamıyor.”
O gittikten sonra söylediklerini düşündüm. İnsanlarla olmak istememeyi tasavvur edemiyorum. (Gerçi yalan değil, Dr. Ketterley bazen asap bozucu olabiliyordu.) Raphael Alkov İnsanları arasından hangilerinin öldürüldüğünü sorduğunda, sade bu soruyla bile Dünyanın nasıl daha karanlık, daha hüzünlü bir yer gibi göründüğünü hatırladım. Belki diğer insanlarla birlikte olmak da buna benzer bir şeydir. Belki çok sevdiğiniz ve takdir ettiğiniz insanlar bile Dünyaya pek de istemeyeceğiniz biçimlerde bakmanıza yol açabilir. Belki Raphael’in kastettiği de budur.