sena
@senasp0
sanmak insanı mahveder
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Puan vermedi
Açıkçası bu incelemeyi yazıp yazmamak arasında mekik dokurken buldum kendimi ve çok değer verdiğim bu kitap için yazacağım her cümlenin yetersiz kalacağını bildiğimden bunca zaman yazmaya kalkışmadım.
Jack London, bana okuma zevki veren, gerek üslubu gerek kurgusuyla gerçek manâda önünde saygıyla eğilebileceğim bir yazar. Ona verdiğim değer; yeri geldiğinde bir çocuğun masumiyetini, bir hayvanın sevgisini, bir dövüşün haklı davasını, yitirilmemiş bir aşkın büyüsünü ve en çok, en çok da hayatı karşıtıyla birlikte gözler önüne sermesinden gelir. Davasını bu şekilde duyuran pek çok yazar da bu sayede evrenselliğe erişmiştir.
Esere gelecek olursam, içindeki öğrenme yatkınlığının ortaya çıkmasına vesile olan Ruth ile tanışmasından sonra tek bir ideal için gece gündüz çalışıp o kadar zorluğun onu yıldırmasına izin vermeyip amacına ulaşması için bir araç haline getiren Martin Eden’ın zorluklarla dolu hayatına yolculuğa çıkıyoruz. Kendini her türlü bilgi ve donanımla kuşattıktan sonra yazmaya yönelen Martin Eden, paragrafın başında bahsettiğim Ruth’u sevmektedir ve kendi penceresinden bakıp da erişilmesi neredeyse imkansız olan burjuvaya ulaşmak için çalışır.
Martin’in bu yolculuğunda en az onun kadar okumak isteyip onun kadar hayata kızacak ve yine onun kadar hayatın anlamı üzerinde dururken bulacaksınız kendinizi. Kitapta beni etkileyen bir nokta vardı: Martin’in kitap okurken her şeyi öğreneceğine dair inancının bir sürü kitap okuduktan sonra kaybolmasıydı. Bu bana bir sözü hatırlattı: “Bir kitap okuyan her şeyi bildiğini zanneder. İkinci kitabı okuyan kuşkuya düşer. Üçüncü kitabı okuyan hiçbir şey bilmediğini anlar.” Frederick Pollock.
Değinmek istediğim çok fazla şey olsa da sadece bunları yazmakla yetineceğimi söyleyebilirim. Ufkunuzu açacak ve
10/10
Beğendi
·6 günde okudu
·2023 20. kitabı
