Şenül Korkusuz
@senul_kitap
Edebiyat Öğretmeni
Eğitim Fakültesi
Denizli
Denizli/Çivril, 19 Ağustos 1977
76 okur puanıEylül 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Ben öldükten sonra nasıl anılırım acaba?”
“Ben öldükten sonra nasıl anılırım acaba?”
Bu soru her faninin aklından geçmiştir eminim. Evet her canlı fanidir amma nadir insanlar sanat, kültür, bilim alanında yaptıkları çalışmalarla, eserleriyle ölümsüzlüğü elde etmişlerdir.
“Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş”
Divan edebiyatının "Sultânü'ş-şuarâ" (Şairler sultanı)sı Bâkî’nin dizelerini referans alarak ab-ı hayatı içmiş bu büyük ustaların eserlerini “hoş bir sedâ” olarak nitelendirebiliriz.
Yüce önder Mustafa Kemal Atatürk’ün hedeflediği Türkiye Cumhuriyeti’nin muasır medeniyetler seviyesine yükselme ülküsüne giden yolun yapı taşları olmuş, kültür-sanat hayatının aydınlık yüzlerine ahde vefa göstermek,hak ettikleri kıymeti vermek yeni nesillerin en önemli görevidir. Bu görevi ifâ edebilmek için öncelikle gençlerin bu yetenekli, cesur, donanımlı, çağının ötesinde, özgür ruhlu ustaları tanıması ve anlaması gerekir. Zeynep Oral’ın “O Güzel İnsanlar” kitabı bu amaca hizmet edecek muhteşem bir kitap. Öncelikle sanata ve bilhassa edebiyata meftun bütün aydınların bu kitabı mutlaka okuması ve yeni nesillere tanıtması gerekir. Bir edebiyat öğretmeni olarak öğrencilerime bu kitapta okuduklarımı anlatmaktan, onlarla bu büyük ustalar üzerine sohbet etmekten büyük keyif alıyorum.
Tiyatro eleştirmeni, gazeteci, köşe yazarı Zeynep Oral 1972’de kurucular arasında bulunduğu Milliyet Sanat dergisini 30 yıl kadar yönetti. Türkiye’nin aydınlık insanları, onu Anadolu’nun en ücra köşesine kadar ulaşan bu dergiyle tanıdı.Bizim evimize de yıllarca Milliyet’le birlikte Milliyet Sanat dergisi ve Zeynep Oral misafir oldu. O zaman malumunuz internet olmadığından kültür sanat etkinliklerine, yeni çıkan kitaplara ve yazarlarına vakıf olmak hiç de kolay değildi. İşte o dönemlerde Milliyet Sanat Anadolu’nun sanata açılan penceresiydi,
KENDİYLE HESAPLAŞAN BİR DERVİŞ
Kitaba almam da @ipekdadakcı nın kitaba dair yorumlarıi etkili olmuştu. Uzun süredir kitaplığımda boynu bükük okunmayı bekleyen bu kitabı elime aldığımda arka kapaktaki tanıtım yazısı beni çağırdı adeta. Mevlevilik ilgimi çeken bir felsefedir; bu aralar din, adalet ve ölüm üzerine de bolca kafa yorduğumdan hiç düşünmeden kitaba başladım.
Meşa Selimoviç’in ağabeyi 1944 sonlarında 3.Kolordu Askeri Mahkemesi tarafından kurşuna dizilerek haksız yere öldürülür. Bu hazin ölüm yazarı doğal olarak derinden etkiler. Duyguları, düşünceleri yirmi iki yıl demlenir, önce ruhunda bir hesaplaşma yaşar sonra bu hesaplaşmanın sonuçlarını 1966 senesinde bir romanda geniş kitlelerle buluşturur.
Malum tarikat yol demektir ben de düştüm Meşa Selimoviç’in yoluna. Bu yolda “Ne umdun ne buldun.” derseniz dostlar; beklediğimden çok farklı bir bakış açısı buldum. İdealize edilen “tarikat yaşantısı, şeyhlik” in işin içine insan faktörü ve onun iflah olmaz nefsi girince hiç de ideale yaklaşamadığını; “adalet” kavramının hangi coğrafyada hangi tarihte olursa olsun güçsüz mazlumun siyasi, iktisadi bakımdan güçlü zalim elinde ezildiği bir düzeni tarif ettiğini; “inaç”ın önünde en büyük engelin nefis olduğunu anladım.
Bu eserin MEB’in tavsiye ettiği100 temel eser arasında olması da ilk önce beni şaşırttı, sonra gülümsetti. Bence çok saygıdeğer büyüklerimiz kitap içeriğinde “Mevlevilik, adalet, ölüm” temalarını görünce bir de yazarın Bosnalı Müslümanlığı tercih etmiş bir muharir olduğu söylentisi yayılınca acilen tavsiye edip ideolojimizi genç nesillere boca edelim diye düşündüler ve kitabı okumak lütfunda bile bulunmadılar herhalde. Oysa ki bu kitap insan inancı ne kadar kuvvetli olursa olsun, ne kadar derin eğitimlerden geçerse geçsin iç dünyasının, zihninin ve nefsinin yarattığı kaosta girdabın
Reklam