Gökçeada geldi gözümün önüne hep.
Son Ada, huzurlu bir adada yaşayan insanların hayatına eski bir başkanın gelişiyle değişen dengeleri anlatıyor. İlk bakışta sakin bir ada hikâyesi gibi görünse de, aslında güç, otorite, özgürlük ve toplumsal dönüşüm üzerine bir alegori.
Kitabı okurken aklıma sürekli Gökçeada geldi. Birkaç günlüğüne de olsa orada geçirdiğim zamanlar gözümün önünde canlandı. Kitaptaki ada Gökçeada olmayabilir ama başka bir ada görmediğim için bütün sahneleri orada hayal ettim. Bu yüzden kitabın atmosferi bana oldukça tanıdık geldi.
Kitabın vermek istediği mesajı ve alt metnini sevdim. Ancak Zülfü Livaneli’nin bende bıraktığı etki açısından düşündüğümde, Serenad, Mutluluk ve Kardeşimin Hikâyesinin gerisinde kaldığını söylemeliyim. O kitaplardaki karakterler, hikâye örgüsü ve duygusal yoğunluk beni daha fazla etkilemişti. Son Ada ise daha çok fikriyle öne çıkan, okuması keyifli ama bende aynı derin izi bırakmayan bir roman oldu.
Yine de doğa, insan ve iktidar ilişkisini sade bir hikâye üzerinden anlatabilmesi kitabın en güçlü yanı. Kısa sürede okunan ama üzerine düşünmeye devam edilen kitaplardan biri.
Puan vermedi
Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına, ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak.
Kimi insanın yüreği karanlık, kimininki aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama! Kendini koru kızım, insanlara karşı kendini koru!
Bekle beni, beklediğime değmedi.
Yeni bir roman hevesiyle hemde Trabzon gezisinden hatıra kalsın diye ümitle aldım. Fakat okudukça zülfü livaneli nin hayatından kesitler olduğunu farkettim. Zaten kitabın sonunda yazar bunu açıklamış.
Zülfü livanelinin bazı kitapları nedense (bende) umduğum gibi çıkmıyor. Mesela Serenad kitabı çok beğenilirken Konstantiniyye Oteli aynı etkiyi yapmadı.
Son Ada kitabı çok vurucu olmasına rağmen Balıkçı ve oğlu biraz sönük kaldı vb.
Kitapta anlatılan konu çok önemli, dönemin büyük sıkıntılarından bahsetmiş yazar. Ülkemizde düşünce konusunda nedense hangi çevreden olursa olsun hep bir önyargı, kabul etmeme mevcut ve bu durumu maalesef aşamıyoruz. Son söz olarak konu çok iyi ama kitap daha vurucu ve dokunaklı olabilirdi...
Puan vermedi·198 syf.·
2026 295. kitabı
Livaneli'nin Serenad kitabında yer alan Nadia Yahudiydi. Yine Livaneli'nin Huzursuzluk kitabındaki Meleknaz bir Ezidi kızıydı. Bülbülü öldürmek kitabında yer alan Tom Robinson siyahi bir insandı ve son olarak Çizgili Pijamalı Çocuk kitabında yer alan Shmuel yine bir Yahudi çocuktu. Farklı kitaplarda yer alıp her biri yüreğimize dokunmayı başarabilen bu karakterlerin hepsinin ortak bir özellikleri vardı: ya sevdiklerinden ayrı düştüler, ya da öldüler... Peki bu insanların suçları neydi? Sadece ve sadece onlara zulmedenlerden farklı bir ırka mensup olmalarıydı...
Henüz çok uzak değil şunun şurasında 70-80 yıl önce medeni! olarak nitelendirilen Avrupa'nın göbeğinde yer alan Auschwitz toplama kampı bir diğer adıyla ölüm! kampında yaşanılanlarla birlikte yazar bize o döneme ait etkileyici ve hüzünlü bir hikaye sunmuş. Babası Hitler'in Almanya'sında komutan olan Bruno, babasının görevi nedeniyle ailesiyle birlikte Auschwitz'e yerleşiyor. Yalnız kalan ve hiç arkadaşı olmayan 9 yaşındaki Bruno, yeni şeyler keşfetmek ve yalnızlığına bir nebze çözüm bulma umuduyla evinden çıkıyor ve evinin karşısında yer alan tel örgüler doğrultusunda yürümeye başlıyor. Bu yürüyüşün bir noktasında tel örgülerin diğer tarafında kendisi gibi 9 yaşında olan
Shmuel ile karşılaşıyor ve arkadaş oluyorlar. İlerleyen günlerde Bruno hergün ailesinden gizli bir şekilde aynı yere arkadaşıyla buluşmaya gidiyor. Birbirlerini çok seven, sürekli sohbet eden ve tel örgülerin ayırdığı bu çocuklar birlikte oyun oynayabilmek ve daha çok birlikte vakit geçirmek istiyorlar. Bir gün Bruno arkadaşının giyindiği çizgili pijamalardan giyinip, arkadaşının da yardımıyla asla girmemesi gereken tel örgülerin çevirdiği alana giriyor... bundan sonrasını kitaptan okumak daha iyi olacaktır.
Kitabın o kadar çocuksu nitelikte
Puan vermedi·256 syf.·
2026 116. kitabı
Yanlış hatırlamıyorsam Zülfü Livaneli'nin Serenad isimli kitabında atıfta bulunduğu, polisiye roman türünün en iyi yazarları arasında gösterilen Agatha Christie'nin bu kitabı İstanbul'da Pera Palas Oteli'nde kaleme aldığını öğrenince, madem bizim topraklarımızda yazılmış bize de okumak düşer diyerek okumaya karar verdiğim bir kitap oldu.
Polisiye romanlarında aranan özelliklerden; akıcılık, kurgu, insanda oluşturduğu gerilim, merak uyandırması, sonunun beklediklerimizden farklı çıkması gibi olgular çok başarılı şekilde uygulanmış diyebilirim.
İstanbul'dan Avrupa'ya hareket eden Doğu Ekspresi isimli trende işlenen bir cinayet ve henüz yolculuk bitmemişken, trende bulunan dedektifimiz Poirot'un cinayeti çözmesini konu alan, gayet güzel ve beğendiğim bir roman oldu.
Herkese keyifli okumalar dilerim.
Serenad, sadece hüzünlü bir aşk romanı değildir. Okuyucuya vicdani bir sorumluluk yükleyen, onu kendi tarihiyle ve insanlığıyla yüzleştiren edebi bir belgesel niteliğindedir. Sturma gemisi, nadia Wagner, Nazi kampları, iftiralar vb. Konular içermektedir.
Keyifli okumalar dilerim..
