Serhat Kaya
@serhatkayaofficial
Bu sayfa; Yazar Serhat Kaya adına kitaplarının tanıtımı, haber paylaşımı, söyleşi, fuar ve okur buluşmaları hakkında bilgilendirme amaçlı oluşturulmuş ve yazar adına medya ofisi tarafından yönetilmektedir.
Bu sıralar etrafımdakilere okumasını tavsiye ettiğim bir Nadide kitap.
İranlı bir kadın olan Nadide’nin, küçük yaşta evlendirilmesi ve sonrasında hapse düşerek gassallık yolunda ilerleyen hikayesi.. Onun hikayesi bizim için ne kadar “ah.. vah..” olsa da muhtemelen İrandaki birçok kadının benzer hikayesi..
..
Bu kitap okunurken sanırım sonuca değil sürece bakılmalı. Okuma süreci boyunca sıkmadan ilerleyen kitap, sonuca gelindiğinde olumsuz eleştiri alabilir. Tabi, bu benim hissim.
..
Serhat Kaya, bildiğim bir insan değildi. Kitap yurdunda 2025 Okur Ödülleri En iyi 4. Roman seçilmesi ve kapağındaki Zülfü Livaneli yorumu kitabı almama vesile oldu. Birçok kişiye okutmuş bulundum ve bu akşam da başka arkadaşlarıma okumaları için kitabı vereceğim
Son olarak,
Bu kitabın bir şarkısı olsaydı bence Mihriban olurdu. Çünkü
Seneler asırlar değişse bile,
Eski töre bozulmuyor Mihriban…
Serhat Kaya
Nadide Adalet’i okumaya ve düşüncelerinizi paylaşmaya ayırdığınız ömür zamanlarınız için teşekkür ederim.🎩
Reklam
Çok üzüldüğüm, ağladığım bir kitaptı . Sonuna şok oldum beni mahvetti . Aynı zamanda da çok kızdırdı. Keşke böyle olmasaydı, böyle olmamalıydı ya. Beni asıl kahredense bu hikayenin gerçek oluşu, bu hikayenin dünyanın varoluşundan beri kız kardeşlerimin gerçeği oluşu. Kalbimde derin bir ağırlık var, içimden geçen çok şey olsa da dile getirecek başka da bir şeyim yok.
Serhat Kaya
Nadide Adalet’i hissederek okumaya ayırdığınız ömür zamanlarınız için içtenlikle teşekkür ediyorum.♥️🎩
Yazarın adı büyük olsa, Uçurum Dünya Edebiyatında Klasik Olur.Alıntı
Bazı romanlar vardır; adını ilk kez duyduğunuz bir yazarın elinden çıkmış olsa bile, sayfaları çevirdikçe sanki çok eski, hatta çok köklü bir edebî geleneğin devamını okuyormuşsunuz hissi verir. 
Uçurum , benim için tam da böyle bir kitap oldu. Daha ilk bölümden itibaren yalnızca bir hikâyeye değil, insan ruhunun en kırılgan eşiklerine davet ediliyorsunuz.
Serhat Kaya’nın daha önce 
Bekleme Odası ve 
Nadide Adalet romanlarını da okudum ve beğendim, özellikle Nadide Adalet'ten etkilenmiştim ama bu kitap başka bir seviyede, gerçekten çok üst düzeydi. Yazarın kurduğu atmosfer, bana yer yer Dostoyevski’nin karakterlerinin vicdan azabını; yer yer Albert Camus’nün varoluş karşısındaki sessiz çığlığını hatırlattı. Özellikle iç monologlarda hissedilen o ağır ama berrak bilinç hâli, Dostoyevski’nin ruh çözümlemeleriyle akraba bir derinlik taşıyor. Öte yandan romanın politik arka planla kurduğu mesafe ve insanı tarihsel baskının ortasında yalnız bir varlık olarak ele alışı, çok sevdiğim Camus’nün soğukkanlı ama yakıcı anlatımını çağrıştırıyor. Hatta kimi sahnelerde doğa ile insanın kaderini iç içe geçiriş biçimi, iddia ediyorum, Ernest Hemingway’in yalın ama sarsıcı anlatım lezzetine göz kırpıyor. Yazar bilerek mi yaptı bilmiyorum ama kitapta ile-ve gibi bağlaçlar neredeyse yok gibiydi, koca kitabı bu şekilde nasıl yazabilmiş, hayranlıkla hayret ettim.
Bence bu türden tüm detaylara bakınca, Uçurum'un dünya edebiyatındaki büyük damarlarla aynı kaynaktan beslenen özgün bir ses olmasıyla karşı karşıyayız. Yazarın bir başka başarısı, dramatik olanı büyütmeden, trajediyi ajite etmeden, karakterlerini insan kalmaya zorlamasında. Mateo mesela; yalnızca bir dönemin mağduru değil, korkan, susan, bekleyen ve tam da bu yüzden gerçek olan bir insan. Roman boyunca “uçurum” metaforu sadece fiziksel
Uçurum , benim için tam da böyle bir kitap oldu. Daha ilk bölümden itibaren yalnızca bir hikâyeye değil, insan ruhunun en kırılgan eşiklerine davet ediliyorsunuz.
Serhat Kaya’nın daha önce Bekleme Odası ve Nadide Adalet romanlarını da okudum ve beğendim, özellikle Nadide Adalet'ten etkilenmiştim ama bu kitap başka bir seviyede, gerçekten çok üst düzeydi. Yazarın kurduğu atmosfer, bana yer yer Dostoyevski’nin karakterlerinin vicdan azabını; yer yer Albert Camus’nün varoluş karşısındaki sessiz çığlığını hatırlattı. Özellikle iç monologlarda hissedilen o ağır ama berrak bilinç hâli, Dostoyevski’nin ruh çözümlemeleriyle akraba bir derinlik taşıyor. Öte yandan romanın politik arka planla kurduğu mesafe ve insanı tarihsel baskının ortasında yalnız bir varlık olarak ele alışı, çok sevdiğim Camus’nün soğukkanlı ama yakıcı anlatımını çağrıştırıyor. Hatta kimi sahnelerde doğa ile insanın kaderini iç içe geçiriş biçimi, iddia ediyorum, Ernest Hemingway’in yalın ama sarsıcı anlatım lezzetine göz kırpıyor. Yazar bilerek mi yaptı bilmiyorum ama kitapta ile-ve gibi bağlaçlar neredeyse yok gibiydi, koca kitabı bu şekilde nasıl yazabilmiş, hayranlıkla hayret ettim.
Bence bu türden tüm detaylara bakınca, Uçurum'un dünya edebiyatındaki büyük damarlarla aynı kaynaktan beslenen özgün bir ses olmasıyla karşı karşıyayız. Yazarın bir başka başarısı, dramatik olanı büyütmeden, trajediyi ajite etmeden, karakterlerini insan kalmaya zorlamasında. Mateo mesela; yalnızca bir dönemin mağduru değil, korkan, susan, bekleyen ve tam da bu yüzden gerçek olan bir insan. Roman boyunca “uçurum” metaforu sadece fizikselSerhat Kaya
Uçurum'u okumanız ve incelemenizi paylaşmaya ayırdığınız ömür zamanlarınız için teşekkür ederim, sevgi ve hürmetle.
Tebrikler...Alıntı TeşekkürlerAlıntı
Yeni nesilde hep böyle alçak gönüllü insanlar ödüller alsın, çünkü birçok insan aldığı küçük bir ödülü abartırken, bu isim, edebiyatın ödüllerden çok daha anlamlı olduğunu çok güzel anlatmış yazdığı satırlarda. Tekrar tebrik ediyorum.
Serhat Kaya
@serhatkayaofficial
·Bazen bir ödül plaketi, insanın avuçlarında tuttuğu bir metal parçası değil de, yıllarca zihnin karanlık dehlizlerinde yakılan küçük bir lambanın somutlaşmış hâli olur.
Nadide Adalet, 2025 Türkiye Okur Ödülleri’nde 384 eser arasında G. Gospodinov, Zülfü Livaneli ve Ayfer Tunç’un değerli eserlerinin ardından Yılın En İyi 4. Romanı seçildi; elbette bu kıymetli teveccüh kalbimde derin bir minnet duygusu uyandırdı. Fakat biliyorum ki ödüller, edebiyat yolculuğunda sadece birer işarettir; asıl yüksek anlamlı varışlar, okurun kalbinde açılan o görünmez kapının ardındadır. Bir romanın satır aralarında bir insanın kendini bulması, suskun bir vicdanın dile gelmesi, karanlıkta kalmış bir adalet arayışının umutla yeniden doğrulması… İşte gerçek ödüller bunlardır. Nadide Adalet’i, Mahsa Amini başta olmak üzere öldürülen tüm kadınlara ithaf ederken, kelimelerimin edebi bir anlatının ötesine geçerek yeni bir hafıza oluşturmaya ve haklının direnişine omuz vermesini diledim, en çok buna inandım. Çünkü edebiyatın, bazen bir çığlık kadar sert, bazen bir dua kadar sessiz ama mutlaka dönüştürücü bir gücü vardır. Eğer Nadide Adalet bir tek yürekte bile toplumsal bilinç adına küçük bir kıvılcım yakabildiyse ve bir okur kitabı kapattığında dünyaya biraz daha dikkatle, biraz daha merhametle bakıyorsa, işte o an bütün ödüller gerçek anlamını bulur. Çünkü asıl zafer, insanın kendi içindeki hakikatle yüzleşebilmesi ve o hakikati başkalarının vicdanına emanet edebilmesidir. Nadide Adalet’i okumak için değerli ömründen zaman ayıran ve destekleyen herkese içtenlikle teşekkür ediyorum.♥️
Serhat Kaya
Nadide Adalet
Serhat Kaya
Nadide AdaletSerhat Kaya
Teşekkürler.
Nadide Adalet: Bir Kadının Direniş DestanıEdebiyat & Roman
Benim için Serhat Kaya’nın Nadide Adalet romanı, bir kadının sessiz çığlıklarından doğan güçlü bir direniş öyküsü olmuş. Tahran’ın tuzlu sokaklarından Evin hapishanesi zindanının nemli duvarlarına, oradan Kuzistan’ın tozlu yollarına uzanan bu yolculuk, Nadide’nin yalnızca kendi kaderini değil, çevresindeki kadınların da umutlarını şekillendiren bir mücadele sunuyor. On altı yaşında, göğsünde bir ömür yükü taşıyan Nadide, üç kız çocuğu—Ferda, Benan ve umutla adadığı Nadide—için bir anne, bir mahkûm ve bir isyankâr olarak sınanıyor. Zindanda öğrendiği gassallık mesleği, ona ölümü değil, yaşamın kırılganlığını öğretiyor; Ferhun Ağa’nın zulmü altında, kendi ruhunu satmış gibi hissederken bile, çocuklarının geleceği ile binlerce kadının kurtuluşu arasında bir yol ayrımında duruyor. Yazar, bu romanda, bir kadının küllerinden doğuşunu ve adalet arayışını, Mahsa Amini’nin trajik anısına ithaf ederek evrensel bir çığlığa dönüştürmeyi bence başarmış. Nadide’nin hikayesi, sanki sadece bir roman değil, aynı zamanda bir ayna gibiydi: okuyanın kendi yüreğinin sesini duymasını sağlayan, cesaret ve fedakârlıkla yoğrulmuş bir destan, en azından bir kadın olarak benim için öyle oldu.
Kitap, adaletsizliğe karşı susmayanların, zincirlerini kıranların ve umudu bir mum ışığı gibi koruyanların hikayesini anlatıyor; her satırı, okuyucuyu bu yolculuğa ortak olmaya davet ediyor. Nadide Adalet, hem bireysel hem de toplumsal bir başkaldırının anlatısı. Serhat Kaya, Nadide’nin iç dünyasını derinlemesine işlerken, Tahran’ın sokaklarından Kuzistan’ın köylerine uzanan coğrafyayı, adeta bir karakter gibi canlı ve çarpıcı bir şekilde resmediyor. Roman, güçlü diyalogları—özellikle mahkeme sahnesindeki “Öldürmeseydim, o beni öldürecekti” cümlesiyle—ve poetik anlatımı karşısında, hem duygusal hem de
Serhat Kaya
Kitabı okumak için ömrünüzden ayırdığınız zamanlar için ayrı, anlamlı incelemeniz için ayrı teşekkür ediyorum, sevgiler.