Avşin Abdulbari
@serheng
Ji dostê re çi rêkim, ez diyarî?
Diyar e yar dixwazî min bi yarî
Dixwazim can û dil jê re bişênim
Tenê şerm e, hemî derd û hejarî
Dixwazim herdû çavan jê re rêkim
Bikêr nayên, ji wan her xwîn dibarî
Divêm jê re ziman û dev bişênim
Ne hêja ne şev û rojan bi zarî
Nizanim ez, çi hêja ye ku rêkim?
Cihan pêk ve bihayê biskê tarî
Serî, naçar e min danî li ber pê
Me go: şah im, tu pêlêke siwarî
Tenê xanim, bi nazî hete ser min
Zivistan e, li min şîn kir biharî
Bi wan lêvên şirîn go: rabe seyda!
Tu serbest î ji min çibkî, dikarî
Ji rê ve ez bezîme pê û destan
Bi jor ve hilkişîme ez ji xwarî
Ji bexçê paxilê çûme du sêvan
Ji bistanê riwan dêmên henarî
'...
kim olacağımı bilememekten ötürü tasalanıyorum; kim olmak istediğimi de bilmiyorum; ama seçmek gerektiğini pek iyi biliyorum. nereye gitmeğe karar verirsem beni yalnız oraya ulaştıracak olan güvenli yollarda yürümek istiyorum; fakat bilmiyorum, ne istemek gerektiğini bilmiyorum.
kendimde bin bir mümkünün var olduğunu hissediyorum. fakat bunlardan yalnız bir tanesi olmağa rıza gösteremiyorum. ve her an yazdığım her sözün, her yaptığım hareketin, çehremin silinemeyecek yeni bir çizgisini meydana getirdiğini düşündükçe ürküyorum. öyle bir çehre ki, bir seçime varamadığından, onu cesaretle sınırlayamadığından kararsız, şahsiyetsiz, korkak olarak tespit edilecek...
tanrım, yalnız tek bir şey istemeyi ve durmadan onu istemeyi bana ilham et.'
3 ocak 1892
andre gide