Bir sabah BTR zırhlı araçla sınır boyunca gidiyorum. Baktım, çalılık bir bölgede, insanların sırtlarında çalı kaçışıyorlar, ölecekler neredeyse. "Durun kaçmayın" dedim ama kadınlar Türkçe anlamıyorlar. "Kolay gelsin" diyorum, yüzüme bakmıyor. "Buraya gelin" diye sert bağırınca, mecbur koştu geldi. "Ben görevli olduğum müddetçe," dedim, "istediğiniz zaman odun alacaksınız." Böyle deyince, "önceden hem odunlarımızı alıyorlardı, hem de bizi dövüyorlardı" dediler. Sınır bölgesi, yasaklanmış, başka yerden odun bulma şansı yok. Bir gün, köyden, "bize merhaba dedi, gelsin çayımızı içsin" diye beni çağırdılar. Köylü buna bile hasret. Teğmen, bitişikte samanlığı olan vatandaşın evinin çatısına, sormadan, karakolun su deposunu koyuyor. Depo taşıyor, samanı ıslatıyor. Köylü, "neden böyle yapıyorsunuz, hayvanımın yiyeceğini ıslatıyorsunuz" deyince, 20-22 yaşındaki teğmen 40-50 yaşındaki adamı dövüyor. Köylü şikâyet etse, yukarıdan "iyi yaptınız" diyorlar..
Şimdilik, sert ve beyaz olmam gerekiyordu
"Şeytan kendinden olanlara göz-kulak olur." Başa çıkamayacağımı biliyordum, onun için de denemedim. Duyguları daha sonra dışarı vuracaktım, emniyetli olunca. Şimdilik, sert ve beyaz olmam gerekiyordu. Don olan günlerde, kışın, yerler beyazdır, sonra güneş çıkar ve don erir ...
Reklam
çok doğru
Ketum insanlar genelde duygularının, acılarının kapsamlı bir şekilde tartışılmasına konuşkan insanlardan daha çok ihtiyaç duyarlar.
Ne de olsa en sert görünen kişi bile sonuçta bir insandır, ruhlarının "sessiz denizi"ne cesaret ve iyi niyetle dalmak çoğu zama zaman onlar için yapılabilecek ilk iyi şeydir.
“Eski Türk toplumlarında aileye ve aile içi ilişkilere oldukça önem verilmiştir. Öyle ki, Hun Ceza hukukunda anne ve babasını öldüren çocukların saçlarından asılması, dağlanma ve dar sandıklara konma gibi çok sert cezalarla karşı karşıya kalacakları, verilen bu cezalar sonucunda eğer hala yaşıyorlarsa idam edilecekleri düzenlenmiştir.”
Bir hayalden geldim ben,
bir hayal verdim sana,
mavi-yeşil bir hatıra: işte dünya
ruhum! ovada sert es, yamaçta sus,
ırmakta ağla.
Herodotos yurttaşımızdır. Karya şehri Halikarnas'ta (yani bugünkü Bodrum'da) doğdu. Akdeniz kıyılarının aydın ışığı, Herodotos'ta her şeyi bilmek, dünyayı ve insanları tanımak hevesini uyandırmış olacak. Herodotos ilkçağın en meraklı insanıdır. Doğu ile Batının ilk büyük çatışması olan Pers savaşlarının zamanında yaşadığı, bu çatışmada üstün gelen Atinalılara hayran olduğu halde, Anadolulu Herodotos Doğuda Yunanistan'a taş çıkartacak uygarlıklar bulunduğunu bilir. Bu uygarlıkları yakından tanımak içindir ki, Herodotos, Küçük Asya'yı dolaştıktan sonra, Doğu Akdeniz kıyılarında Mısır'a kadar uzanmış ve bütün bu ülkelerin geleneklerini, göreneklerini inceden inceye not edip dokuz ciltlik koca bir kitap yazmıştır. Tarih biliminin adı da, kendisi de, «Historia» dediği bu kitaptan doğmuştur.
Kandaules ile Gyges masalını Herodotos'tan alıyoruz. Aynı konuyu Platon da ele almıştır, ama çok değişik biçimde. Herodotos'un anlatışında hem gerçeklik payı daha çok, hem de tadına doyulmaz bir çekicilik var. Lydia başkenti Sardes'te geçen bu hikaye kızıl topraklı tepeleri, sularında altın akan ırmağı ile Gediz ovasının bugünkü esrarlı güzelliğini yansıtmaktadır. Sözü Herodotos'a bırakıyorum:
Lidya Kralı Kandaules, karısına (kraliçeye) delicesine aşıktır ve onun dünyanın en güzel kadını olduğuna inanmaktadır. Bu hayranlığını en güvendiği muhafızı ve yaveri olan Gyges ile sürekli paylaşır. Kral, Gyges'in sadece sözlerle kraliçenin güzelliğini tam olarak kavrayamadığını düşünür ve ona tehlikeli bir teklifte bulunur: "Karımı bir de çıplak görmelisin."
Gyges bunun büyük bir suç ve saygısızlık olduğunu söyleyerek şiddetle reddeder ancak kralın ısrarlarına karşı gelemez. Kralın planıyla Gyges, gece yatak odasındaki bir kapının arkasına gizlenir. Kraliçe soyunup yatağa
Reklam
Reklam