Günday yine yapmış yapacağını. Sansürsüz dili ve insanın,ahlak kavramının sınırlarını zorlayışı kitabı okuduğum esnada hem beni dehşete sokuyor hem de düşünmeye sevk ediyor. Yazarın dili, benzetmeleri, karakterlerin iç dünyasına ait tasvirleri edebi bir tatmin duygusu oluşturuyor.
Hikaye sert. Her zamanki gibi. Bazen “bunu da yazmazsın be adam” diye geçirdim içimden, özellikle de Derdâ’nın hikayesinde. Kinyas ve Kayra’dan aşina olduğumuz iki karakterin ayrı ayrı ve beraber yaşantılarını konu alıyor diyebiliriz kısaca. Ağır konusuna rağmen oldukça akıcı ve merak duygusunu canlı tutmayı başarabilen bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Bir de Günday’ın hikayeye giren yan karakterlerin sonlarını muallakta bırakmamasını çok seviyorum. Kitap akışında beni rahatsız eden tek bir şey oldu o da başlarda tesadüflerin şaşırtırken sonlara doğru kabak tadı vermeye başlaması. Tüm olayları ve kişileri tesadüf eseri birbirine bağlamış yazarımız, ilk birkaçında okuma hazzı verse de her şeyin bu denli tesadüfi olması hikayenin gerçekçiliğinden götürmüş, insana gerek var mıydı dedirtiyor.
Çok temiz.
S.T. Abby’nin Mindfck serisi dışarıdan bakınca yalnızca bir intikam hikâyesi gibi görünebilir.
Ama içine girdikçe bunun aslında travma, seçim ve insan zihni üzerine kurulmuş ciddi bir karakter çalışması olduğunu fark ediyorsunuz.
Benim için hikâyedeki asıl sürpriz olayların kendisi değil, karakterlerin o neden-sonuç ilişkisi içindeki tutarlılığı oldu.
Lana karakterinde ağır travmanın bir insanın hayatta kalma mekanizmasını nasıl yeniden şekillendirebileceğini çok gerçekçi bir yerden izliyoruz.
Zihninin adeta operasyonel bir sisteme dönüşmesi oldukça başarılı işlenmiş.
Logan tarafı ise özellikle hoşuma gitti.
Bir profilci olarak elindeki verilere sadık kalması, “burnunun ucundakini görememesi” değil; mesleki reflekslerinin doğal sonucu gibi hissettiriyor.
Elindeki tüm veriler belirli bir profile işaret ederken, karakterin sezgisel şekilde bambaşka bir yere yönelmemesi bana oldukça tutarlı geldi.
Serinin asıl güçlü yanı ise karakterlerin hayatta kalmak için dönüştükleri kişiliklerden çıkıp gerçekten seçim yapmaya başladıkları noktada ortaya çıkıyor.
Çünkü ilk aşamada yapılan şey bir tercih değil, adaptasyon.
Ama ne zaman ki yeni etkenler, duygular ve toplumsal baskılar devreye giriyor; işte o zaman karakterlerin hangi yöne kırıldığı önem kazanıyor.
Kitabın sevdiğim bir diğer tarafı da doğruyu ya da yanlışı güzelleştirmeye çalışmaması oldu.
Karakterleri yargılamadan, insan doğasının sert taraflarını olduğu gibi göstermesi bence seriyi güçlü yapan şeylerden biri.
Bunun yanında teknik anlamda da oldukça temiz bir kitap.
İlk kitaptaki kaliteli baskı burada da korunmuş.
Sayfalar kalın, editöryal süreç başarılı ve çeviri oldukça düzgün.
Anlatım dili ise sade, anlaşılır ve çok akıcı.
Sonuç olarak:
Mindf*ck benim için yalnızca karanlık bir hikâye değil, insanların kırılma
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Okuma tarzımın dışındaydı ama sevdim.
İlk izlenim olarak kitabın baskısını gerçekten beğendim.
İnce bir kitap olmasına rağmen kaliteli hissettiriyor. Özellikle sayfaların kalınlığı uzun zamandır kitaplarda karşılaşmadığım kadar iyiydi.
Hikâye ise oldukça akıcıydı.
Olayları iki karakterin gözünden okumak hoşuma gitti ve bu durum hikâyeye dinamizm katmış.
Yazım dili okunaklı, sade ve sürükleyici.
Kısa bir hikâye olmasına rağmen merak duygusunu koruyor ve sonunu sürprizli şekilde bağlıyor.
Bu benim çok alışık olduğum bir tür değildi.
Bu yüzden başta adapte olmakta biraz zorlandım.
Ama yaklaşık 100. sayfadan sonra hikâyenin içine daha rahat girdim ve okuma deneyimim belirgin şekilde güçlendi.
Kitap genel olarak kolay okunan bir yapıya sahip.
“Bir bölüm daha okuyayım” hissini veriyor.
Ancak şunu özellikle belirtmek gerekiyor:
Bu kitap kesinlikle yetişkin okurlara yönelik.
Sert bir anlatım dili var ve içerdiği bazı olaylar rahatsız edici olabilir.
Zaten kitabın başında da hassas içeriklerle ilgili bir uyarı yazısı bulunuyor. Bu yüzden okumayı düşünenlerin bunu göz önünde bulundurması gerektiğini düşünüyorum.
Sonuç olarak:
Benim için akıcı, sürükleyici ve farklı bir okuma deneyimi oldu.
Türüne çok alışık olmamama rağmen kendini rahatça okutan bir kitaptı.
Tüm İnsanlık Adına Yazılmış Tam Bir Baş YapıtEdebiyat
GİRİŞ
"Hayat nedir ? Acılar Vadisi. Dünya nedir ? Hissiz insan kalabalığı."
19.yüzyıl Rus edebiyatının en önemli yazarlarından birisi olan Nikolay Gogol, Rusya'nın kokuşmuş bürokrasi sistemini, toplumun gerçek yüzlerini ve devlet yönetiminin eksik yönlerini eleştirel bir bakış açısı ile eserlerinde yer vermektedir. Sadece Rusya'da değil, tüm dünyada edebi saygınlığa sahip olan Gogol, eserlerinde sınıfsal açıdan burjuva insanları yerine sıradan insanlara yer vermiş, böylece her bir okur kitaptaki karakterler ile empati kurarak, kendi günlük hayatı ile özleşleştirmiştir.
Nikolay Gogol, 1809 yılında Ukrayna'nın Soroçinski köyünde dünyaya geldi. Bazı eserlerinin esin kaynaklığını yapan ve yaşadığı coğrafya olan Kazaklar sebebiyle hayatının önemli bir bölümünü burada yaşayarak geçirmiştir. Babası amatör olarak tiyatro oyunları yazıyordu ve Gogol'ün tiyatroya olan ilk deneyimleri babasını izlerken olmuştur. Hayatının ileri safhasında kazak kültürü ve çocuklukta yaşadığı birçok olay vesilesiyle birçok eser yazmış, dünya edebiyatına damgasını vurmuştur. Dünyaca ünlü bazı eserleri şunlardır; Palto, Burun, Portre, Bir Delinin Anı Defteri, Taras Bulba, Müfettiş.
Gogol, hayatının belirli önemli bir zamanında Rusya'nın Petersburg şehrinde geçirmiştir. Burada çeşitli devlet kurumlarında görev yapmış ve en yakın dostu olan yazar Aleksandr Puşkin ile bu şehirde tanışıp beraber edebiyat sohbetleri gerçekleştirmiştir. Eserlerinin bazılarına esin kaynaklığı yapan bu şehir, özellikle yakın dostu Alexandr Puşkin'in Gogol için Ölü Canlar'ı yazma fikri vermesi onun hayatının dönüm noktalarından biri olmuştur.
Gogol eserlerinde hiciv trajik grotesk ve fantastik öyküler ve tiyatro yapıları kaleme almıştır. Gogol'ün eserlerinde en çok kullanıldığı yazım türü olan "Grotesk" dediğimiz edebi
Puan vermedi·128 syf.·
2026 19. kitabı
Aldous Huxley’nin 1950’lerin İkinci Dünya Savaşı sonrası puslu, ruhsal ve psikolojik arayışlarla dolu atmosferinde bizzat kendi bilincini laboratuvara dönüştürerek kaleme aldığı Algı Kapıları, aslında psikanalizin Aborjinler ya da Kızılderililer gibi dış topluluklar üzerinden değil; aristokrat, agnostik terimini literatüre kazandıran bir dedenin genlerini taşıyan ve çocuklukta geçirdiği göz hastalığı yüzünden "görmeye" felsefi bir derinlik atfeden entelektüel bir yazarın kendi zihninde yaptığı sarsıcı bir iç keşif yolculuğudur. Doktor kontrolünde deneyimlediği ve Kızılderili ritüellerinin kutsal parçası olan peyote kaktüsünden elde edilen meskalin özü, insanın zihin yapısını sıfırdan değiştiren yapay bir illüzyon yaratmaz; aksine biyolojik olarak hayatta kalabilmemiz için zihnimizin önüne çekilen ve bizi milyonlarca çiçek arasından sadece işlevsel olan birkaç rengi görebilen arılar ya da sadece hedefe odaklansın diye at gözlüğü takılan atlar gibi dar bir akışa mahkûm eden o evrimsel filtreleri ortadan kaldırarak dünyayı tıpkı kübizm akımıyla nesneye, ışığa ve fona bambaşka açılardan bakan bir ressamın gözüyle, yani bir sandalyeyi sadece konfor sağlayan bir eşya olarak değil, saf bir varoluş ve sanat formu olarak görmemizi sağlar. Ne var ki madalyonun diğer yüzünü çevirdiğimizde ve kutsal kitaplarda Tanrı’nın insanla doğrudan "söz" üzerinden bağ kurup Hz. Adem’e eşyanın isimlerini öğretmesine baktığımızda dil, insanı körleştiren felsefi bir hapishane değil, aksine insan olmanın, adaleti, ahlakı ve hukuku inşa edebilmenin ilk ve en varoluşsal şartıdır; çünkü eğer dilin bize hakikati unutturduğunu iddia edip o sözsüz, sınırsız trans halini mutlak olarak yüceltirsek, insani boyuttan tamamen çıkıp sınırları yalnızca çiğ dürtüler, hayatta kalma korkusu ve doğanın sert
Puan vermedi·283 syf.··
Beğendi
·2026 26. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 12 Haziran 2026 21:15
Bu kitabı yıllar önce alma sebebim Oğuz Atay dünyasına ilk adımdı. Ama şimdi okumaktaki amacım bambaşkaydı.
Ben bu kitaba edebi bir merakla başlamadım; tek bir amacım vardı: mühendislik yolunda ilerleyen oğluma rehber olabilecek, ruhuna dokunacak büyük bir insanı tanımak. Sonradan hayretle öğrendim ki Oğuz Atay da bu eseri tam olarak bu yüzden, genç mühendislere ve öğrencilere örnek olsun diye kaleme almış. Kitabın yazılış amacı ile benim bir anne olarak okuma amacımın yıllar sonra böylesine güçlü bir tevafukla örtüşmesi, bu yolculuğun sıradan olmayacağının ilk işaretiydi.
Mustafa İnan’ın yoksulluk, açlık ve hastalıklarla geçen o çelimsiz çocukluk yıllarını okurken, karşımda bir tarihi figür değil, adeta korunmaya muhtaç bir evlat buldum. Bir okurdan çok koruyucu bir anneye dönüştüm satırlarda. Babasının “Senden bir şey olmaz” diyen o sert kırgınlığına inat, zamana uzanıp “Üzülme, sen olağanüstü bir çocuksun” demek, elinden tutup onu doktora götürmek, o küçük çocuğu sarmalayıp doyurmak istedim.
Kitap boyunca beni çarpan şey onun akademik dehası ya da unvanları olmadı; karakteri oldu. Çalışkanlığından ziyade yardımseverliği, insanlığı ve kibirden uzak o asil duruşu zihnime kazındı. Dünyanın en parlak üniversitelerinde, konforlu ve çok daha uzun yaşayabileceği bir hayat sürmek varken; o zorluğu, imkânsızlığı ve ülkesini seçti. Kendini bu toprağın çocuklarına adadı. Onu büyük yapan şey sadece bir bilim insanı olması değil, bu adanmışlığıyla sergilediği muazzam “iyi insan” portresiydi.
Hoca ile öğrenci arasındaki o aşılmaz mesafeleri yıkan, bilgiyi saklamak yerine öğrencileriyle bir arkadaş gibi paylaşan bir öğretmen… Bilgiyi aktarma biçimi, o bilginin kendisinden bile daha büyüleyiciydi. Anılarda sürekli yol gösteren, destek olan bu figür, içimde o kadar büyük bir
