İyi Pazarlar
Bugün de erkenden uyandım
Kimse beni beklemiyordu
Yine de perdeleri açtım
Belki sabahın bana söyleyeceği başka bir şey vardır diye
Meğer güneş
Herkesin evine aynı sıcaklıkla uğruyor
İnsanların içine değilmiş
Çayı iki bardaklık demledim
Bu alışkanlığı ne zaman edindim
Hatırlamıyorum
İkinci bardağın buharı
Bir süre karşımdaki sandalyeye baktı
Sonra yavaşça dağıldı
Ben de dağılan şeylerin
Arkasından konuşmamayı öğrendim
Eskiden pazar günleri
Bir ses beni evden çıkarırdı
Şimdi ayakkabılarımı ben çağırıyorum
Onlar da uzun zamandır
Kapının önüne kadar gelip
Geri dönüyorlar
Bazen camı açıyorum
Karşı apartmandan kahkahalar geliyor
Bir tabak sesi
Bir çocuğun koşuşu
Bir annenin telaşı
Ben hiçbirine imrenmiyorum
Yıllarca aradım kendi kendimi
Hiçbir türlü bulamadım ben beni
Hayal mıyım ürüya mı bilinmez
Hiçbir türlü bulamadım ben beni
İnsan mıyım mahluk muyum ot muyum
Ekilir biçilir bir nebat mıyım
Yoksa görünüşte bir sıfat mıyım
Hiçbir türlü bulamadım ben beni
Leyla mıyım Mecnun muyum çöl müyüm
Arı mıyım çiçek miyim bal mıyım
Köle miyim bir güzele kul muyum
Hiçbir türlü bulamadım ben beni
Varlığım yokluğum bir Veysel adım
Gök kubbede kalacaktır ses kadim
Elli üç yıl kendi kendim aradım
Hiçbir türlü bulamadım ben beni
Âşık Veysel
Âşık Veysel
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sabah Sabah Aklımdan GeçenlerAlıntı
Bugün Spinoza’nın conatus kavramıyla tanıştım.
Belki de insanın içinde hiç susmayan bir ses var. Bizi her sabah yeniden ayağa kaldıran, düştüğümüzde tekrar yürümeye zorlayan sessiz bir güç… Spinoza buna conatus diyordu; varlığını sürdürme çabası.
O an düşündüm. Mutluluk belki de sandığımız gibi hep gülmek, hep kazanmak ya da her istediğine sahip olmak değil. Belki mutluluk, her şeye rağmen içimizdeki o yaşam isteğini kaybetmemektir. Bir kitapta yeni bir cümle bulmak, bir ağacın gölgesinde huzurla oturmak, sevdiğin insanın sesini duymak… Bunların hepsi yaşam gücünü biraz daha artırıyorsa, belki gerçek mutluluk tam da budur.
Hayat bazen yoruyor, bazen insanı kendinden bile uzaklaştırıyor. Ama içimizde hâlâ yaşamaya devam etmek isteyen bir yan varsa, umut da oradadır.
Belki de insanın en büyük başarısı, hayatı yenmek değil; hayatın içinde kendini kaybetmeden yürüyebilmektir.
Hüzün1000Kitap
Hüzün iyidir ama bazen yanlış gönüllere teslim olur.
Sonra herkes aynı acıyı yaşadığını sanır.
Oysa acının değeri, ne kadar ses çıkardığında değil; insanda neyi değiştirdiğinde gizlidir.
Hüznü yaşayın; çünkü insanı derinleştirir. Ama hüznü kimliğe dönüştürmeyin. Acıyı zarafete çevirmek başka, onu karakter yerine taşımak başkadır. Hüzün geçicidir; “hüzünlü prenseslik” ise çoğu zaman sadece uzun tutulmuş bir roldür.(a.ka)
Yaş, insanın hassasiyetini değiştirir. Anne ve baba yaşlandıkça, çocuklarının ses tonuna karşı daha hassas hâle gelirler. Onları inciten çoğu zaman söylenen şeyin kendisi değil, söyleniş biçimidir: bıkkın bir ses tonu, küçümseyen bir bakış, kısa ve soğuk bir söz... Bazen bir davranıştan çok, üslup yaralar.
-Dr. Jasem Muhammed Al-Mutawa
Güzelliğiyle can yakan ne varsa, zamanla içimizde bir yere yerleşir. Unutamazsın; sadece yaşamayı, onunla yürümeyi öğrenirsin. İnsan dediğin, acının coğrafyasında yavaş yavaş akan bir nehir gibidir. Sonra kalabalıklar , insanlar, şehirler, uğraşlar....ya zaman geriye yada çok ileriye aksın istersin....Hafızanın kuytusunda duran her şey; bir tanıdık koku, yağmura karışan elfida, aniden zihninde yankılanan bir ses... Hepsi zamanın ruhumuza bıraktığı kutsal birer emanet.... Gün gelir, o emanetlere, bakıp gülümsersin. Ama o gülüş, bir ayrılığın ya da bitişin ilanı değil; kokuların, seslerin ve burun direğini sızlatan derin özlemin içimizdeki sessiz, sonsuz selamıdır...