Rumeysa
@sesinsenin
Kalbim, sersemliğim benim.
Şu anda okuduğu kitaplar
Mesafeler birleştirdi bizi, bir de sözler...Şiir
Kahkaha kesin bir sınırdır senin sesin için;
geçmezsin kahkahaya. Bu da gülümsemeyi
senin tapulu malın yapar. Gülmek sende
gülümsemenin bir noktada taşkınlığı
oluyor daha çok. Bu bakımdan gülümsemenin
bütün öğelerini de birlikte getiriyor.
İş bu kadar da değil, yeni birtakım öğeler
de getiriyor. Ilıktır senin sesin. Güvenli
olmaktan çok güven uyandırıcıdır. Konuşurken
kimseyi dinlememene ne diyeceğiz peki?
Buna karşılık sözcükleri sakıngan sakıngan
kullanman var, ona ne diyeceğiz? Alırken
suçsuz, verirken duyarlı bir ses. En büyük
modaevini yönetecek olsa sinirli tonlar kazanacağına
muhakkak nazarıyla bakılabilecek,
ama, sözgelimi, hiçbir yerde belediye başkanı
olamayacak bir sese. Sanırım bakışlarla
sesler arasında bir bağıntı kurulabilir.
Belki de yanlıştır bu varsayım. Ama
doğru olsa, senin sesinle bakışın arasında
bir paralellik, hatta bir özdeşlik olduğu
görülebilir. Daha doğrusu sendeki bu özdeşlik
böyle bir varsayıma itiyor kişiyi.
Kim bilir, başka belirtiler gibi, bakış ve ses de
aynı ruhun değişik planlardaki görünümleridir
belki de. Ruhun, özdeş yönlerini denediği
organlar olabileceği gibi, çelişkin yönleriyle
belirdiği organlar da vardır. Olabilir.
Söz bitince senin sesin de biter; oysa
sözü tüketen sesler vardır; söz tükenince de
Sesin Senin
Rumeysa
Razı olma hiçbir sessizliğe..
Reklam
-ellerine bakma artık
çünkü kar yağıyor
çılgın hüzünlü-
#Turgut Uyar
Rumeysa
kar dindi
gerçekten dindi
ellerine bakabilirsin artık
Canımın şiiri..
Hayat kirli yağmurunu üstümüze bırakırken
ve söylerken şarkısını, gözü yaşlı kuzgunlar..
içimden kederle geçiyor dağ gibi sevgin..
Sokak sokak yıkanırken ihtirası zulmün
ve görürken gözümle olmazını hayatın..
inciniyor aklımda yokluğu bir şeylerin...
Canımın şiiri, içimin çiçeğinde tomurcuklu yeşilim..
Her mısramda kurşunlansa da aşk bugünlerde,
Tesellisi büyük bu zamanda seni sevmenin..
Şilan Avcı
Şilan AvcıRumeysa
Çok güzel! kalbime işledi her bir kelimesi..
Abbâsî halifelerinden Hârûn Reşîd zamanında yaşamış velî bir zât olan Behlûl Dânâ’nın (v. 805 -H. 190) herkese ders olacak hikmetli sözleri çok meşhurdur.
Seriyyü’s-Sekatî (k.s.) şöyle anlatıyor: “Bir gün kabristana gitmiştim. Orada Behlûl Dânâ’yı (k.s.) gördüm. Oturmuş toprakla uğraşıyordu. ‘Sen burada ne yapıyorsun?’ dedim ‘Ben burada öyle bir topluluğun yanındayım ki bana hiç eziyet vermezler, yanlarından ayrılsam benim gıybetimi yapmazlar.’ diye cevap verdi.
‘Ey Behlül! Ekmek çok pahalılaştı, sen böyle nasıl oturabiliyorsun?’ diye sorduğumda bana, ‘Vallahi, bir parça ekmeğin değeri, bir altın olsa bile aldırış etmem. Bize düşen, emrolunduğumuz gibi Allâh’a kulluk etmektir. Rabbimiz vaad buyurduğu üzere bize rızkımızı verir.’ Böyle deyip kalktı, giderken de şunları söyledi:
Ey dünyayı ve dünya lezzetlerini temenni eden,
Bu lezzetlerden dolayı gözüne uyku girmeyen kişi!
Ömrünü elde edemeyeceğin bir şey uğrunda tüketmişsin.
Huzûruna çıktığın vakit, Rabbine ne diyeceksin?”
Hazeyn isimli okura yanıt verildi
Rumeysa
Bu açıklama ile tekrar okuyunca daha iyi anladım. Vaktinizi çaldığım için kusura bakmayın :)
Abbâsî halifelerinden Hârûn Reşîd zamanında yaşamış velî bir zât olan Behlûl Dânâ’nın (v. 805 -H. 190) herkese ders olacak hikmetli sözleri çok meşhurdur.
Seriyyü’s-Sekatî (k.s.) şöyle anlatıyor: “Bir gün kabristana gitmiştim. Orada Behlûl Dânâ’yı (k.s.) gördüm. Oturmuş toprakla uğraşıyordu. ‘Sen burada ne yapıyorsun?’ dedim ‘Ben burada öyle bir topluluğun yanındayım ki bana hiç eziyet vermezler, yanlarından ayrılsam benim gıybetimi yapmazlar.’ diye cevap verdi.
‘Ey Behlül! Ekmek çok pahalılaştı, sen böyle nasıl oturabiliyorsun?’ diye sorduğumda bana, ‘Vallahi, bir parça ekmeğin değeri, bir altın olsa bile aldırış etmem. Bize düşen, emrolunduğumuz gibi Allâh’a kulluk etmektir. Rabbimiz vaad buyurduğu üzere bize rızkımızı verir.’ Böyle deyip kalktı, giderken de şunları söyledi:
Ey dünyayı ve dünya lezzetlerini temenni eden,
Bu lezzetlerden dolayı gözüne uyku girmeyen kişi!
Ömrünü elde edemeyeceğin bir şey uğrunda tüketmişsin.
Huzûruna çıktığın vakit, Rabbine ne diyeceksin?”
Rumeysa
Vermek istenilen mesaj çok anlamlı ama aklıma takılan bir nokta var bize Kur'an da emek vermeyi ondan sonra tevekkül etmek emredilmiştir. Ama burda Allah'a kulluk etmemizin yeterli olacağı şeklinde anladım. Bilen biri açıklarsa sevinirim :)