sonra madem insan kal adında bir beladır
insan dalgın bir belgedir kendisiyle hayat arasında
neden eve dönmekten ibarettir hayat
neden bazen simsiyah bir doğruyla denilir
devletin ve allah’ın en iyi fikridir kış
bütün evlerin en mükemmel hatasıdır baba
mazi denen yara kabuk bağlar fakat her daim kanamaya meyillidir.
onu meyleden şeyin biçimini kendisini müdafaa edebilecek kadar bilemez zihin, herkese farklı görünmek huyudur. her gün binlerce insanın geçtiği sokakta ilk günkü gibi taze ve canlı duran o ayak izi, hangi istikametten esen ince rüzgarların bir türlü başka şehirlere taşıyamadığı o koku, beş saniyeden uzun bakıldığı takdirde her köşede belirmesi mümkün olan o gölge ve her güzel şeyin bir nebze benzediği o gülüş bıçağı olmaya adaydır bu yaranın. üstelik bir usta tarafından senelerce durmadan bilenmiş bir aletten daha keskindir, öyle ki öpse bile kanatır.
ne seçilen renklerdeyiz ne gidilen yerlerde
danışıklı gözyaşları yapmacık mutluluklar
soykırımsal bir çoğalma solucanımsı bir eşleme
bir yanımız doğum evi bir yanımız hiroşima
iki bulvar itiyiz biz koşulların kölesiyiz
zincir sesi duydukça sızlar bileklerimiz