Kitabı bitirdiğimde, kapağını kapattığım anda dilimden dökülen “vayyy beee” sözcüğü oldu. Götürüp kitaplığıma bıraktığım da tekrar bir vay be dedim. Sen ne güzelsin, siz ne güzelsiniz, sizin sevginiz ne güzel dedim. Mucize bu. Sevgilerde, mucizelerin en güzelini okudum ben dedim. Allah için sevmelerin sonu ne de güzel. Temiz sevmek, dokunmadan, kirletmeden, sevdiğin için arayışa girmen, ve sonunda kavuşman.. Seyyah gibi sevmeler anca Fesleğen gibi hanımlara yakışır.. Böyle bir hikayemizin olmasını istiyorsak; Fesleğen gibi güzel kalıp, güzel sevip, Seyyah gibi güzel adamlara denk geleceğimize olan inancımızı yitirmememiz gerekiyor.. Bir de dilimizden duayı eksik etmememiz gerekiyor..
Unutmayın; bazı hüzünlü hikâyelerin sonuna efsunkâr bir huzur yazar Allah ..
Bir felsefe doktoru olan Andrey Vasiliç Kovrin’in başından geçen bir olayı anlatır. Delilik ile dahilik arasındaki o ince çizgiyi anlatan bu kitap kimi zaman entelektüellere yönelik bir hiciv, kimi zaman da Çehov’un kendi korkuların alegorisi olarak değerlendirir.
Ben senin hayal gücünde varım, hayal gücünse doğanın bir parçası, demek ki, doğada da varım diyen bir Kara keşiş. İlk etaplarda tüm bunlara rağmen hala gülen ve eğlenebilen ve Kara keşişle edilen sohbetlerinde haz duymuşsa da eşi tarafında doktora görünmesini ister. Ve hayatın ızdırabını kendince bu vakitten sonra başladığını dile getirir. Doktorlar ve iyi kalpli akrabalar eninde sonunda insanlığın aptallaşmasına, vasatlığın dâhilik sayılmasına ve medeniyetin yok olmasına sebep olacak der. 43 sayfa olan bu kitap da çok şey çıkarabiliriz. Okumanızı tavsiye ediyorum..
Sevdiklerimizi anlamlı kılan şey gözümüzle değil de kalbimizle bakmamızdandır. Herkes bir şeyleri sever durur ama herkes neden sevdiğini tam olarak bilemez.
İnsanların yıldızları vardır ama yıldızlar herkes için farklı anlam taşır. Tıpkı her birimizin bir sevdiği olduğu gibi her birimize farklı anlam katması gibi. Sahi birini sevmek ona ayırdığınız veyahut ayırmaya çalıştığınız zamandan belli olmuyor mu?
Gülünü bu kadar önemli kılan onun için sarf ettiğin zamandır.
Peki siz gülünüze ne kadar zaman ayırabiliyorsunuz?
Benim de artık bir yıldızım var, milyarlarca yıldızdan bir yıldız hepsi birbirine benziyor ama yine de sahiplendiğimi seviyorum. Sizin de bir yıldızınız olsun sahiplenin ve sevin ..
Kucak dolusu sevgiler yıldızımın içindeki Küçük Prens..
Tek ihtiyacım olan şey Seyyah gibi yola çıkıp kendimi bulmak. Fesleğenim yok ama benliğim var. Kaybolan benliğimi bulmak. Cennet Dede gibi birine rastlayıp sohbetinde kaybolmak. Birlik dükkanı olan dost meclislerinde, her bir Eren’in sözünde kendi benliğimden bir pay çıkarmak. Işınlanabiliyor muyuz acaba? O kadar ihtiyacım var ki..
İyi insanların yaşadığına inandığım yerlere gitmek. Gitmekle geçecek mi bilmiyorum ama sanki geçecekmiş gibi hissediyorum işte. Tut ruhumdan birlik dükkanı, beni yoğur, kavur, ben çıksın benliğimden.
Ben, ben değilmişim meğersem..Şiir
Şimdi anladım. Geç kalınmışlık, farkındalık, çok sonradan bazı şeyleri kavrayabilme.. Neden neden diye her sorgulamamdan sonra anladım, şimdi anladım, seni okuyunca anladım. Hikmet Anıl Öztekinin bu şiir kitabında, her bir cümlesi, yüzüme tokat vururcasına yazılmış. Aslında şiirden çok bir hakikat. Bir haykırış. Şiir gibi değil, ders çıkarır gibi okunmalı. Şimdi görüyorum ki onlarca yıl hiçbir eğitimle bana öğretilemeyecek dünya gerçeğini ben bir kavuşmamakla öğrendim. Bir kavuşmamakla, sorguladığım her soruya cevap bulabildim..