Sevdanın ve Umudun Şiirleri
Puan vermedi
“Sevda Yeli’ni okurken kendimi bazen bir çocukluk sokağında, bazen de içimde sakladığım eski bir özlemin kıyısında buldum. Yoldaş Güneş, süslü sözlere sığınmadan, yalın ama güçlü bir dille insanın yüreğine dokunuyor. Kitabı bitirdiğimde bazı dizeler hâlâ zihnimde yankılanıyordu. Duyguyu samimiyetle anlatan, umut ve hüznü aynı potada eriten güzel bir şiir kitabı.”
UĞURUM....
Bu kitabın çıkacağı haberini aldığım ilk andan itibaren içimde tarif edemediğim bir heyecan oluştu. Henüz sayfalarını açmadan onun bana bir uğur getireceğine inandım ve “Belki de bu kitap beni kendi arafımdan çıkaracak.” diyerek okumaya başladım.
Ben kitapları yalnızca okumayı değil, yaşamayı seven bir okuyucuyum. Karakterlerin yerine kendimi koyar, onların acılarını, sevinçlerini, çaresizliklerini ve seçimlerini kendi iç dünyamda hissederim. Bu romanda da tam olarak bunu yaşadım. Zaman zaman duyguların ağırlığıyla gözlerim doldu, bazen durup uzun uzun düşündüm. Çünkü kitap, beni sadece karakterlerin dünyasına değil, kendi iç dünyamın derinliklerine de götürdü.
Yazarın kalemi son derece sade, anlaşılır ve akıcıydı. Güçlü betimlemeleri, olaylar arasındaki bağlantıları ve insan ruhunu çözümleyen anlatımı sayesinde kendimi hikâyenin içinde buldum. Bir insanın bedeninin bir yere ait olup ruhunun bambaşka bir yerde yaşaması ne kadar büyük bir yalnızlık ve çaresizliktir… Bu duygu, kitabın sayfaları boyunca beni derinden etkiledi.
Roman boyunca şu sorular zihnimde yankılandı: İnsan kaderini yaşadığı coğrafya mı belirler, büyüdüğü aile mi, yoksa karşılaştığı hayat şartları mı? Bir babanın sevgisini ifade edememesi, bir evladın bu eksiklikle büyümesi, insanın kendi benliğini bulmaya çalışırken bir cenderenin içinde kalması çok etkileyici bir şekilde işlenmişti.
Aşkın sadece sözlerle değil, bazen bir şarkının satırlarında anlatılması ise bana doksanlı yılların o derin duygusunu hatırlattı. Sevmek mi daha değerliydi, sevilmek mi? Bir kalbe iki sevda sığabilir miydi? Hangisi gerçek sevgi, hangisi tutkuydu? Kitap, bu soruların kesin cevaplarını vermek yerine insanı düşünmeye davet ediyordu.
Ve benim için kitabın en unutulmaz noktası Hakan Günday alıntıları olan “Az”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·136 syf.·
2026 11. kitabı
Sıradan bir şekilde başlayıp, bir sayfa daha okusam bir sayfa daha, dedirten aşk sevda, savaş, ihanet ve bir acayip dostluk (ya da vefa ilişkisi/ ilişigi mi demeli) hikayesi.
Dramatik Olanın Ayrışması Üzerine·157 syf.·Tiyatro
6/10
2026 13. kitabı
Eser, yazarında dediği gibi sahnelenen dramatik türlerin nasıl oluştuğunu, hangi nitelikleri taşıdığını anlattığı bir incelemedir. Her ne kadar her türü ayrı ayrı ele alsa da dramatik türlerin bazen keskin bir şekilde ayrılmadığını hatta içiçe geçtiğini de bizlere anlatıyor. Kaynak göstermeden yazdığı bu incelemede elbette Aristoteles'in Poetika'sının izleri hemen göze çarpıyor. O yüzden ilk önce 
Poetika okumanızı tavsiye ederim. Dramatik olanı ayırırken yazılı metinlerden örnekler vermesi ve o oyunların rol kişilerinin analizlerini yapması konunun anlaşılmasını oldukça kolaylaştırıyor. Dramatik türlerin nasıl oluştuğunu ve ayrıldığını merak edenler için okunması gereken bir kaynaktır.
Poetika okumanızı tavsiye ederim. Dramatik olanı ayırırken yazılı metinlerden örnekler vermesi ve o oyunların rol kişilerinin analizlerini yapması konunun anlaşılmasını oldukça kolaylaştırıyor. Dramatik türlerin nasıl oluştuğunu ve ayrıldığını merak edenler için okunması gereken bir kaynaktır.
Sevda Sözleri, modern Türk şiirinin "anıt kitaplarından" biridir. Garip akımının getirdiği aşırı yalınlığa tepki olarak doğan İkinci Yeni'nin, aslında halktan ve hayattan kopuk olmadığını; aksine insanın en derin duygularına dokunabildiğini kanıtlayan en somut eserdir. Günümüzde bile genç kuşaklar tarafından en çok alıntılanan, ezberlenen ve yaşayan şiirler bu kitabın sayfaları arasındadır.
Bir insan kendi hikâyesinin kahramanı olduğunu ne zaman fark eder?
Sıradan bir otobüs yolculuğuyla başlayan hikâye, bizi 2000'li yıllardan alıp 1890'ların İstanbul'una götürüyor.
Galata'nın, Beyoğlu'nun ve Üsküdar'ın sokaklarında dolaşırken yalnızca geçmişin izlerini değil, karakterlerin iç dünyalarındaki kırılmaları da keşfediyoruz.
Bu kitapta en çok dikkatimi çeken şey, insanın zamanla kendine bile yabancılaşabilmesi oldu.
Bazen yıllarca taşıdığımız yüklerin farkına varmıyoruz. Bazen de geride bıraktığımızı sandığımız geçmiş, hiç beklemediğimiz bir anda yeniden karşımıza çıkıyor.
İstanbul ise bu hikâyede sadece bir şehir değil; her sokağıyla yaşayan, nefes alan ve anlatıya eşlik eden bir karakter gibi...
Benim için olaylardan çok hislerin ve sorgulamaların ön planda olduğu bir kitaptı. Yer yer yavaş ilerlese de geçmiş ve bugünü iç içe geçiren atmosferiyle beni hikâyenin içinde tutmayı başardı.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan soru şuydu:
"İnsan gerçekten geçmişinden kaçabilir mi?"
Sizce insanın en zor yüzleşmesi geçmişiyle mi, yoksa kendisiyle mi olur?
