sevde
@sevde_m
22 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Bırakmıyorlar iyi olamıyorum.
Bu aralar sürekli hissettiğim şey hayatın içinde olup olmadığım. Var olduğumu , yürüdüğümü, oturduğumu, acıktığımı bilmeme ve bu cümleleri yazacak bilince sahip olmama rağmen yaşam denen şeyi hissetmiyorum. Sanki düşüncelerim bile evrende yer almaları gereken yer zihnim diye orada var oluyorlar. Orada doğuyorlar ve büyümeden gelişmeden yerlerini başka düşüncelere bırakıyorlar. Hep aynı terane. Hayatımda yeni değişikliklerin olacak olması bir heyecana yol açmıyor. Defalarca kurduğum cümleyi bir kere daha kuruyorum yarına dair merakımı yitirdim. Heyecanımı çok daha öncesinde. Insan merak etmiyor ve heyecan duymuyorsa soluduğu şey hayatın kendisi değildir. Gündelik telaşlar koşturmalar sadece yüklenen bir misyonu yerine getirmek için gibiler. Bu can sıkıntısıyla baş edemiyorum. Yeni şeyler yok. Hep süregelen aynı yerde başlayıp aynı yerde biten bir yolculuk. Eskiden bu can sıkıntıları içimde büyük bağırtılar taşırdı, içimden taşan cümleler Sanki her şeyi önüne alıp tuzla buz ederdi. Sıkıntımı da götürürdü önüne katıp bu aralar yazamıyorum da ve yazamamanın nasıl büyük bir nimet olduğunu içimde kızıl kıyamet cümleler hisler varken elimin kaleme gidememesinden anlıyorum. Yazamazsam var olamayacağımı da biliyorum gittikçe daha çok acı biriktirip ve belki de sonunda kendi ipimi çekmeye kadar sürecek bir süreç olmasından korkuyorum. Aslında korkuyorum denemez bunu bile hissettiğime tam emin değilim. Hissizleşmiyorum ama eskiden olduğu gibi yoğun da hissetmiyorum. Bazen sıradan bir hale büründüğümü düşünüyorum ve bu alabildiğine korkunç bir hal. Acı çekmekten korkup acı çekmemekten de korkmak. Tam ortada kalmışım gibi her şey. Ikisini de kabul etmek istemeyip birini seçmek zorunda olduğunuz bir teklif gibi bu aralar hayatım. Ya da adına Hayat dedikleri şey.
Herhangi biri
Herhangi biri
Reklam
" İçimde söylemek istediğim çok şey var sanki. Çok büyük şeyler . Bunları ifade etmenin yolunu bulamıyorum. Bazen bana öyle geliyor ki bütün dünya ,bütün hayat ,her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor . Hissediyorum ... ama anlatamıyorum. ..
Benim yalnızca bir düzine kadar ucuz, eskimiş karton ciltli kitabım vardı, onları her şeyden çok severdim ve hep yeniden okurdum.
Sonra dünyadaki her şeyden çok annesini yanında istediği duygusuna kapıldı.
Annesi güç demekti ve büyüdükçe bu gücünü, pençelerinin giderek haşinleşen uyarılarıyla hissettiriyordu.