Zweig’ın kalemini çok seviyorum fakat bu kitabı okurken hiç Zweig okuyormuşum gibi hissetmedim. Bu kitap benim şimdiye kadar Zweig’dan okuduğum en farklı konuyu işleyen kitap oldu.
Kitabın içinde 3 adet menkıbe bulunuyor: Rahel Tanrı’yla Hesaplaşıyor, Üçüncü Güvercinin Hikayesi ve Ölümsüz Kardeşin Gözleri. Üçü de birbirinden anlamlı ve birbirinden etkileyici hikayelerdi. Özellikle son hikaye insanı uzun uzun düşündürecek cinsten.
Kitapta “Tanrı’nın merhameti, öfkesi; Tanrı sevgisi; adalet” gibi kavramların işleniş biçimi benim çok hoşuma gitti.
Zewig’ın bu kitabı bana biraz didaktik kaygılarla yazılmış gibi geldi. Zira 3 menkıbede de okuyucuya iletilmesi hedeflenen bariz ana fikirler var. Zweig’ta pek alışkın olmadığım bir durum olmasına karşın ben bu kitabı çok severek okudum ve uzun süre etkisinden çıkabileceğimi sanmıyorum.