NEREYE GİDİYORUZ BABA,JEAN -LOUIS FOURNIER,102 sayfa
“Anormal bir çocuğun pek de eğlenceli bir hayatı yoktur. Her şey en başından kötü başlar.
Gözlerini ilk açtığında, beşiğinin üzerine eğilmiş, ona bakan iki mahvolmuş yüz görür. Baba ve anne. Şunu düşünmektedirler:” Bunu biz mi yaptık?” Pek de gururlu değildirler.
Bazen sorumluluğu birbirlerine atarak ağız dalaşına girerler.Soyağaçlarında bir yerlerde saklanmış alkolik bir büyük büyükbaba ya da yaşlı bir amca arar bulurlar.
Bazen de ayrılırlar.”
Çok kısa ama etkisi uzun sürecek bir kitap.Bitince bir süre ben ne okudum diyorsunuz.İki çocuğu da zihinsel ve bedensel engelli olan bir babanın ruh halini okuyoruz.Peş peşe engelli doğan iki oğluna yazdığı ama hiç bir zaman okuyamayacakları mektupta onlara mizahi bir şekilde onlar doğduğu zamanki hayallerini,beklentilerini,sonra yıkılışını,çevresindeki insanların yaptıklarından nasıl etkilenip üzüldüğünü,bazen isyan edip bazen üzülerek suçu kendinde bulduğunu,onlarla çok şey yapmak isteyip yapamadığını ve yapamayacağını ama her şeyden önemlisi de onları nasıl çok sevdiğini anlatıyor.Okurken etkilenmemek mümkün değil.
“Babalar çocuklarıyla biraz daha büyüdüklerinde ilgilenirler, meraklı olduklarında, sorular sormaya başladıklarında.
Bu anı boşyere bekledim . Sadece bir soru vardı sorulan:”Nereye gidiyoruz baba?”
“ Çocuklarınız şimdi kaç yaşındalar?”
Sanki umurunuzda.
Benim çocuklarımın yaşı yok. Artık akılları yerinde değil ama hâlâ tatlı ve sevecenler. Çocuklarım yaşlarını asla bilmediler.”
“ Ben artık kim olduğumu pek bilmiyorum, hayatta nerede olduğumu bilmiyorum, yaşımı bilmiyorum. Hep 30 yaşında olduğumu zannediyorum ve her şeyle alay ediyorum. Kocaman bir oyunun içine demirlemişim gibi geliyor, ciddi değilim, hiçbir şeyi ciddiye almıyorum.
Ara ara okumalarımda Jean_Louis in serisine yer veriyorum. Yazarın kalemini gerçekten çok sevdim. Kendi hayatını ufak ufak sıkmayacak gayet net anlatılar şeklinde sunulmakta bizlere.
Her insanın mükemmel hayatları olmadığı gibi bir çok zorluklar , ozlemler, mücadeleler bay Louis in başından da geçmiş ve bu özel anları bazen duygu yüklü, bazen acıklı ama en önemlisi bütün yaşanan olumsuzlukları kara mizaha dönüştürme becerisi mükemmel.
Okuduğum bu üçüncü kitabı ilk kitabında Louis in babasıyla arasında ki acıklı bağ beni çok etkilemiş ve yazar sayesinde acı acı gülümseyerek bitirmiştim.
Şimdi bu kitapta ise okuru ikiye bölecek bir unsur var. Louis bu kitapta özürlü iki evladını ve yasadigi zorluklari, hayal kırıklıklarını(saglikli cocuk bekleme), ozlemleri (normal ebeveynler gibi cocuklarının günden gune gelismelerini ve ebeveynleriyle yasami paylasimi )bizlere yine karamizah türünde anlatmakta. Bazı okurlar iki engelli temiz çocuğa bulunan ithamlar yüzünden kizacaktir kimimiz de kendimizi ebeveyn yerine koyup belki hayata bu taraftan bakmak biraz daha ebeveynin yükünü hafifletecektir diye düşünecektir.
Taktir okuyucuya kalmış...
Hiç mutlu olmamış, dünyaya sadece acı çekmek için ufak bir gezinti yapmaya gelmiş olan birinin ölümü korkunç bir şeydir. Bir gülümseyişinin anısını saklamak bile çok zor.
"Çocuklarınız şimdi kaç yaşındalar?"
Sanki umurunuzda.
Benim çocuklarımın yaşı yok. Mathieu'nün yaşı yok, Thomas da yüz yaşlarında olmalı.
Onlar iki küçük, kambur ihtiyar. Artık akılları yerinde değil ama hâlâ tatlı ve sevecenler.
Çocuklarım yaşlarını asla bilmediler. Thomas eski oyuncak bir ayıyı dişlemeye devam ediyor, ihtiyarladığını bilmiyor, ona kimse bunu söylemedi.
Küçüklerken, ayakkabılarını değiştirmek, her sene bir numara büyüğünü almak gerekiyordu. Ama
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Engelli iki çocuk sahibi olmanın yaşattığı duygu durumu ve zorlukları alaycı bir mizah anlayışıyla anlatan trajik bir kitap aslında.
Kitaptan bir kısımla özetlemek istiyorum durumu;
"Benim çocuklarımın yaşı yok. Mathieu'nün yaşı yok, Thomas da yüz yaşlarında olmalı.
Onlar iki küçük, kambur ihtiyar. Artık akılları yerinde değil ama hala tatlı ve sevecenler.
Çocuklarım yaşlarını asla bilmediler. Thomas eski oyuncak bir ayıyı dişlemeye devam ediyor, ihtiyarladığını bilmiyor, ona kimse bunu söylemedi.
Küçüklerken, ayakkabılarını değiştirmek, her sene bir numara büyüğünü almak gerekiyordu. Ama sadece ayakları büyüdü, zekaları değişmedi. Zamanla gerileme eğilimi bile gösterdi.
Tersine gelişim gösterdiler."
Fournier’ın iki ağır engelli oğluna dair anlatısı beni sarstı. Bunun özel bir nedeni de olması bir tarafa, yazarın bu bir hayli güç yaşam sürecini aktarma tarzı son derece çarpıcıydı.
Fournier, asla okuma yazma öğrenemeyecek, beraber bir şeyler içmeye gidemeyeceği, ergenlik bunalımlarında kendine kök söktürmeyecek, asla evlenemeyecek ve çocuk sahibi olamayacak engelli oğullarını ile kurduğu dünyanın tam da ortasına düşüyorsunuz okurken.
Gerçekçi. Ne sulu sepken bir duygusallık sunuyor önünüze ne de bu son derece zor hal ile babalık duygusu ile hiç örselenmeden savaşan bir figür çiziyor. Hayal kırıklıklarını, çaresizliğini, yetersizliğini ve tükenmişliğini aktarıyor metne.
“Çocuklarınız şimdi kaç yaşındalar?”
Sanki umurunuzda.
Benim çocuklarımın yaşı yok. Mathieu’nun yaşı yok, Thomas da yüz yaşlarında olmalı.
Onlar iki küçük, kambur ihtiyar. Artık akılları yeterince yerinde değil ama hala tatlı ve sevecenler.
Çocuklarım yaşlarını asla bilmediler. Thomas eski oyuncak ayıyı dişlemeye devam ediyor, ihtiyarladığını bilmiyor, ona kimse bunu söylemedi.
Küçüklerken, ayakkabılarını değiştirmek, her sene bir numara büyüğünü almak gerekiyordu. Ama sadece ayakları büyüdü, zekaları değişmedi.
Hayatları boyunca, küplerle ve oyuncak ayılarla oynayan çocukları olan insan genç kalıyor. Hayatta nerede olduğunu pek bilemiyor.
Ben artık kim olduğumu pek bilmiyorum, hayatta nerede olduğumu bilmiyorum. Hep otuz yaşında olduğumu zannediyorum ve her şeyle alay ediyorum. Kocaman bir oyunun içine demirlemişim gibi geliyor, ciddi değilim, hiçbir şeyi ciddiye almıyorum. Aptalca şeyler yapmaya ve yazmaya devam ediyorum.
Yolum çıkmaz sokakta bitiyor, hayatım çıkmaz sokakta son buluyor.
Benim küçük kuşlarım!Edebiyat
Puan vermedi·104 syf.·
2022 71. kitabı
Anormal bir çocuğun pek de eğlenceli bir hayatı yoktur.
Her şey en başından kötü başlar.
Gözlerini ilk açtığında, beşiğinin üzerine eğilmiş, ona bakan iki mahvolmuş yüz görür. Baba ve Anne. Şunu düşünmektedirler: 'Bunu biz mi yaptık?' Pek de gururlu değildirler.
Bazen sorumluluğu birbirlerine atarak ağız dalaşına girerler. Soyağaçlarında bir yerlerde saklanmış alkolk bir büyük büyükbaba ya da yaşlı bir amca arar bulurlar.
Bazen de ayrılırlar."
________
Küçük kuşlarım, hayatımın en önemli anlarını oluşturan şeyleri asla bilemeyecek olmanızı düşünmek beni üzüyor.
Dünyanın bir tek kişinin etrafında döndüğü, sadece bu bir tek kişi için var olduğumuz, ayak seslerini, konuşmasını duyduğumuzda titrediğimiz, onu gördüğümüzde elden ayaktan kesildiğimiz o olağanüstü anları. Sarılırken onu incitmekten korktuğumuz, onu öperken yanıp tutuştuğumuz ve etrafımızdaki dün yanın bulanıklaştığı anları.
Tepeden tırnağa sizi saran, altüst eden, taşınmadan, elektrik çarpmasından ya da infazdan daha beter olan bu zevkli ürpermeyi asla tadamayacaksınız. Sizi darmadağın eder, hayatınızı altüst eder, sizi aklınızı kaçıracağınız ve buz keseceğiniz bir girdabın içine sürükler. İçinizi kıpır kıpır ettirir, yüzünüzü yakar, kızarmanıza neden olur, tüylerinizi diken diken eder, kekelettirir, ağzınıza geleni söylemenize yol açar, sizi güldürüp ağlatır.
Çünkü ne yazık ki, benim küçük kuşlarım, siz birinci tekil şahısta ve şimdiki zamanın haber kipinde, birinci grup fiillerden "sevmek"i asla kullanamayacaksınız.
_________
Öyle görünüyor ki, bir gün üçümüz buluşacağız.
Birbirimizi tanıyacak mıyız? Nasıl olacaksınız? Ne giyiyor olacaksınız? Ben sizi hep tulumlarınızla hatırlıyorum, belki de üç parça bir kıyafet giyiyor olacaksınız ya da melekler gibi be yazlar içinde mi olacaksınız? Belki de
Okuduğum bir makale de “İlk dönem hikâyelerinde çok sayıda idealist, hayata bağlı, sevecen tipler bulunmaktadır. İkinci dönem hikâyelerinde bu tip kahramanların sayıları azalır. Üçüncü dönem hikâyelerinde ise bu tip kahramanlar tükenir. ” diyordu. Semaver ilk hikaye kitabı ve bu kitaptaki tipler sevecenler her birini çok sevdim. Hikayelerden en çok Semaver, Sevmek Korkusu ve Stelyanos Hrisopulos Gemisi adlı öyküleri sevdim. Haldun Taner’in kitabın sonunda Sevimli Bir Aylak yazısında “Eserekli yaradılışına uyarak, durup dinlenip, bazen sadece yaşayıp, yazmayı unutarak, yazmaktan ekmek parası beklemeyerek yazıyordu. ”diye tarif ediyor yazarı bu yazıdan sonra neden çok sevdiğimi bir kez daha anladım daha bir kendime yakın geliyor karakteri. ❤ sıradan insanların mutlulukları, acıları, hayatlarını kalbimize dokunarak anlatan bir yazar ❤yazarın türkoloji okumuş olması ve hem tekniği bilip hem bu kadar güzel yazması gerçekten takdire şayan.
