konuşmayı Shakespeare'den öğrenen dudaklar gizlerini kulağıma fısıldadılar. Rosalind kollarını benim boynuma doladı; ben juliet'i ağızından öptüm.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
asla hatırlamak istemediğim ancak unutmak için anlatmaktan başka çaremin olmadığı o kadar çok şey yaptım ki. üstelik bunları da başka şeyleri asla hatırlamamak için yaptım ama bugünü, dünü unutmak için yaşamak, hiçbir halta yaramadı. aksine... unutulması gerekip de unutulamayanlar, katlana katlana çoğaldı. meğer önce yarını unutmak gerekiyormuş. her doğanın yeni bir güneş olduğuna inanacak kadar unutmak... her güneşi ilk ve son kez gördüğüne emin olacak kadar unutmak. "bugünkü biraz daha geniş sanki!" ya da “dünkü güneş daha ovaldi, değil mi?" diyecek kadar unutmak. her günü ilk kez yaşıyormuş gibi hissedecek kadar unutmak gerekiyormuş... ve de bağırmak: "hangi dinde deja vu yok, ben ona inanacağım!" ve de susmak: nerede diriliş yok, ben orada olacağım...
sımsıkı kavrayıp elini dudaklarında bir dünyaya aktım. zaman yok, anlam yok; sadece bir his
olmam gereken yerden çok uzaktayım, belki de yoruldum, bilmiyorum. öyle karışık, öyle yabancıyım ki, bu aralar kendime bile gelemiyorum
